Anazitisi Nosokomeia Thessalonikis Epikoinwnia Thessgiatro
Eggrafi Melwn  Oroi Xrisis Thessgiatro  Oroi Xrisis

Λεξικό ιατρικών όρων.

There are 1512 entries in this glossary.
Search for glossary terms (regular expression allowed)
Begins with Contains Exact term Sounds like Tick to search all glossaries
Term Definition
ιn situ

Πρώιμο στάδιο της κακοήθειας, κατά το οποίο η νόσος εντοπίζεται αποκλειστικά σε ένα σημείο.

Aliases (separate with |): In situ
ιατρικά απόβλητα

Μολυσματικά ή σωματικά επικίνδυνα ιατρικά ή βιολογικά απόβλητα. Περιλαμβάνουν αίμα που έχει απορριφθεί και προϊόντα αίματος· απόβλητα από το πα-θολογοανατομικό τμήμα, συμπεριλαμβανομένων σωματικών μελών, ιστών ή υγρών που αποβλήθηκαν ως υπολείμματα εγχειρήσεων ή αυτοψίας· μολυσμένα πτώματα ζώων· σωματικά μέρη ζώων και κλινοσκεπάσματα· αιχμηρά αντικείμενα· αποβλημένα παρασκευάσματα από γενετικά τροποποιημένους ζωντανούς οργανισμούς και τα προϊόντα τους.

Aliases (separate with |): Ιατρικά απόβλητα
ιατροδικαστής

Ένας ιατρός που έχει τις γνώσεις και την ικανότητα να ερευνά την αιτία θανάτου και τις συνθήκες γύρω από αυτόν. Η εκπαίδευση συνήθως περιλαμβάνει μελέτη παθολογοανατομίας και ιατροδικαστικής. Ο ιατροδικαστής έχει σχετική άδεια από κυβερνητικές οργανώσεις να τις εκπροσωπεί και να κάνει μία εκτενή αναφορά των ευρημάτων του στις δικαστικές ή αστυνομικές αρχές. Η ικανότητα ενός ιατροδικαστή είναι ιδιαίτερα σημαντική στη διερεύνηση θανάτων, όπου κακή άσκηση της ιατρικής, η ανθρωποκτονία, η αυτοκτονία ή άλλες εγκληματικές ενέργειες είναι πιθανό να έχουν συμβάλει ως παράγοντες.

Aliases (separate with |): Ιατροδικαστής
ιδανικό βάρος σώματος

Ο αριθμός των των κιλών που πρέπει να ζυγίζει ένα άτομο, βάσει του ύψους και της κατασκευής του, για να έχει και να διατηρεί την καλύτερη δυνατή κατάσταση υγείας. Πολλοί πίνακες, όπως είναι ο Metropolitan Life Height and Weight Table, δείχνουν το ιδανικό σωματικό βάρος για τους άνδρες και τις γυναίκες, ανάλογα με το ύψος. Αυτοί οι πίνακες αναφοράς μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να τεθούν οι στόχοι σε ασθενείς με υψηλότερο ή χαμηλότερο από το φυσιολογικό σωματικό βάρος.

Aliases (separate with |): Ιδανικό βάρος σώματος
ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή προσωπικότητας

Διαταραχή που χαρακτηρίζεται από την εμμονή με την τάξη, την τελειότητα και τον πνευματικό και διαπροσωπικό έλεγχο εις βάρος της προσαρμοστικότητας, της ελευθερίας και της αποτελεσματικότητας. Αυτά τα συμπτώματα αρχίζουν νωρίς κατά την ενηλικίωση και εκδηλώνονται σε διάφορες συνθήκες. Πρέπει να υπάρχουν τέσσερα ή περισσότερα από τα ακόλουθα κριτήρια: εμμονή με 1. Τις λεπτομέρειες, τους κανόνες, τις λίστες, την τάξη, την οργάνωση ή τα προγράμματα, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να χάνεται το κύριο σημείο της δραστηριότητας, 2. Την τελειότητα που να παρεμποδίζει την ολοκλήρωση των καθηκόντων, επειδή δεν εκπληρώνονται τα υπερβολικά αυστηρά κριτήρια του ασθενούς, 3. Την υπερβολική αφοσίωση στην δουλειά και στην παραγωγικότητα, μέχρι του σημείου να αποκλείονται δραστηριότητες του ελεύθερου χρόνου και φιλίες (που δεν αποδίδονται σε εμφανή οικονομική υποχρέωση), 4. Την υπερβολική ευσυνειδησία, 5. Τη σταθερότητα σχετικά με ζητήματα ηθικής, δεοντολογίας ή αξιών (που δεν ερμηνεύονται από την πολιτισμική ή θρησκευτική ταυτότητα), 6. Την αδυναμία να πεταχτούν φθαρμένα ή άχρηστα αντικείμενα, ακόμα και αν δεν έχουν συναισθηματική αξία, 7. Την απροθυμία να οριστούν καθήκοντα ή να υπάρξει συνεργασία με άλλα άτομα, εκτός και αν αυτά ενδώσουν στον ακριβή τρόπο με τον οποίο δουλεύει ο ασθενής, 8. Τη φιλαργυρία απέναντι στον εαυτό του και στους άλλους και με την άποψη ότι τα χρήματα αποταμιεύονται για μελλοντικές καταστροφές και 9. Την επίδειξη σκληρότητας και ισχυρογνωμοσύνης.

Ακόμα και αν η ιδεοψυχαναγκαστική νεύρωση και η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή της προσωπικότητας έχουν παρόμοια ονόματα, διαχωρίζονται συνήθως εύκολα, μέσω της ύπαρξης αληθών εμμονών και παρορμήσεων στην πρώτη περίπτωση. Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, όταν η αποταμίευση είναι υπερβολική. Όταν εκπληρωθούν τα διαγνωστικά κριτήρια και για τις δύο παθήσεις, θα πρέπει να καταγράφονται και οι δύο διαγνώσεις.

Aliases (separate with |): Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή προσωπικότητας
ιδιοπαθής θρομβοκυτταροπενική πορφύρα

Αιμορραγική αυτοάνοση νόσος, στην οποία λαμβάνει χώρα καταστροφή των κυκλοφορούντων αιμοπεταλίων που προκαλείται από αυτοαντισώματα τα οποία συνδέονται με αντιγόνα στην μεμβράνη των αιμοπεταλίων. Εμφανίζεται σαν χρόνια νόσος στα παιδιά και έπεται συνήθως μιας ιογενούς λοίμωξης. Η οψονοποίηση των αιμοπεταλίων από τα αυτοαντισώματα διεγείρει την λύση τους, ιδιαίτερα στον σπλήνα.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα άτομα με ιδιοπαθή θρομβοκυτταροπενική πορφύρα θα πρέπει να λαμβάνουν ειδικά μέτρα για την αποφυγή τραυματισμών στα αθλήματα επαφής. Η ασπιρίνη και άλλα φάρμακα που μπορούν να προκαλέσουν αιμορραγία θα πρέπει να λαμβάνονται από άτομα με ιδιοπαθή θρομβοκυτταροπενική πορφύρα μόνο υπό την καθοδήγηση ενός έμπειρου γιατρού.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν την ρινορραγία και την αιμορραγία από τα ούλα ή από το γαστρεντερικό σύστημα. Τα σωματικά ευρήματα περιλαμβάνουν τις πετέχιες, ειδικά στα κάτω άκρα, και τις εκχυμώσεις. Εργαστηριακά ευρήματα: Ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι συνήθως λιγότερος από 100.000/mm3 και μπορεί να σχετίζεται με αναιμία σαν αποτέλεσμα της αιμορραγίας.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Αν οι ασθενείς είναι ασυμπτωματικοί (δηλ. δε έχουν εμφανή αιμορραγία) και ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι περίπου 50.000 mm3, δεν χρειάζεται θεραπεία. Η θεραπεία για συμπτωματικούς ασθενείς ή για ασθενείς με πολύ χαμηλούς αριθμούς αιμοπεταλίων περιλαμβάνει υψηλές δόσεις κορτικοστεροειδών, την ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη IgG, την σπληνεκτομή ή την χορήγηση χημειοθεραπευτικών φαρμάκων, όπως βινκριστίνης ή η κυκλοφωσφαμίδης.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ο αριθμός των αιμοπεταλίων παρακολουθείται στενά. Ο ασθενής παρατηρείται για αιμορραγία (πετέχιες, εκχυμώσεις, επίσταξη, αιμορραγία από την στοματική κοιλότητα ή το γαστρεντερικό σύστημα, αιματουρία, μηνορραγία) και ελέγχονται τα κόπρανα, τα ούρα και ο εμετός για την ύπαρξη κρυφού αίματος. Η ποσότητα της αιμορραγίας ή το μέγεθος των εκχυμώσεων μετρείται τουλάχιστον κάθε 24 ώρες. Παρακολουθείται οποιαδήποτε επιπλοκή της ιδιοπαθούς θρομβοκυτταροπενικής πορφύρας. Ο ασθενής ενημερώνεται σχετικά με την νόσο, τις θεραπείες και τη σημασία της αναφοράς αιμορραγίας (όπως της επίσταξης ή της αιμορραγίας από τα ούλα, το ουροποιητικό, την μήτρα ή το ορθό) και των σημείων εσωτερικής αιμορραγίας (όπως μαύρα κόπρανα ή καφεοειδή εμετό). Ο ασθενής θα πρέπει να αποφεύγει την ένταση κατά την αφόδευση ή τον βήχα, διότι και τα δύο μπορούν να οδηγήσουν σε αύξηση της ενδοκράνιας πίεσης, προκαλώντας πιθανόν εγκεφαλική αιμορραγία. Χορηγούνται υπακτικά για την πρόληψη ρήξης του βλεννογόνου του ορθού, λόγω δυσκοιλιότητας ή κένωσης σκληρών κοπράνων. Στον ασθενή επεξηγείται ο σκοπός, η διαδικασία και οι αναμενόμενες εκβάσεις κάθε διαγνωστικής δοκιμασίας. Διευκρινίζεται επίσης ο ρόλος των αιμοπεταλίων και ο τρόπος με τον οποίο τα αποτελέσματα του αριθμού των αιμοπεταλίων μπορούν να βοηθήσουν στην αναγνώριση συμπτωμάτων ανώμαλης αιμορραγίας. Όσο πιο πολύ μειώνεται ο αριθμός των αιμοπεταλίων, τόσο πιο πολλά προληπτικά μέτρα θα πρέπει να λάβει ο ασθενής. Σε σοβαρή θρομβοπενία, ακόμα και τα πιο μικρά χτυπήματα ή εκδορές μπορούν να προκαλέσουν αιμορραγία. Η νοσηλεύτρια αποτρέπει την αιμορραγία, λαμβάνοντας τα ακόλουθα προληπτικά μέτρα για την προστασία του ασθενούς από τραυματισμούς: Διατηρώντας τα κάγκελα του κρεβατιού ανυψωμένα και καλυμμένα με προστατευτικό κάλυμμα, παροτρύνοντας την χρήση μαλακής οδοντόβουρτσας και ηλεκτρικής ξυριστικής μηχανής και αποφεύγοντας, αν είναι δυνατό, τις επεμβατικές διαδικασίες. Όταν δεν μπορεί να αποφευχθεί η φλεβοκέντηση, εφαρμόζεται πίεση στην θέση νυγμού για τουλάχιστον 20 λεπτά ή μέχρι να σταματήσει η αιμορραγία. Σε περίπτωση ενεργούς αιμορραγίας, ο ασθενής βρίσκεται υπό αυστηρή κατάκλιση, με ανυψωμένο το προσκέφαλο του κρεβατιού για την αποφυγή αυξήσεων της ενδοκράνιας πίεσης, η οποία μπορεί να οδηγήσει πιθανώς σε ενδοκράνια αιμορραγία. Όλες οι περιοχές πετεχιών και εκχυμώσεων προστατεύονται από περαιτέρω τραυματισμό. Αν ο ασθενής κουράζεται εύκολα, παρέχονται διαστήματα ανάπαυσης μεταξύ των διαφόρων δραστηριοτήτων. Τόσο ο ασθενής όσο και η οικογένειά του παροτρύνονται να συζητήσουν τις ανησυχίες τους σχετικά με τη νόσο και τη θεραπεία της, τους παρέχεται συναισθηματική υποστήριξη και απαντώνται ειλικρινά όλες οι ερωτήσεις. Η νοσηλεύτρια καθησυχάζει τον ασθενή ότι οι πετέχιες και οι εκχυμώσεις θα υποχωρήσουν με την υποχώρηση της νόσου. Ο ασθενής θα πρέπει να αποφεύγει τη λήψη οποιαδήποτε μορφής ασπιρίνης, καθώς επίσης και οποιουδήποτε άλλου φαρμάκου που διαταράσσει την πηκτικότητα, συμπεριλαμβανομένων των μη στεροειδών α-ντιφλεγμονωδών φαρμάκων. Αν ο ασθενής εμφανίζει συχνές ρινορραγίες, θα πρέπει να χρησιμοποιεί το βράδυ μια συσκευή ύγρανσης και να υγραίνει τα ρουθούνια δύο φορές τη μέρα με φυσιολογικό ορό. Η νοσηλεύτρια μαθαίνει στον ασθενή να παρακολουθεί την νόσο, εξετάζοντας το δέρμα για πετέχιες και εκχυμώσεις και επιδεικνύει την σωστή μέθοδο εξέτασης των κοπράνων για κρυφή αιμορραγία. Αν ο ασθενής λαμβάνει κορτικοστεροειδή, παρακολουθείται η ισορροπία υγρών και ηλεκτρολυτών και αξιολογείται για σημεία λοίμωξης, παθολογικών καταγμάτων, και αλλαγές της διάθεσης. Αν ο ασθενής λαμβάνει αίμα ή συστατικά αίματος, αυτά χορηγούνται σύμφωνα με το πρωτόκολλο, ενώ παρακολουθούνται τα ζωτικά σημεία πριν, κατά την διάρκεια και μετά την μετάγγιση, προσέχοντας στενά για δυσμενείς αντιδράσεις. Αν ο ασθενής λαμβάνει ανοσοκατασταλτικά, παρατηρείται στενά για σημεία καταστολής του μυελού των οστών, κατάθλιψη, ευκαιριακές λοιμώξεις, βλεννογονίτιδα, εξέλκωση του γαστρεντερικού συστήματος, σοβαρή διάρροια ή εμετό. Αν ο ασθενής έχει προγραμματισθεί για σπληνεκτομή, η νοσηλεύτρια προσδιορίζει το βαθμό κατανόησης της διαδικασίας από τον ασθενή, διορθώνει την παραπληροφόρηση, εκτελεί τις μεταγγίσεις, επεξηγεί την μετεγχειρητική φροντίδα, διασφαλίζει την λήψη της υπογεγραμμένης συγκατάθεσης και προετοιμάζει τον ασθενή σωματικά (σύμφωνα με το πρωτόκολλο του ιδρύματος ή του χειρουργού) και ψυχικά. Ο ασθενής με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα θα πρέπει να φορά ή να φέρει μια ιατρική ταμπέλα εξακρίβωσης στοιχείων.

Aliases (separate with |): Ιδιοπαθής θρομβοκυτταροπενική πορφύρα
ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση

Ο σχηματισμός ινικής ιστού στους πνεύμονες, που ακολουθείται από φλεγμονή των κυψελίδων. Η νόσος οδηγεί σε διαταραχές της αναπνοής από κακή ανταλλαγή των αερίων.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Δύσπνοια, βήχας, κόπωση στην άσκηση και γενικευμένη αδυναμία παρουσιάζονται συχνά. Τα σημεία και συμπτώματα με τα οποία εκδηλώνεται η νόσος περιλαμβάνουν την ακρόαση μη μουσικών ήχων, πληκτροδακτυλία, κυάνωση και την ανάπτυξη δεξιάς καρδιακής ανεπάρκειας που εκδηλώνεται κυρίως με οιδήματα των κάτω άκρων. Η νόσος εξελίσσεται ταχέως σε νόσο τελικού σταδίου και ο θάνατος επέρχεται σε διάστημα 7 ετών από τη διάγνωση.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Τίθεται με βιοψία του πνεύμονα.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Τα κορτικοστεροειδή (όπως πρεδνιζόνη) ωφελούν το 10% έως 20% των ασθενών. Η μεταμόσχευση πνεύμονα μπορεί να είναι θεραπευτική εάν είναι διαθέσιμος δότης οργάνου.

Aliases (separate with |): idiopathic pulmonary fibrosis|Ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση
ιδρωτοποιός αδένας

Ένας απλός, περιελιγμένος, σωληνοειδής αδένας ο οποίος βρίσκεται σε όλες τις επιφάνειες του σώματος, εκτός από την παρυφή των χειλέων, τη βάλανο του πέους και την εσωτερική επιφάνεια της ακροποσθίας. Η περιελιγμένη εκκριτική μοίρα βρίσκεται στο δέρμα ή στο υποδόριο λίπος· ο εκκριτικός πόρος ακολουθεί μια ευθεία ή λοξή πορεία μέσα στο χόριο, αλλά καθίσταται σπειροειδής, καθώς διέρχεται από την επιδερμίδα ως το στόμιο του, έναν ιδρωτοποιό πόρο. Οι περισσότεροι ιδρωτοποιοί αδένες είναι μεροκρινείς· οι μασχαλιαίοι, οι αδένες της θηλαίας άλω, οι μαζικοί, οι αδένες των μεγάλων χειλέων του αιδοίου και οι περιπρωκτικοί αδένες είναι αποκρινείς. Οι ιδρωτοποιοί αδένες είναι πολυπληθείς στις παλάμες των άκρων χειρών και στα πέλματα.

ιερό οστό

Το τριγωνικό οστό που βρίσκεται ραχιαία και ουραία από τα δυο λαγόνια οστά μεταξύ του πέμπτου οσφυϊκού σπονδύλου και του κόκκυγα. Σχηματίζεται από πέντε ενοποιημένους σπονδύλους και «σφηνώνεται» μεταξύ των δύο ανωνύμων οστών, με τις αρθρώσεις του να σχηματίζουν τις ιερολαγόνιες αρθρώσεις. Είναι η βάση της σπονδυλικής στήλης και μαζί με τον κόκκυγα σχηματίζουν το οπίσθιο όριο της αληθούς πυέλου. Το ανδρικό ιερό οστό είναι στενότερο και περισσότερο κυρτωμένο του γυναικείου ιερού οστού.

Aliases (separate with |): Ιερό οστό
ίκτερος

Κατάσταση που χαρακτηρίζεται από κίτρινη χρώση των ιστών και των σωματικών υγρών λόγω αυξημένων επιπέδων χολερυθρίνης. Ο ίκτερος συνήθως δεν είναι κλινικά εμφανής με τιμές χολερυθρίνης μικρότερες από 3 mg/dL. Ο ίκτερος αποτελεί σύμπτωμα ενός φάσματος νοσημάτων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που χαρακτηρίζονται από κάποιο από τα παρακάτω στοιχεία. Απόφραξη των χοληφόρων από χολόλιθους, φλεγμονώδεις μάζες ή όγκοι (π.χ. χολοκυστίτιδα, καρκίνος του παγκρέατος), καθυστέρηση της απέκκρισης της χολής από την πύλη του ήπατος (π.χ. χολόσταση), διαταραχή του μεταβολισμού της χολής σε κυτταρικό επίπεδο (π.χ. γενετικές νόσοι όπως η νόσος του Gilbert), απελευθέρωση χολοχρωστικών λόγω βλάβης του ηπατικού κυττάρου από τοξίνες ή ιούς (π.χ. υπερδοσολογία ακεταμινοφαίνης, λοίμωξη από τον ιό της ηπατίτιδας Β), απελευθέρωση χολοχρωστικών λόγω καταστροφής ή ελαττωματικής κατασκευής των ερυθρών αιμοσφαιρίων (π.χ. αιμόλυση, κληρονομική σφαιροκυττάρωση), επαναρρόφηση της χολής από αιματώματα, ιδιαίτερα μετά από τραυματισμό.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Η εναπόθεση της χολερυθρίνης στο δέρμα συχνά προκαλεί κνησμό. Αλλα συμπτώματα του ίκτερου εξαρτώνται από το εάν η χολερυθρίνη είναι άμεση (συζευγμένη [δηλ. διαλυτή στα σωματικά υγρά]) ή έμμεση (μη συζευγμένη). Ο αποφρακτικός ίκτερος πχ. προκαλεί υπερχολερυθριναιμία συζευγμένης χολερυθρίνης. Στην κατάσταση αυτή οι χολοχρωστικές διαλύονται στα ούρα τα οποία αποκτούν ανοιχτό πράσινο χρώμα, ενώ τα κόπρανα αποκτούν φαιό ή λευκό χρώμα λόγω απουσίας της χολής.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Σε κάθε ασθενή που παρουσιάζει ίκτερο πρέπει να διερευνάται και να καθορίζεται η ακριβής αιτία του ίκτερου προκειμένου να παρέχεται η κατάλληλη θεραπεία. Για παράδειγμα, οι ασθενείς με χολολίθους που αποφράσσουν τον κυστικό πόρο χρήζουν χειρουργικής θεραπείας, τα νεογνά με σοβαρό ίκτερο μπορεί να χρειάζονται θεραπεία με υπεριώδη ακτινοβολία (φωτοθεραπεία) για να αποφευχθεί ο πυρηνικός ίκτερος, ενώ οι ικτερικοί ασθενείς που πάσχουν από οξεία ηπατίτιδα Α αντιμετωπίζονται συνήθως με συμπτωματική αγωγή παρά με συγκεκριμένες θεραπείες.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Οι εξετάσεις για τον καθορισμό της αιτιολογίας του ίκτερου περιλαμβάνουν την προσεκτική λήψη του ιστορικού και την κλινική εξέταση, τη γενική εξέταση ούρων (θετική για χολερυθρίνη μόνο στις περιπτώσεις άμεσης υπερχολερυθριναιμίας), εξετάσεις ηπατικής λειτουργίας, εξέταση αίματος για ηπατίτιδες και υπερηχογράφημα κοιλίας. Επεμβατικές διαγνωστικές εξετάσεις όπως χολαγγειογραφία, ενδοσκοπική ανάστροφη χολαγγειο-παγκρεατογραφία (ERCP) ή διαδερμική διηπατική χολαγγειογραφία πραγματοποιούνται όταν υποπτευόμαστε απόφραξη των χοληφόρων που δεν ανιχνεύεται με άλλες μεθόδους.

Aliases (separate with |): Ίκτερος
ιλαρά

Μία ιδιαίτερα μεταδοτική νόσος, που προκαλείται από τον ιό της ιλαράς και χαρακτηρίζεται από πυρετό, γενική κακουχία, πταρμούς, ρινική συμφόρηση, κοπιαστικό βήχα, επιπεφυκίτιδα, στίγματα στο στοματικό βλεννογόνο (κηλίδες του Koplik) και ένα κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα σε ολόκληρο το σώμα. Προσβολή ιλαράς πριν από την ηλικία των 6 μηνών είναι σχετικά ασυνήθης, λόγω παθητικής λήψης μητρικών αντισωμάτων από την άνοση μητέρα.

Μία προσβολή από ιλαρά σχεδόν πάντα επιφέρει μόνιμη ανοσία. Ενεργητική ανοσοποίηση μπορεί να προκληθεί με χορήγηση του εμβολίου της ιλαράς, κατά προτίμηση αυτό που περιέχει τον ζώντα εξασθενημένο ιό, αν και εμβόλιο ιλαράς που περιέχει τον αδρανοποιημένο ιό, είναι διαθέσιμο για άτομα στα οποία αντενδείκνυται ο τύπος του ζώντα εξασθενημένου ιού. Παθητική ανοσοποίηση προσφέρεται με την χορήγηση γ-σφαιρίνης.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Η έναρξη των συμπτωμάτων είναι προοδευτική και περιλαμβάνει κόρυζα, ρινίτιδα, ζάλη, ανορεξία και σταδιακά αυξανόμενη θερμοκρασία στις πρώτες δύο μέρες ως 38,3° ως 39,4°C. Οι κηλίδες του Koplik εμφανίζονται στο στοματικό βλεννογόνο απέναντι από τους γομφίους τη δεύτερη ή τρίτη μέρα.

Ο πυρετός φτάνει στην ακμή του περίπου την τέταρτη μέρα, κάποιες στιγμές μέχρι και 40° με 41,1°C. Σύντομα αναπτύσσονται φωτοφοβία και βήχας και όταν αυτό συμβεί, η θερμοκρασία μπορεί να πέσει σε κάποιο βαθμό.

Σε αυτή τη φάση εμφανίζεται το εξάνθημα, πρώτα στο πρόσωπο σαν μικρές κηλιδοβατιδώδεις βλάβες, που μεγαλώνουν γρήγορα και συρρέουν κατά τόπους προκαλώντας συχνά μία οιδηματώδη, στικτή εμφάνιση. Το εξάνθημα επεκτείνεται προς τα έξω στο σώμα και τα άκρα και σε κάποιες περιοχές μπορεί να μοιάζει με αυτό της οστρακιάς.

Κανονικά, το εξάνθημα διαρκεί 4 με 5 ημέρες· καθώς υποχωρεί, η θερμοκρασία πέφτει. Συνεπώς, 5 μέρες μετά την έκθυση του εξανθήματος, η θερμοκρασία θα πρέπει να είναι φυσιολογική ή περίπου φυσιολογική σε μη επιπλεγμένες περιπτώσεις. Νωρίς στην πορεία της ασθένειας, μπορεί να υπάρχει λευκοπενία.

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ: Η εγκεφαλίτιδα είναι μία βαρύτατη επιπλοκή· από αυτούς που την αναπτύσσουν, περίπου ένας στους οκτώ θα καταλήξει, περίπου οι μισοί θα έχουν μόνιμη βλάβη του κεντρικού νευρικού συστήματος και οι υπόλοιποι θα αναρρώσουν πλήρως. Η βρογχοπνευμονία είναι μία σοβαρή επιπλοκή. Η μέση ωτίτιδα ακολουθούμενη από μαστοειδίτιδα, εγκεφαλικό απόστημα ή ακόμα και μηνιγγίτιδα δεν είναι σπάνια και μονόπλευρη ή αμφοτερόπλευρη νευρογενής κώφωση μπορεί να αποτελέσει μία μόνιμη συνέπεια. Τραχηλική αδενίτιδα με εκσεσημασμένη κυτταρίτιδα, αποδεικνύεται μερικές φορές θανατηφόρα. Τραχειίτιδα και λαρυγγική στένωση λόγω οιδήματος της γλωττίδας παρατηρούνται μερικές φορές στην πορεία της ιλαράς. Χαρακτηριστική επιπεφυκίτιδα συνήθως λαμβάνει χώρα.

ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Σημεία και συμπτώματα της οστρακιάς και της ερυθράς μπορεί να μιμούνται αυτά της ιλαράς. Όμως οι κηλίδες του Koplik είναι παθογνωμονικές για την ιλαρά και αν παρατηρηθούν, ουσιαστικά αποκλείουν άλλες διαγνώσεις.

ΕΠΩΑΣΗ: Η επώαση κυμαίνεται από 7 ως 18 μέρες (10 μέρες κατά μέσο όρο).

ΠΡΟΓΝΩΣΗ: Η πρόγνωση είναι ευνοϊκή για το υγιές παιδί, αλλά η σοβαρότητα των πιθανών επιπλοκών της ιλαράς δεν πρέπει να παραβλέπεται. Μία προσβολή από ιλαρά επιφέρει ανοσία δια βίου.

ΠΡΟΛΗΨΗ: Ενεργητική ανοσοποίηση είναι διαθέσιμη ως εμβόλιο με ζώντες εξασθενημένους ιούς· εμβόλιο με αδρανοποιημένους ιούς χρησιμοποιείται σε άτομα για τα οποία αντενδείκνυται ο ζωντανός τύπος. Όλα τα παιδιά που δεν έχουν περάσει ιλαρά ή που δεν έχουν εμβολιαστεί πριν από την ηλικία των 12 μηνών, θα πρέπει να ανοσοποιούνται με το εμβόλιο που περιέχει ζώντες εξασθενημένους ιούς στην ηλικία των 12 μηνών. Μία αναμνηστική δόση συνιστάται στην αρχή του σχολείου (5 με 6 ετών) ή στην ηλικία του γυμνασίου (11 με 12 ετών). Το εμβόλιο της ιλαράς χορηγείται συχνά σε συνδυασμό με το εμβόλιο του ιού της παρωτίτιδας και/ ή της ερυθράς.

Το εμβόλιο με ζώντες εξασθενημένους ιούς αντενδείκνυται σε άτομα που βρίσκονται σε εγκυμοσύνη ή έχουν λευχαιμία, λεμφώματα και άλλα γενικευμένα νεοπλάσματα· σε αυτούς που λαμβάνουν παράγοντες όπως στεροειδή και αντιμεταβολίτες· σε άτομα με ενεργό, ανθιστάμενη φυματίωση ή άλλες σοβαρές ασθένειες· σε άτομα με υπερευαισθησία στη νεομυκίνη, την πάπια ή το αυγό· και μετά από μετάγγιση αίματος ή έγχυση ανοσοσφαιρίνης ορού. Στην τελευταία κατάσταση, μία περίοδος αναμονής 12 εβδομάδων είναι απαραίτητη πριν την χορήγηση του εμβολίου.

Η ιλαρά είναι ενδημική σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες. Το 2000, σε έθνη όπου ο εμβολιασμός έναντι της ιλαράς δεν ήταν διαθέσιμος, περισσότερα από τρία τέταρτα του εκατομμυρίου παιδιά πέθαναν από την ασθένεια.

Η ανοσοσφαιρίνη ορού της ιλαράς χρησιμοποιείται για παθητική προστασία σε μη ανοσοποιημένους, υψηλού κινδύνου ασθενείς (π.χ., αυτούς που έχουν καρκίνο ή λαμβάνουν αντιμεταβολικά φάρμακα)· ωστόσο, αν δοθεί αργότερα από την τρίτη μέρα της περιόδου επώασης, μπορεί μόνο να παρατείνει την περίοδο επώασης αντί να εμποδίσει τη νόσο.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Πρέπει να τονίζεται η σημασία της ανοσοποίησης των παιδιών έναντι της ιλαράς στους γονείς και σε όσους φροντίζουν την οικογένεια. Ασθενείς που προσβάλλονται από την ασθένεια παραμένουν ουσιαστικά χωρίς διάγνωση μέχρι και 4 μέρες αφού εμφανιστεί το εξάνθημα. Προσφέρεται κλινοστατισμός και ένα ήσυχο, ήρεμο περιβάλλον. Ένα διακριτικά φωτισμένο δωμάτιο μπορεί να βοηθήσει να αντισταθμιστούν οι επιδράσεις της φωτοφοβίας, αν αυτή εμφανιστεί. Οι εκκρίσεις από τους οφθαλμούς απομακρύνονται με ζεστό φυσιολογικό ορό ή νερό. Το παιδί πρέπει να αποφύγει το τρίψιμο των ματιών. Η υποστηρικτική θεραπεία περιλαμβάνει επαρκή πρόσληψη υγρών, αντιπυρετικά όταν είναι απαραίτητο, έναν νεφελοποιητή ψυχρών υδρατμών για την ανακούφιση του βήχα και της κόρυζας και φάρμακα εναντίον του κνησμού, ώστε αυτός να αποτραπεί. Οι γονείς διδάσκονται για τη σημασία της υγιεινής των χεριών και τη φροντίδα των μολυσμένων αντικειμένων. Εκτιμήσεις γίνονται για επιπλοκές όπως η μέση ωτίτιδα, η πνευμονία, η βρογχιολίτιδα, η λαρυγγοτραχειίτιδα με αποφρακτικό οίδημα και η εγκεφαλίτιδα.

Aliases (separate with |): Ιλαρά
ίλιγγος

To αίσθημα της περιστροφής του ίδιου του ατόμου σε σχέση με το περιβάλλον (υποκειμενικός ίλιγγος) ή των αντικειμένων σε σχέση με το άτομο (αντικειμενικός ίλιγγος). Οι όροι ζάλη, κεφαλαλγία ή λιποθυμία θεωρούνται πολλές φορές λανθασμένα συνώνυμα του ιλίγγου. Ο ίλιγγος μπορεί να οφείλεται σε ποικίλα αίτια, όπως είναι οι παθήσεις του μέσου ωτός· οι τοξικές καταστάσεις από χρήση σαλικυλικών, αλκοόλ ή στρεπτομυκίνης· η ηλίαση· η ορθοστατική υπόταση· ή η τροφική δηλητηρίαση ή οι λοιμώξεις.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Θα πρέπει να εκτιμηθεί το κατά πόσον ο ασθενής βιώνει ένα αίσθημα περιστροφής και ποια είναι ή κατεύθυνσή του· αν ο ίλιγγος είναι διαλείπων και ποια ώρα της ημέρας εμφανίζεται· αν συνδέεται με τη λήψη φαρμάκων, την αλλαγή θέσης στο κρεβάτι, στο επάγγελμα και στην έμμηνο ρύση· αν σχετίζεται με ναυτία και εμέτους ή νυσταγμό και ημικρανίες. Λαμβάνονται προληπτικά μέτρα, όπως κάγκελα στο κρεβάτι. Ο ασθενής πρέπει να περπατά σταδιακά μετά από μια αργή, υποβοηθούμενη μετακίνηση από την καθιστή θέση. Το κουδούνι κλήσης θα πρέπει να είναι διαθέσιμο σε συνεχή βάση· απορροφητικό χαρτί, νερό και άλλα εφόδια θα πρέπει να είναι ευπρόσιτα για τον ασθενή· έπιπλα και άλλα εμπόδια θα πρέπει να απομακρύνονται από τον περιβάλλοντα χώρο. Ο ασθενής που υποβάλλεται σε χειρουργείο του ωτός και υποφέρει από σοβαρό ίλιγγο πρέπει να παραμένει κλινήρης για αρκετές ημέρες και να κινητοποιείται προοδευτικά.

Aliases (separate with |): Ίλιγγος
ινοκυστικοί μαστοί

Κατάσταση που συσχετίζεται με τον εμμηνορρυσιακό κύκλο. Υπάρχει δυσκολία διάκρισης των καλοηθών κύστεων από τον καρκίνο του μαστού.

Aliases (separate with |): Ινοκυστικοί μαστοί
ινσουλίνη

Μια ορμόνη που παράγεται από τα β-κύτταρα του παγκρέατος που ελέγχει τον μεταβολισμό και την κυτταρική πρόσληψη σακχάρων, πρωτεϊνών και λιπών. Ως φάρμακο, χρησιμοποιείται κυρίως στον έλεγχο του σακχαρώδους διαβήτη. Η ινσουλινοθεραπεία απαιτείται στην αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 1 γιατί οι ασθενείς που πάσχουν από αυτή τη νόσο δεν παράγουν επαρκή ινσουλίνη για την επιβίωσή τους. Το φάρμακο χρησιμοποιείται επίσης στην αντιμετώπιση των ασθενών με διαβήτη κύησης για την πρόληψη των επιπλοκών στο έμβρυο που προκαλούνται από την υπεργλυκαιμία της μητέρας (η ινσουλίνη δεν διαπερνά τον πλακούντα και δεν εκκρίνεται στο μητρικό γάλα). Στον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, η χρήση της γίνεται τυπικά σε ασθενείς που έχουν αποτύχει στον έλεγχο του σακχάρου τους με δίαιτα, άσκηση και αντιδιαβητικά δισκία.

Τα σκευάσματα ινσουλίνης διαφέρουν όσον αφορά την ταχύτητα με την οποία δρουν και την διάρκειά τους και δραστικότητά τους μετά από υποδόρια ένεση. Στο παρελθόν, η ενέσιμη ινσουλίνη λαμβανόταν από το πάγκρεας χοίρων και βοοειδών. Τα πεπτίδια αυτά διέφεραν από την ανθρώπινη ινσουλίνη κατά λίγα αμινοξέα, προκαλώντας ανοσολογικές αντιδράσεις και αντίσταση στο φάρμακο. Οι περισσότερες ινσουλίνες που χρησιμοποιούνται σήμερα δημιουργούνται από ανασυνδυασμένο DNA και ισοδυναμούν με την ανθρώπινη ινσουλίνη από ανοσολογική άποψη.

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ: Στους υγιείς, το πάγκρεας εκκρίνει ινσουλίνη σε απάντηση των αυξήσεων του σακχάρου του αίματος, όπως συμβαίνει μετά τα γεύματα. Διεγείρει τα κύτταρα, ιδιαίτερα του μυικού ιστού, για την πρόσληψη σακχάρου από την κυκλοφορία του αίματος. Επίσης, διευκολύνει την αποθήκευση της περίσσειας γλυκόζης με την μορφή του γλυκογόνου στο ήπαρ και αποτρέπει τον καταβολισμό των αποθηκευμένων λιπών. Στον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, η αποτυχία των β-κυττάρων να παράγουν ινσουλίνη έχει αποτέλεσμα την υπεργλυκαιμία και την κετοξέωση.

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: Η δοσολογία της ινσουλίνης πρέπει να εκφράζεται πάντα σε μονάδες. Δεν υπάρχει μέση δόση ινσουλίνης για τους διαβητικούς. Κάθε ασθενής πρέπει να εκτιμάται και να θεραπεύεται εξατομικευμένα.

ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗ: Σύμφωνα με τις οδηγίες του, όλα τα σκευάσματα ινσουλίνης περιέχουν οδηγίες για φύλαξη σε δροσερό μέρος και αποφυγή καταψύξεως.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Άτομα που χρησιμοποιούν ινσουλίνη πρέπει να φορούν ένα εύκολα ορατό βραχιόλι ή μενταγιόν στο οποίο να αναγράφεται οτι πάσχουν από διαβήτη και χρησιμοποιούν το φάρμακο. Αυτό βοηθά στην εξασφάλιση πως ασθενείς με υπογλυκαιμικές αντιδράσεις θα διαγνωσθούν και θα αντιμετωπιστούν κατάλληλα.

Aliases (separate with |): Ινσουλίνη
ιντερλευκίνη

Ένας τύπος κυτταροκινών που επιτρέπει την επικοινωνία μεταξύ των λευκοκυττάρων και άλλων κυττάρων ενεργών στην φλεγμονή ή στην ειδική ανοσολογική απάντηση. Το αποτέλεσμα είναι μία μεγιστοποιημένη απάντηση σε έναν μικροοργανισμό ή σε άλλο ξένο αντιγόνο.

Aliases (separate with |): Ιντερλευκίνη
ιντερφερόνη

Οποιαδήποτε από μία ομάδα γλυκοπρωτεϊνών με αντιιική δραστηριότητα. Οι τύπου Ι αντιιικές ιντερφερόνες (άλφα και βήτα ιντερφερόνες) παράγονται από λευκά αιμοσφαίρια και ινοβλάστες σε απάντηση της εισβολής ενός παθογόνου, ιδιαίτερα ενός ιού. Αυτές οι ιντερφερόνες κάνουν ικανά τα προσβεβλημένα κύτταρα να παράγουν αντιγόνα επιφανείας τύπου Ι του συμπλέγματος μεγάλης ιστοσυμβατότητας, αυξάνοντας έτσι την ικανότητά τους να αναγνωρίζονται και να φονεύονται από Τ λεμφοκύτταρα. Αναστέλλουν επίσης την παραγωγή ιών μέσα στα προσβεβλημένα κύτταρα. Η τύπου Ι ιντερφερόνη-α χρησιμοποιείται στην θεραπεία των οξυτενών κονδυλωμάτων, της χρόνιας ηπατίτιδας Β και C, και στο σάρκωμα Kaposi. Η τύπου Ι ιντερφερόνη-β χρησιμοποιείται στην θεραπεία της πολλαπλής σκλήρυνσης κατά πλάκας.

Η τύπου ΙΙ ιντερφερόνη-γ είναι σαφώς διαφορετική και με μικρότερη αντιιική δράση από τις άλλες ιντερφερόνες. Είναι μία λεμφοκίνη, που κυρίως εκκρίνεται από τα CD8+ Τ κύτταρα και την ομάδα CD4+ των Τ βοηθητικών κυττάρων, η οποία διεγείρει πολλές κατηγορίες αντιγονοπαρουσιαστικών κυττάρων, ιδιαίτερα μακροφάγων, στην απελευθέρωση αντιγόνων MHC τύπου ΙΙ, που προάγουν την δραστηριότητα των CD4+. Χρησιμοποιείται στην θεραπεία της χρόνιας κοκκιωματώδους νόσου.

Aliases (separate with |): interferon|Ιντερφερόνη
ίνωμα μητρας

Ένας ινοειδης όγκος της μήτρας. Είναι ο πιο συχνά παρατηρούμενος όγκος σε γυναίκες.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Τα ινώματα σπανίως προκαλούν συμπτώματα πριν από την ηλικία των 30 ετών. Τα κύρια συμπτώματα που χαρακτηρίζουν τη νόσο είναι η δυσμηνόρροια, η μηνορραγία και η λευκόρροια αλλά παρατηρούνται σπανίως και η εμφάνιση τους συνδέεται άμεσα με το σημείο ανάπτυξης του όγκου στη μήτρα. Έτσι, όγκοι που προσβάλλουν τη περιοχή της κύστης προκαλούν συχνοουρία και δυσουρία, αυτοί που ασκούν πίεση στο ορθό προκαλούν ορθικό τεινεσμό, αυτοί που προσβάλλουν το ενδομήτριο μπορεί να προκαλέσουν μηνορραγία και δυσμηνόρροια ενώ οι πολύ ευμεγέθεις υποορογόνιες αυξήσεις μπορεί να είναι ασυμπτωματικές.

Η χρήση αντισυλληπτικών μειώνει τον κίνδυνο για την εμφάνιση ινώματος της μήτρας όπως και το κάπνισμα ενώ η παχυσαρκία τον αυξάνει. Τα ινώματα μπορεί να προκαλέσουν στειρότητα εξαιτίας του μεγέθους και της θέσης τους. Δεν είναι ξεκάθαρο εάν τα ινώματα μεγεθύνονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ: Ο όγκος μπορεί να ποικίλλει σε διάμετρο από λίγα χιλιοστά έως αρκετά εκατοστά και να γεμίζει ολόκληρη την κοιλιακή κοιλότητα. Τα ινώματα μπορεί να είναι μονήρη η πολλαπλά. Συνήθως αυξάνουν σε μέγεθος κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής ηλικίας και μπορεί να υποτροπιάσουν μετά από την εμμηνόπαυση. Περιβάλλονται ολοκληρωτικά από έναν ινώδη θύλακο συνδετικού ιστού που περιέχει τα αιμοφόρα αγγεία που αιματώνουν τον όγκο. Υπόκεινται σε καλοήθεις μεταβολές (ερυθρός και φαιός εκφυλισμός), υαλώδεις αλλαγές, τηλαγγειεκτατικές και λεμφαγγειεκτατικές αλλαγές, ασβεστώδη εκφυλισμό, λιπώδη εκφυλισμό και λοίμωξη. Περιστασιακά ένα ίνωμα μπορεί να εμφανίσει σαρκωματώδη εκφυλισμό.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Τα ινώματα που δεν προκαλούν συμπτώματα τίθενται υπό παρακολούθηση. Η φαρμακευτική θεραπεία με χρήση σκευασμάτων αναλόγων της ορμόνης που εκλύει ωχρινοτρόπο ορμόνη (LHRH) συνδέεται με συρρίκνωση του, αλλά υποτροπιάζουν όταν διακοπεί η LHRH. Εάν υπάρχει ένδειξη ασυνήθους ταχείας αύξησης πρέπει να αφαιρεθούν. Μικροί υποβλεννώδεις όγκοι μπορούν να αφαιρεθούν με ηλεκτροκαυτηρίαση κατά τη διάρκεια υστεροσκόπησης. Η τεχνική λέιζερ έχει χρησιμοποιηθεί για την αφαίρεση αυτών των όγκων. Εάν υπάρχει πιθανότητα εγκυμοσύνης, οι όγκοι που είναι αρκετά ευμεγέθεις ώστε να παρεμβαίνουν στην κυοφορία πρέπει να αφαιρεθούν.

ίνωση

Η επιδιόρθωση και αντικατάσταση ερεθισμένων ιστών ή οργάνων με συνδετικούς ιστούς. Η διαδικασία έχει ως αποτέλεσμα την αντικατάσταση φυσιολογικών κυττάρων με ινοβλάστες (και τελικά, την αντικατάσταση φυσιολογικού ιστού, οργάνων με ουλώδη ιστό).

Aliases (separate with |): Ίνωση
ιογενής γαστρεντερίτιδα

Γαστρεντερίτιδα που προκαλείται από ιούς που εισέρχονται από το στόμα. Η κλινική επιβεβαίωση αυτών των ιογενών λοιμώξεων μπορεί να είναι δύσκολη και οι απαιτούμενες παρεμβάσεις στη δημόσια υγεία για τον έλεγχο των επιδημιών, που προκαλούνται από τους παράγοντες αυτούς, θα πρέπει να εφαρμόζονται πριν την εξαγωγή των αποτελεσμάτων των ειδικών δοκιμασιών για τους ιούς. Η μέση διάρκεια της περιόδου επώασης είναι 24 έως 48 ώρες και η μέση διάρκεια των συμπτωμάτων 12 έως 60 ώρες. Οι περισσότεροι ασθενείς εμφανίζουν διάρροια, ναυτία, κοιλιακά άλγη και εμέτους. Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία, παρά μόνο υποστηρικτική αγωγή και αναπλήρωση υγρών.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Οι ροταϊοί, που ευθύνονται για περισσότερες από 100 εκατομμύρια περιπτώσεις και περίπου 1 εκατομμύριο θανάτους ετησίως σε παγκόσμιο επίπεδο, προσβάλλουν συχνότερα παιδιά ηλικίας 6 έως 24 μηνών, προκαλώντας διάρροια και εμέτους διάρκειας 3 έως 8 ημερών. Ο ιός Norwalk προκαλεί τις περισσότερες λοιμώξεις από τροφές στα μεγαλύτερα παιδιά και στους ενηλίκους και μπορεί να προκαλέσει επιδημίες σε σχολεία και ιδρύματα. Η διάρροια, που συνοδεύεται από εμέτους και κοιλιακό άλγος, διαρκεί από 1 έως 3 ημέρες.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η επαρκής αναπλήρωση των υγρών με διαλύματα από το στόμα ή, όταν είναι σοβαρή, με ενδοφλέβια υγρά αποτελεί τη βάση της θεραπείας. Η πρόληψη βασίζεται στην εκπαίδευση των παιδιών και των ενηλίκων αναφορικά με το σωστό πλύσιμο των χεριών και την κατάλληλη φροντίδα της τροφής.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Επειδή ο ροτάιός προσβάλλει συχνότερα παιδιά κάτω των 2 ετών, οι γονείς, οι νηπιαγωγοί και άλλα άτομα που φροντίζουν τα παιδιά θα πρέπει να ενημερώνονται για τις μεθόδους πρόληψης της διασποράς της λοίμωξης (η οποία μεταδίδεται κυρίως με την κοπρανοστοματική οδό). Όσοι ασχολούνται με τη φροντίδα των παιδιών πρέπει επίσης να μαθαίνουν τη σωστή αφαίρεση και απόρριψη της πάνας. Θα πρέπει να κατανοήσουν ότι, αν και η νόσος είναι συνήθως ήπια και αυτοπεριοριζόμενη (σπανίως διαρκεί πάνω από 3 ημέρες), τα προσβεβλημένα παιδιά κινδυνεύουν να αφυδατωθούν. Πρέπει επίσης να γνωρίζουν τις πρώιμες ενδείξεις της αφυδάτωσης που επιβάλλουν τη μεταφορά του παιδιού στο γιατρό ή σε μονάδες πρωτοβάθμιας παιδιατρικής φροντίδας· στις σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθεί ενδονοσοκομειακή νοσηλεία. Αν το παιδί νοσηλεύεται, απομονώνεται από τα παιδιά που δεν εμφανίζουν διάρροια και οι γονείς μαθαίνουν τις απαραίτητες τεχνικές απομόνωσης. Χορηγούνται ενδοφλέβια υγρά για την αφυδάτωση· παρακολουθούνται σχολαστικά το ισοζύγιο υγρών και ηλεκτρολυτών, το βάρος και άλλοι δείκτες. Αν το παιδί μπορεί να προσλάβει υγρά από το στόμα, χορηγείται το κατάλληλο σχήμα ενυδάτωσης με υγρά σε θερμοκρασία δωματίου για καλύτερη ανοχή. Η κατάλληλη διατροφή για κάθε ηλικία αρχίζει βαθμιαία, αφού εξασφαλιστεί η ανοχή στα υγρά. Η στοματική κοιλότητα και το δέρμα προστατεύονται από την ξηρότητα και τη λύση. Τα ανακουφιστικά μέτρα αποτελούν σημαντικό μέρος της φροντίδας του παιδιού και περιλαμβάνουν τα κατάλληλα, για κάθε ηλικία, αισθητικά ερεθίσματα και την ψυχαγωγία. Επιπλέον, η οικογένεια καθησυχάζεται και υποστηρίζεται μέσω της περιγραφής των θεραπευτικών μέτρων και της διατροφής. Τονίζεται η σημασία της καλής υγιεινής και των υγειονομικών μέτρων. Σε μεγαλύτερα παιδιά ή στους ενήλικες χορηγούνται αντιδιαρροϊκά φάρμακα, αν και πρέπει να αποφεύγονται τα αντιεμετικά. Ο ασθενής πρέπει να αναπαύεται, ώστε να απαλύνονται τα συμπτώματα και να διατηρούνται οι δυνάμεις του, ενώ σημαντικό είναι να αποφεύγει τις απότομες κινήσεις, οι οποίες είναι δυνατό να επιτείνουν τη ναυτία. Τα θερμά υδατόλουτρα σε καθιστή θέση, οι κομπρέσες φυτικής σύστασης και η βαζελίνη ως φραγμός βελτιώνουν τον πρωκτικό ερεθισμό. Ο ασθενής ενημερώνεται για τη φαρμακευτική αγωγή, τα προληπτικά μέτρα και το σχολαστικό πλύσιμο των χεριών.

Aliases (separate with |): Ιογενής γαστρεντερίτιδα
ιογενής μηνιγγίτιδα

Φλεγμονή των μηνίγγων σαν αποτέλεσμα μόλυνσης από αδενοϊούς, ιούς coxsackie, ΕΑοιούς, τον ιό της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας, τον ιό της παρωτίτιδας, το λεμφοκυτταρικό ιό της χοριομηνιγγίτιδας, τους ιούς της πολιομυελίτιδας και άλλους. Οι ασθενείς αναφέρουν πυρετό, κεφαλαλγία και αυχενική δυσκαμψία και η οσφυονωτιαία παρακέντηση αναδεικνύει υπερβολικό αριθμό λεμφοκυττάρων, τυπικά χωρίς μείωση στα επίπεδα γλυκόζης του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Η ιογενής μηνιγγίτιδα ανήκει στις «άσηπτες» (μη βακτηριακές) μηνιγγίτιδες.

Aliases (separate with |): Ιογενής μηνιγγίτιδα
ιός

Παθογόνο που αποτελείται από ένα νουκλεϊκό οξύ εντός μιας πρωτεϊνικής κάψας, που μπορεί να αναπτυχθεί και να αναπαραχθεί μόνο αφού μολύνει ένα κύτταρο ξενιστή. Περισσότεροι από 400 τύποι ιών είναι σήμερα γνωστοί. Όλοι τους μπορούν να προσκολληθούν στις κυτταρικές μεμβράνες, να εισέλθουν στο κυτταρόπλασμα, να αναλάβουν τις λειτουργίες του κυττάρου, να αναπαράγουν τα μέρη τους και να συναρμολογηθούν προς ώριμες μορφές, ικανές να μολύνουν άλλα κύτταρα. Μερικοί από τους περισσότερο λοιμογόνους παράγοντες είναι ιοί (π.χ., ο αιμορραγικός πυρετός που προκαλείται από τον ιό Ebola). Οι ιοί ευθύνονται επίσης για το κοινό κρυολόγημα, τα εξανθήματα της παιδικής ηλικίας (ανεμευλογιά, ιλαρά, ερυθρά), λανθάνουσες λοιμώξεις (απλός έρπης), μερικούς καρκίνους και λεμφώματα (ιός Epstein-Barr) και νόσους σχεδόν οποιουδήποτε οργάνου του σώματος. Οι ιοί που περιβάλλονται από λιπιδικό φάκελο έχουν περισσότερες πιθανότητες να προσκολληθούν σε μια κυτταρική μεμβράνη και να αποφύγουν την ανοσολογική καταστροφή. Τόσο η κάψα, όσο και το λιπιδικό περίβλημα είναι αντιγονικά, δηλαδή αναγνωρίζονται ως ξένα σώματα από τα λευκά αιμοσφαίρια. Συχνές μεταλλάξεις μεταβάλλουν ορισμένα ιικά αντιγόνα, ώστε τα λεμφοκύτταρα να μην μπορούν να παράγουν αντισώματα έναντι και του αρχικού αντιγόνου και του αντικαταστάτη του. Ο ιός της γρίπης ακολουθεί το παραπάνω πρότυπο και μεταλλάσσει κάποια αντιγόνα του, με αποτέλεσμα να απαιτείται η δημιουργία καινούργιων εμβολίων κάθε χρόνο. Οι πρωτοπαθείς ανοσολογικοί μηχανισμοί έναντι των ιών είναι τα Τ-λεμφοκύτταρα, οι ιντερφερόνες και σε κάποιο βαθμό οι ανοσοσφαιρίνες· η καταστροφή του ιού απαιτεί μερικές φορές την καταστροφή και του κυττάρου του ξενιστή. Όταν οι ιοί εισέλθουν στο κύτταρο, μπορεί να πυροδοτήσουν άμεσα μια νόσο ή να παραμείνουν ανενεργοί για αρκετά χρόνια. Καταστρέφουν το κύτταρο-ξενιστή, εμποδίζοντας τη φυσιολογική πρωτεϊνοσύνθεση και χρησιμοποιώντας το μεταβολισμό του κυττάρου για την αναπαραγωγή τους. Οι νέοι ιοί απελευθερώνονται είτε καταστρέφοντας το κύτταρο-ξενιστή ή σχηματίζοντας μικρούς βλαστούς που αποσπώνται και μολύνουν άλλα κύτταρα.

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ: Οι 400 γνωστοί τύποι ιών ταξινομούνται με πολλούς τρόπους: από το γονιδίωμα του πυρήνα (RNA ή DNA), τον ξενιστή (θηλαστικά, φυτά ή βακτήρια), τους τρόπους αναπαραγωγής τους (π.χ., ρετροϊοί), τον τρόπο που μεταδίδονται (π.χ., εντεροϊοί) και τις νόσους που προκαλούν (π.χ., ιός της ηπατίτιδας).

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Τα αντιικά φάρμακα περιλαμβάνουν ουσίες, όπως η ακυκλοβίρη (για τον απλό έρπητα)· η αμανταδίνη και η ριμανταδίνη (για τον ιό της γρίπης τύπου Α)· οι ιντερφερόνες (για τη χρόνια ηπατίτιδα Β και Ο)· η ριμπαβιρίνη (για τον ιό του αναπνευστικού συγκυτίου και τη χρόνια ηπατίτιδα C)· και η λαμιβουδίνη (μεταξύ άλλων, για τον HIV).

Aliases (separate with |): Ιός
ιός ECHO

Ιός που ανήκει στην ομάδα που αρχικά ήταν γνωστή ως Enteric Cytapathagenic Human Orphan graip. Οι ιοί της ομάδας αυτής έχουν συνδεθεί με άσηπτη μηνιγγίτιδα, εντερίτιδα, μυοκαρδίτιδα, μυοσίτιδα και πλευροδυνία.

Aliases (separate with |): Ιός ECHO
ιός Epstein-Barr

[Μ. A Epstein, Βρετανός ιατρός, γεννηθ. το 1921, Υ. Μ. Barr, σύγχρονος Καναδός ιατρός]. Ιός της οικογένειας των ερπητοϊών, που ανακαλύφθηκε το 1964. Αποτελεί ένα από τα αίτια της λοιμώδους μονοπυρήνωσης. Σε παιδιά της Νοτίου Αφρικής έχει συνδεθεί με το λέμφωμα Burkitt, ενώ σε Ασιατικούς πληθυσμούς με το ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα.

Aliases (separate with |): Ιός Epstein-Barr
ισοκινητική άσκηση

Άσκηση, συνήθως με τη χρήση ειδικών οργάνων, η οποία ελέγχει την ταχύτητα της μυϊκής βράχυνσης ή επιμήκυνσης, ούτως ώστε η δύναμη που παράγεται από το μυ να είναι η μέγιστη καθ όλο το εύρος της κίνησης.

Aliases (separate with |): Ισοκινητική άσκηση
ισομετρική άσκηση

Σύσπαση και χαλάρωση ενός σκελετικού μυ ή ομάδας μυών κατά την οποία η δύναμη που παράγεται από το μυ ισούται με την αντίσταση. Δεν υπάρχει μεταβολή στο μήκος του μυ και δεν προκαλείται κίνηση.

Aliases (separate with |): Ισομετρική άσκηση
ισορροπημένη δίαιτα

Δίαιτα επαρκής σε ουσίες που παρέχουν ενέργεια (υδα-τάνθρακές και λίπη), ενώσεις για τη δημιουργία ιστών (πρωτεΐνες), ανόργανα (νερό και μεταλλικά άλατα), παράγοντες που ρυθμίζουν ή καταλύουν μεταβολικές διεργασίες (βιταμίνες) και ενώσεις για συγκεκριμένες φυσιολογικές διαδικασίες, όπως κυτταρινού-χο τροφή για την προώθηση των περισταλτικών κινήσεων της πεπτικής οδού.

Aliases (separate with |): Ισορροπημένη δίαιτα
ισταμίνη

C5H9N3· μία ουσία που παράγεται από το αμινοξύ ιστιδίνη και προκαλεί διάταση των αιμοφόρων αγγείων, αυξημένη έκκριση οξέος στον στόμαχο, σύσπαση των λείων μυών (π.χ., στους βρόγχους) και παραγωγή βλέννας, οίδημα των ιστών και κνησμό (κατά τη διάρκεια αλλεργικών αντιδράσεων). Η απελευθέρωση ισταμίνης από τα μαστοκύτταρα είναι ένα μείζον συστατικό των αντιδράσεων υπερευαισθησίας τύπου Ι, συμπεριλαμβανομένου του άσθματος.

Aliases (separate with |): Ισταμίνη
ιστοπλάσμωση

Συστηματική, μυκητιασική αναπνευστική νόσος που προκαλείται από το Histoplasma capsulatum. Η πηγή για αυτόν τον μύκητα είναι το έδαφος με πλούσιο οργανικό περιεχόμενο και περιττώματα πτηνών, ειδ. γύρω από παλαιούς ορνιθώνες· σπήλαια που φωλιάζουν νυχτερίδες· και κοίτες στούρνων, κοτσυφιών και περιστεριών. Στις Η.Π.Α, η λοίμωξη είναι ενδημική στην κοιλάδα του ποταμού Οχάιο. Η διάσπαρτη ιστοπλάσμωση είναι μια κοινή περιστασιακή λοίμωξη σε ασθενείς με σύνδρομο επίκτητης ανοσοανεπάρκειας (AIDS) και άλλες ανοσοκατασταλτικές ασθένειες.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Τα σημεία και συμπτώματα ποικίλλουν από αυτά μίας αυτοπεριοριζόμενης λοίμωξης έως μία βαριά ή θανάσιμη νόσο. Τα ανοσοκατεσταλμένα άτομα είναι ιδιαίτερα ευπαθή. Στην βαριά μορφή παρατηρείται πυρετός, αναιμία, ηπατοσπληνομεγαλία, λευκοπενία, πνευμονική συμμετοχή, επινεφριδιακή νέκρωση και έλκη της γαστρεντερικής οδού. Η θεραπεία είναι ενδοφλέβια αμφοτερικίνη Β.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Σε ασθενείς με σοβαρή πνευμονία, η αναπνευστική κατάσταση παρακολουθείται κάθε 8 ώρες (ή συχνότερα εάν είναι απαραίτητο) για την εκτίμηση μειωμένων αναπνευστικών ήχων, πλευριτικής τριβής ή συλλογής· η καρδιακή κατάσταση παρακολουθείται κάθε 8 ώρες (ή συχνότερα εάν είναι απαραίτητο) για την καταγραφή και άμεση αναφορά οποιαδήποτε βυθιότητας των καρδιακών τόνων, διάτασης της σφαγίτιδας φλέβας, παράδοξου σφυγμού ή άλλων σημείων καρδιακού επιπωματισμού· και η νευρολογική κατάσταση παρακολουθείται κάθε 8 ώρες (ή συχνότερα εάν είναι απαραίτητο) για την καταγραφή και αναφορά οποιωνδήποτε αλλαγών στο επίπεδο συνείδησης ή αυχενικής δυσκαμψίας. Ο ασθενής εκτιμάται για σημεία και συμπτώματα υπογλυκαιμίας και υπεργλυκαιμίας, που υποδεικνύουν επινεφριδιακή δυσλειτουργία. Όλα τα κόπρανα ελέγχονται μικροσκοπικά για την παρουσία αίματος και οποιοδήποτε θετικό αποτέλεσμα καταγράφεται και αναφέρεται. Χορηγείται αντιμυκητιασική θεραπεία (αμφοτερικίνη Β ή κετακοναζόλη) και εκτιμάται για επιθυμητές δράσεις και παρενέργειες. Επειδή η αμφοτερικίνη Β μπορεί να προκαλέσει πόνο, ρίγη, πυρετό, ναυτία και έμετο, κατάλληλα αναλγητικά, αντιισταμινικά, αντιπυρετικά και αντιεμετικά χορηγούνται ανάλογα. Μικρές δόσεις μεπεριδίνης ή θειικής μορφίνης μπορούν να βοηθήσουν στην μείωση του ρίγους. Μία τέτοια φαρμακευτική θεραπεία πρέπει να χορηγείται νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα για την αποφυγή νάρκωσης του ασθενή για ολόκληρη τη μέρα. Εάν απαιτηθεί, χορηγείται θεραπεία οξυγόνου όπως ορίζεται και σχεδιάζονται περίοδοι ανάπαυσης για την υποβοήθηση του ασθενή να διατηρήσει την ενέργειά του. Ο διαιτολόγος συμβουλεύεται να δημιουργήσει μία θελκτική και θρεπτική δίαιτα, ενσωματώνοντας τις προτιμήσεις του ασθενή· αυτή η δίαιτα προσφέρεται καλύτερα σε μικρά, συχνά γεύματα παρά σε τρία μεγάλα. Εάν ο ασθενής έχει στοματοφαρυγγική εξέλκωση, παρέχονται καταπραϋντική στοματική υγιεινή και μαλακά, ήπια φαγητά. (Μπορεί να απαιτηθεί παρεντερική θρέψη, εάν οι εξελκώσεις είναι βαριές). Προσφέρεται συναισθηματική υποστήριξη στον ασθενή με χρόνια ή διάσπαρτη ιστοπλάσμωση και μπορεί να είναι απαραίτητη η αναφορά σε έναν κοινωνικό λειτουργό, ψυχολόγο ή εργασιοθεραπευτή για περαιτέρω συμβουλή και υποστήριξη για την υποβοήθηση του ασθενή να αντεπεξέλθει στη μακρόχρονη θεραπεία. Η νοσοκόμα βοηθά τους γονείς ενός παιδιού με αυτήν την ασθένεια να ρυθμίσουν τις οδηγίες σχετικά με τους περιορισμούς που αφορούν το σπίτι. Ο ασθενής συμβουλεύεται ότι η φροντίδα παρακολούθησης σε τακτική βάση θα απαιτηθεί για τουλάχιστον ένα χρόνο. Καρδιακά και πνευμονικά σημεία και συμπτώματα που μπορεί να υποδείξουν συλλογές πρέπει να αναφερθούν στο υγειονομικό προσωπικό άμεσα. Για τη βοήθεια της πρόληψης της ιστοπλάσμωσης, άτομα σε ενδημικές περιοχές διδάσκονται να παρακολουθούν για πρώιμα σημεία αυτής της λοίμωξης και να αναζητήσουν θεραπεία άμεσα. Άτομα που εκτίθενται επαγγελματικά σε μολυσμένο χώμα καθοδηγούνται να φορούν μάσκες προσώπου.

Aliases (separate with |): Ιστοπλάσμωση
ισχαιμική καρδιoπάθεια

Η έλλειψη παροχής οξυγόνου στην καρδιά που μεταβάλει τη λειτουργικότητά της. Η πιο κοινή αιτία μυοκαρδιακής ισχαιμίας είναι η αθηροσκλήρυνση των στεφανιαίων αρτηριών. Εξαρτώμενη από πολλούς παράγοντες, που περιλαμβάνουν τις απαιτήσεις του μυοκαρδίου σε οξυγόνο, το βαθμό στένωσης του αυλού των στεφανιαίων αρτηριών και τη διάρκεια της ισχαιμίας, το τελικό αποτέλεσμα είναι παροδική ή μόνιμη βλάβη στην καρδιά.

Aliases (separate with |): Ισχαιμική καρδιoπάθεια
ισχιαλγία

Πόνος προερχόμενος από την κατώτερη περιοχή της πλάτης, ο οποίος είναι αισθητός κατά μήκος της κατανομής του ισχιακού νεύρου στα κάτω άκρα. Τυπικά συμβαίνει ως αποτέλεσμα οσφυϊκής σπονδυλοπάθειας και είναι αισθητός στο πίσω μέρος του μηρού και ορισμένες περιπτώσεις στο υπόλοιπο κάτω άκρο. Στις δυτικές χώρες, όπως οι ΗΠΑ, περίπου το 40-50% των ανθρώπων θα βιώσουν ισχιαλγία κάποια στιγμή στη ζωή τους. Η ανάνηψη παρατηρείται μετά από συντηρητική θεραπεία 3-4 εβδομάδων στη συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Η πάθηση μπορεί να προκληθεί από συμπίεση ή τραυματισμό του ισχιακού νεύρου ή των ριζών του, ιδίως αυτού που προκύπτει από ρήξη μεσοσπονδυλίου δίσκου ή οστεοαρθρίτιδα των οσφυοϊερών σπονδύλων· φλεγμονή του ισχιακού νεύρου που οφείλεται σε μεταβολικές, τοξικές ή λοιμώδεις διαταραχές· ή άλγος που αντανακλά στη κατανομή του ισχιακού νεύρου από άλλες πηγές.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Η κλινική εξέταση ασθενούς με ισχιαλγία ενδέχεται να αποκαλύψει πόνο στο κατώτερο σημείο της πλάτης κατά την ανύψωση τεντωμένου ποδιού, και μεταβολές των αντανακλαστικών των κάτω άκρων.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Η πάθηση μπορεί να ξεκινήσει ξαφνικά ή προοδευτικά και χαρακτηρίζεται από οξύ άλγος που διατρέχει το οπίσθιο τμήμα του μηρού. Η κίνηση του άκρου ή της μέσης γενικά ενισχύει την οδύνη. Το άλγος μπορεί να κατανέμεται ομοιόμορφα κατά μήκος του άκρου, αλλά συχνά υπάρχουν σημεία όπου είναι περισσότερο έντονος. Μπορεί να υπάρχει μούδιασμα και μυρμηκίαση, ενώ το δέρμα που νευρώνεται από το ισχιακό νεύρο μπορεί να εμφανίζει υπερευαισθησία στο απαλό άγγιγμα.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Παρότι η ισχιαλγία ενδέχεται να είναι εξαιρετικά επώδυνη καθιστώντας το άτομο παροδικά ανίκανο, μπορεί να αντιμετωπισθεί σταδιακά στο 80% περίπου των ασθενών με ήπιους περιορισμούς, μη στεροειδή αντι-φλεγμονώδη, ναρκωτικά αναλγητικά φάρμακα, ή μυοχαλαρωτικά. Ασθενείς των οποίων τα συμπτώματα δεν υποχωρούν με τις παραπάνω θεραπείες πρέπει να επαναξιολογηθούν από ειδικό. Περιστασιακά απαιτείται χειρουργική επέμβαση στην κατώτερη περιοχή της ράχης (π.χ., για την απομάκρυνση του κηλικού μεσοσπονδυλίου δίσκου), παρότι αυτή η παρέμβαση χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά από ότι στο παρελθόν.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ασθενείς με ισχιαλγία που είχαν ιστορικό καρκίνου, που κάνουν ενδοφλέβια χρήση φαρμάκων, έχουν πυρετό μαζί με την ισχιαλγία ή εμφανίζουν απώλεια του ελέγχου της λειτουργίας της ουροδόχου κύστης ή του εντέρου λόγω της νόσου, πρέπει να αξιολογηθούν αμέσως με ακτινολογικές μελέτες της κατώτερης περιοχής της ράχης (με αξονική ή μαγνητική τομογραφία). Οι ηλικιωμένοι ασθενείς ενδεχομένως να χρειάζονται στενότερη και πρωιμότερη προσοχή από τους νεότερους. Ασθενείς οι οποίοι αδρανοποιούνται από την ισχιαλγία, αλλά στους οποίους τα αντικειμενικά ευρήματα δεν είναι εμφανή, μπορούν να ωφεληθούν από διεπιστημονικές προσεγγίσεις των συμπτωμάτων τους (π.χ., με παραπομπές σε κλινικές αντιμετώπισης χρόνιων πόνων, φυσικοθεραπευτές και εργασιοθεραπευτές, φυσίατρους ή άλλους ειδικούς).

Aliases (separate with |): sciatica|Ισχιαλγία
ιχθυέλαιο

Ένα διαιτητικό συμπλήρωμα που συστήνεται για άτομα που με καρδιακές παθήσεις ή για πρωτογενή πρόληψη καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού επεισοδίου. Ύστερα από μία καρδιακή προσβολή, τα ιχθυέλαια έχουν αποδειχθεί ότι μειώνουν τον κίνδυνο μετέπειτα καρδιακής βλάβης. Το συμπύκνωμα ιχθυέλαιου παρέχει ωμέγα-3 και ωμέγα-6 λιπαρά οξέα και άλφα λινολενικό και λινολενικό οξύ.

Aliases (separate with |): Ιχθυέλαιο
ιχθύωση

Κατάσταση στην οποία το δέρμα είναι ξηρό και λεπιδώδες, μοιάζοντας με δέρμα ψαριού. Επειδή η ιχθύωση είναι εύκολα αναγνωρίσιμη, μεγάλος αριθμός νόσων καλείται έτσι.

Μια ήπια μη κληρονομούμενη μορφή ονομάζεται χειμερινός κνησμός. Παρατηρείται συχνά στα κάτω άκρα ηλικιωμένων ασθενών, ιδιαίτερα στη διάρκεια του χειμώνα όταν δεν υπάρχει βροχή. Πιθανών να είναι συχνότερο στα άτομα που πλένονται συχνά, προκαλώντας έτσι υπερβολική ξηρότητα του δέρματος.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η εφαρμογή λοσιόν και αλοιφών που μαλακώνουν και καταπραΰνουν το δέρμα έχει αποτέλεσμα την ανακούφιση των συμπτωμάτων σε όλες τις μορφές ιχθύασης. Οι ξηρές φολίδες μπορούν να απομακρυνθούν με την εφαρμογή ενός συνδυασμού 6% σαλικυλικού οξέος σε μία γέλη που περιέχει προπυλενική γλυκόλη, αιθυλική αλκοόλη, υδροξυ-προπυλενική κυτταρίνη και νερό. Το μείγμα είναι περισσότερο αποτελεσματικό όταν εφαρμόζεται σε ενυδατωμένο δέρμα στην διάρκεια της νύχτας το οποίο καλύπτεται από ύφασμα. Τα σαπούνια πρέπει να χρησιμοποιούνται με φειδώ.

Aliases (separate with |): Ιχθύωση
ιώδιο

ΣΥΜΒ.: Ι. Ένα αμέταλλο στοιχείο που ανήκει στην ομάδα των αλογόνων. Ατομικό βάρος 126,904, ατομικός αριθμός 53, ειδικό βάρος (στέρεο στους 20°C) 4,93. Είναι μαύρη κρυσταλλική ουσία με σημείο τήξεως στους 113,5°C. Σημείο βρασμού 184,4°C, δίνοντας έναν χαρακτηριστικό ιώδη ατμό.

Πηγή ιωδίου αποτελούν τα λαχανικά, ιδιαίτερα εκείνα που αναπτύσσονται κοντά σε ακτή, το ιωδιούχο αλάτι, και τα θαλασσινά, ιδιαίτερα το ήπαρ του μπακαλιάρου, ή τα έλαια του ήπατος των ψαριών.

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ: Το ιώδιο είναι τμήμα της ορμόνης τριιωδοθυρονίνης (Τ3) και της θυροξίνης (Τ4), και αποτρέπει την βρογχοκήλη επιτρέποντας στον θυρεοειδή να λειτουργεί φυσιολογικά. Το ποσό του ιωδίου στον οργανισμό είναι κατά μέσο όρο 50 mg, από τα οποία τα 10 με 15 mg βρίσκονται στον θυρεοειδή. Οι ημερήσιες απαιτήσεις σε ιώδιο ενός ενήλικα είναι από 100 έως 150 μg. Τα παιδιά σε ανάπτυξη, οι έφηβοι, οι έγκυες γυναίκες και τα άτομα που βρίσκονται σε συναισθηματική ένταση χρειάζονται ποσότητα μεγαλύτερη από αυτή.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ: Η ανεπάρκεια ιωδίου στην δίαιτα μπορεί να οδηγήσει σε απλή βρογχοκήλη που χαρακτηρίζεται από διόγκωση του θυρεοειδούς και υποθυρεοειδισμό. Στα μικρά παιδιά, η ανεπάρκεια αυτή μπορεί να έχει αποτέλεσμα καθυστέρηση της φυσικής, σεξουαλικής και νοητικής ανάπτυξης, μία κατάσταση που ονομάζεται κρετινισμός.

Aliases (separate with |): Ιώδιο
Glossary 2.8 uses technologies including PHP and SQL