Anazitisi Nosokomeia Thessalonikis Epikoinwnia Thessgiatro
Eggrafi Melwn  Oroi Xrisis Thessgiatro  Oroi Xrisis

Για όσους μεγάλωσαν στη παλιά Θεσσαλονίκη...

 
 
palia thessaloniki 3
 
Απο το ιστολόγιο 

Αγριάδα

 
 
Η ζωή μας στη Θεσσαλονίκη ήταν χωρισμένη 
ανάλογα με τα σπίτια όπου μέναμε. Τα πρώτα
χρόνια, που ήταν και τα χρόνια του
δημοτικού, χόρτασα παιχνίδι.
 
 
Στα καμμένα όπου το βράδυ παρκάρανε
δυο τρία φορτηγά αυτοκίνητα, μαζευόταν
όλη η γειτονιά,παίζαμε κρυφτό επάνω στις
καρότσες, και στα στενά δρομάκια, Αριανού, Αθηνάς,
Κλεισθένους, Ιουλιανού,… Ποιο πάνω απ
το σπίτι μας υπήρχαν ακόμα αυλές με
δωμάτια γύρω γύρω όπου μέναμε τρεις και
τέσσερις οικογένειες, και ένα εγκαταλειμμένο
υφαντήριο με σπασμένα τζάμια, φουλ στις
αράχνες, που φοβόμασταν να μπούμε μέσα.
 
 
Το δικό μας σπιτάκι αν και το ποιο μικρό
ξεχώριζε γιατί ήταν το μόνο καινούριο.
Ειχε κτιστεί μάλλον αυθαίρετα στην αυλή
του μεγάλου σπιτιού. Είχε αρχίσει η
μέθοδος της αντιπαροχής και ότι καινούριο
κτιζόταν ήταν πολυκατοικία. Μα όχι ακόμα
στην Κλεισθένους.
 
Οι πολυκατοικίες
ξεφυτρώναν κάθε μέρα απ’ την Κασάνδρου
και κάτω. Καμιά φορά στα σκοτεινά δρομάκια
βρίσκαν καταφύγιο τα ζευγαράκια που
φιλιόταν ατέλειωτα απ’ το σούρουπο,
μέχρι αργά που μας φώναζαν να συμμαζευτούμε.
Όσο κρύο και να έκανε, με τα χέρια
ξυλιασμένα και τα πόδια μελανιασμένα
μέχρι επάνω (ακόμα δεν φορούσαν πανταλόνια
τα κορίτσια) εμείς παίζαμε. Όταν σχολούσα
πετούσα τη τσάντα και δρόμο. Φώναζε η
μαμά να κάνω τα μαθήματά μου, μα η απάντηση
ήταν μία “δεν έχουμε”.
 
 
Τα παιχνίδια μας; “Ένα λεπτό κρεμμύδι”, 
τζαμίκρυφτό,σχινάκι,κρυφτό
μήλα,τυφλόμυγα 
 
 
 
Επίσης κουτσό που χρειαζόταν όμως κομμάτια μάρμαρου και
για να τα βρούμε πηγαίναμε στο χώρο των
παλιών εβραίικων μνημάτων εκεί που
είναι τώρα η Φυσικομαθηματική Σχολή.
Οι πιο τολμηρές οι ξεσχολιασμένες
θεσσαλονικές παίζανε και τους γιατρούς
με τις νοσοκόμες, μα γινόταν αντικείμενο
κουτσομπολιού. Η δική μου ζωηράδα αλλού
εκτονώνονταν. Συχνά οι δάσκαλοι φωνάζαν
τη μαμά στο σχολείο γιατί έδερνα τα
αγόρια.
 
 
Τα καλοκαίρια, την ημέρα που έκανε ζέστη
αραδιάζαμε τα κουζινικά μας και τις
κούκλες σε κάποιο υπόστεγο, και παίζαμε
σπιτάκια. Για κάθε ώρα είχαμε άλλο
παιχνίδι και σε άλλο χώρο. Μα τις ώρες
της πολύ ζέστης, το μεσημέρι έπρεπε να
ξαπλώνουμε, τότε είχαμε το διάβασμα.
 
 
Στο ψιλικατζίδικο της οδού Κασάνδρου,
βρίσκαμε κλασσικά εικονογραφημένα, όχι
μόνο καινούρια που στοιχίζαν τρεις
δρχ., μα και μεταχειρισμένα. 
  
   
 
Πήγαινες το παλιό και μια δραχμή και έπαιρνες
άλλο. Έτσι τα είχαμε ξεκοκαλίσει όλα,
και περιμέναμε πως και πως να βγει το
καινούριο. Για βιβλία βέβαια είχαμε τις
δανειστικές βιβλιοθήκες. Τα άλλα μου
αδέλφια είχαν την ΧΑΝ, όπου πήγαινα και
εγώ αν ήθελα να βρω κάτι στην τεράστια
εγκυκλοπαίδεια του Ελευθερουδάκη.
 
 
 
Και βέβαια θυμάμαι πάντα τη σιωπηλή αλλά
και εκφραστική μορφή του Ντίνου
Χριστιανόπουλου που ήταν υπάλληλος
εκεί.
Το τέλος του καλοκαιριού μας έπιανε
μια μελαγχολία που θα άρχιζε το σχολείο,
μα και μια αδημονία γιατί τον Σεπτέμβριο
άνοιγε και η Έκθεση.
 
 
 
Η Διεθνής Έκθεση
Θεσσαλονίκης ήταν το μεγάλο
γεγονός, το μεγάλο πανηγύρι. Σχεδόν κάθε
μέρα πηγαίναμε και περνούσαμε από όλα
τα περίπτερα, μαζεύαμε τα διαφημιστικά
και ενημερωτικά φυλλάδια αλλά και
δείγματα προϊόντων. Την Κυριακή μπορούσαμε
να πάμε με τη μαμά και το μπαμπά, οπότε
μπορούσαμε να μείνουμε και αφού νύχτωνε,
και επίσης να πάμε στο λούνα παρκ, όπως
και να φάμε λουκάνικο Φραγκφούρτης με
μαύρη μπύρα για τους μεγάλους. Δυο φορές
την εβδομάδα είχε ακροβατικά! Σου κοβόταν
τα πόδια να βλέπεις ανθρώπους να περπατούν
πάνω στα σχοινιά, σε τόσο μεγάλο ύψος,
και ακουγόταν οι ανάσες του κόσμου σαν
ένα θηρίο που αναπνέει και ξεφυσάει
ανάλογα με τις φιγούρες των ακροβατών.
Και τέσσερις φορές τη βδομάδα πυροτεχνήματα. 
 
 
 
Α!
Τα πυροτεχνήματα είχαν την δικιά τους
διαδικασία. Όλος ο κόσμος ανέβαινε στις
ταράτσες, και σε κάθε πυροτέχνημα που
έσκαγε, άκουγες ένα ομαδικό Ααααα…..
Εκεί γινόταν και αφιερώσεις “αυτό δικό
σου”, “αυτό δικό μου”… “αυτό της
Αθηνούλας”… Οι μαμάδες το χαρίζαν στο
μικρότερο παιδί για να μην κλαίει, σαν το φλουρί της
βασιλόπιτας. Και όταν τελείωναν, ένα
σύννεφο καπνού πάνω απ’ την πόλη, μια
απόλυτη ησυχία με την ελπίδα οτι θα έχει
και άλλα, και μια αναμονή για την επόμενη
φορά…
 
Στο δημοτικό άρχισαν και οι πρώτοι έρωτες.
Και ενώ όλα τα κορίτσια ερωτεύονταν τον
πιο ζωηρό, αυτόν που μας σήκωνε τα
φουστάνια (και δόστου κλάμα και νεύρα),
εγώ ερωτευόμουν πάντα τον πιο έξυπνο,
που συνήθως ήταν και καλός μαθητής, μα
ποτέ τους “γλείφτες” και τα “φυτά”.
 
 
Και συγχρόνως με όλα αυτά ο φόβος του “δράκου
του Σέϊχ Σου”, που στη θέση του πιάσανε
έναν αθώο περιθωριακό που δεν είχε ποιος
να τον υπερασπιστεί τον Αριστείδη
Παγκρατίδη, και τον εκτελέσανε. Σιγά
σιγά ξεχάστηκε και αυτό και εκδρομή
πηγαίναμε στο Σέϊχ Σου, τα χίλια δέντρα
όπως το λένε σήμερα. Απ’ το Κουλέ Καφέ,
μέσω της οδού Ακροπόλεως, φτάναμε στον
Άγιο Παύλο, και από εκεί στο δάσος. Δεξιά
περνούσαμε απ τα ανατολικά κάστρα των
οποίων φαινόταν μόνο το πάνω μέρος γιατί
κολλημένα σ’ αυτά ήταν πολλά μικρά
αυθαίρετα σπιτάκια.
 
 
 
Τώρα πια, στην οικογένεια, όλοι είχαν τις
δουλειές τους. Και χάρη στο μπαμπά, που
δεν συμβιβαζόταν με ότι να ‘ναι, ήταν
δουλειές με μέλλον για τα παιδιά. Εκείνος
μια και είχε τις γνώσεις, δούλευε σε
διάφορα γραφεία. Μα η μαμά που είχε τόσο
μεγάλη οικογένεια να φροντίζει, επτά
άτομα μαζί με τη γιαγιά, και μια και δεν
υπήρχε οικονομικό πρόβλημα, περιορίστηκε
στη φροντίδα μας και την άψογη διαχείριση
των οικονομικών μας.
 
 
 
Εκείνα τα χρόνια έφτανε στα αυτιά μου ο απόηχος
των γεγονότων που συγκλόνιζαν την
Ελλάδα: Ο “εθνάρχης” Καραμανλής
φεύγει κρυφά στο Παρίσι ως Τριανταφυλλίδης,
η Ελλάδα συγκλονίζεται από τις διαδηλώσεις
για την παιδεία. Συνθήματα ακούγονται
“προίκα στη Παιδεία και όχι στη Σοφία”,
“15% στην παιδεία” “114”… και οι νεολαίες
των κομμάτων γύρω απ τη διαγώνιο να
παίζουν πετροπόλεμο.
 
 
 
Και το γεγονός του συντάραξε τον τόπο, η
δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη σε μια
συγκέντρωση για την ειρήνη στο κέντρο
της πόλης. Όσες μέρες πάλευε με τον
θάνατο στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, κόσμος
είχε μαζευτεί απ’ έξω και συμπαραστεκόταν
αν και περιτριγυρισμένος απ την αστυνομία.
Με τη δημιουργία της νεολαίας Λαμπράκη
ένας νέος κύκλος αγώνων άρχιζε, σε όλους
τους χώρους.
 
 

 

 

Read 640 times

Related items

Bookmark and Share

Translate this article:

Giatroi Xwris Synora Banner 01

Giatroi Xwris Synora Banner 02

Thessaloniki Poli twn Balkaniwn banner

Republic Radio 100.3 02

Bibliopwleio