Anazitisi Nosokomeia Thessalonikis Epikoinwnia Thessgiatro
Eggrafi Melwn  Oroi Xrisis Thessgiatro  Oroi Xrisis

Λεξικό ιατρικών όρων.

There are 1512 entries in this glossary.
Search for glossary terms (regular expression allowed)
Begins with Contains Exact term Sounds like Tick to search all glossaries
Page:  « Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Next »
Term Definition
γονιμοποίηση
  1. Η διαδικασία που ξεκινάει με τη διείσδυση του σπερματοζωαρίου στο δευτερογενές ωοκύτταρο και ολοκληρώνεται με τη σύντηξη του αρσενικού και του θηλυκού προπυρήνα. Αυτό συνήθως συμβαίνει στην ευσταχιανή σάλπιγγα. Ζωντανά σπερματοζωάρια έχουν βρεθεί στη σάλπιγγα ακόμη και 48 ώρες μετά την τελευταία συνουσία. Αφού γονιμοποιηθεί το ωάριο και αποκατασταθεί ο διλποειδικός αριθμός χρωμοσωμάτων στο ζυγώτη, αρχίζει η κυτταρική διαίρεση. Η βλαστοκύστη, κατόπιν, εισέρχεται στη μήτρα, όπου μπορεί να εμφυτευθεί για συνεχιζόμενη θρέψη και ανάπτυξη.

  2. Στη βοτανική, η σύζευξη του αρσενικού και του θηλυκού γαμέτη. Στα ανώτερα φυτά όταν ο σωλήνας της γύρης εισέρχεται στο ωάριο, προκύπτουν δύο γαμέτες. Ο ένας συνδέεται με το ωάριο για να σχηματισθεί ο ζυγώτης, από τον οποίο αναπτύσσεται το έμβρυο· ο άλλος ενώνεται με δύο ενδοσπερμικούς πυρήνες για να σχηματισθεί ένα πρωτογενές ενδοσποριακό κύτταρο, από όπου αναπτύσσεται το ενδόσπερμα (αποθήκη τροφής).

Aliases (separate with |): Γονιμοποίηση
γονόρροια

Μια σεξουαλικώς μεταδιδόμενη λοίμωξη που προκαλείται από τον gram-αρνητικό διπλόκοκκο Neisseria gonorrhoeae. Η πάθηση συχνά προκαλεί φλεγμονή της ουρήθρας, του προστάτη, του τραχήλου της μήτρας, των σαλπίγγων, του ορθού και/ή του φάρυγγα. Η αιματογενής λοίμωξη μπορεί να επεκταθεί στις αρθρώσεις και στο δέρμα, ενώ η συγγενώς μεταδιδόμενη λοίμωξη των οφθαλμών του νεογνού μπορεί να προκαλέσει νεογνική επιπεφυκίτιδα. Λοίμωξη πέριξ του ήπατος μπορεί να προκληθεί από περιτοναϊκή εξάπλωση της νόσου. Αν και τα άτομα των δύο φύλων με ουρογεννητική γονόρροια μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί, οι γυναίκες είναι λιγότερο πιθανό να εκδηλώσουν καύσο κατά την ούρηση, ουρηθρική έκκριση ή περινεϊκό άλγος, σε σχέση με τους άνδρες, στους οποίους τα συμπτώματα αυτά είναι παρόντα σε αναλογία 98%. Η ταυτόχρονη λοίμωξη από Chlamydia trachomatis είναι συχνή και στα δύο φύλα: έρευνες έχουν δείξει ταυτόχρονη λοίμωξη και των δύο φύλων σε ποσοστό έως και 30%. Αν και η σύφιλη σπάνια συνοδεύει τη γονοκοκκική λοίμωξη, οι ασθενείς με γονόρροια ελέγχονται για σύφιλη. Οι νέοι, σεξουαλικά ενεργοί έφηβοι των αστικών περιοχών διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο εκδήλωσης γονόρροιας. Το 2001 στις Η.Π.Α. αναφέρθηκαν 362000 περιπτώσεις γονόρροιας.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Τα ουρηθρικά συμπτώματα στους άνδρες περιλαμβάνουν τυπικά δυσουρία που συνοδεύεται από κίτρινη, βλεννοπυώδη βαλανική έκκριση. Επώδυνη σκλήρυνση του πέους μπορεί να παρατηρηθεί σε ορισμένες περιπτώσεις. Οι γυναίκες μπορεί να εκδηλώνουν ουρηθρικό ή κολπικό έκκριμα, δυσουρία, συχνουρία, υπογαστρικό άλγος και ευαισθησία των βαρθολίνειων αδένων ή πυρετό, δυσπαρεύνια και άλλα συμπτώματα πυελικής φλεγμονής.

ΔIΑΓΝΩΣΗ: Στους άνδρες, η χρώση Gram του ουρηθρικού εκκρίματος είναι ιδιαίτερα ακριβής για τη διάγνωση της γονόρροιας· στους άνδρες και στις γυναίκες ουρηθρικά, τραχηλικά ή πρωκτικά δείγματα μπορούν να ενοφθαλμιστούν σε υλικό Thayer-Martin, στο οποίο αναπτύσσεται ειδικά ο γονόκοκκος. Ξεχωριστά δείγματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διάγνωση λοίμωξης από γονόκοκκο και/ή Chlamydia.

ΠΡΟΦΥΛΑΞΗ: Η εφαρμογή ασφαλών σεξουαλικών πρακτικών περιορίζει την εξάπλωση της γονόρροιας και μειώνει την επίπτωση της νόσου. Για την προφύλαξη των νεογνών από τη νόσο, χρησιμοποιείται μια λεπτή ταινία με αλοιφή ερυθρομυκίνης ή τετρακυκλίνης στο κόλπωμα του επιπεφυκότα κάθε οφθαλμού. Βλ.: opthalmia neonatorum

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η γονόρροια μπορεί να αντιμετωπιστεί με κεφαλοσπορίνες ή φθοριοκινολόνες, αν και τα βακτήρια έχουν αναπτύξει αντοχή σε πολλά από αυτά τα αντιβιοτικά. Τα νεότερα δεδομένα σχετικά με τη θεραπεία της γονόρροιας και άλλων σεξουαλικώς μεταδιδόμενων λοιμώξεων διατίθενται στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.cdc.gov/std. Κατά τη διάρκεια της κύησης, οι γυναίκες πρέπει να αποφεύγουν τις κινολόνες, όπως επίσης και τις τετρακυκλίνες (οι οποίες χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της σύγχρονης λοίμωξης από χλαμύδια).

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Λαμβάνεται ιστορικό των αλλεργιών του ασθενή, ειδ. της ευαισθησίας σε αντιβιοτικά. Τηρούνται επίσης τα γενικά προληπτικά μέτρα. Τα αντιβιοτικά πρέπει να λαμβάνονται σύμφωνα με τις ιατρικές οδηγίες και να ολοκληρώνεται η πλήρης διάρκεια της θεραπείας. Τα ατμόλουτρα και τα θερμά υδατόλουτρα σε καθιστή θέση εφαρμόζονται σύμφωνα με τις οδηγίες. Ο ασθενής πρέπει να αποφεύγει την επαφή με το έκκριμά του, ώστε να αποφεύγεται η μόλυνση των οφθαλμών. θα πρέπει επίσης να απέχει από τη σεξουαλική δραστηριότητα μέχρι την ολοκλήρωση της θεραπείας, επειδή η λοίμωξη εξακολουθεί να υπάρχει και μπορεί να μεταδοθεί έως ότου αρνητικοποιηθούν οι καλλιέργειες. Αξιολογείται η ανταπόκριση του ασθενή στη θεραπεία και διδάσκεται η αναγνώριση και η αναφορά των παρενεργειών των φαρμάκων. Συζητείται η αναγκαιότητα του ελέγχου για άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, καθώς επίσης η πρόληψη μελλοντικών λοιμώξεων και η σημασία της συνεχούς παρακολούθησης. Όλα τα άτομα με τα οποία ο ασθενής είχε σεξουαλική επαφή πρέπει να εξετάζονται και να λαμβάνουν θεραπεία, ακόμα και αν η καλλιέργεια είναι αρνητική· οι περιστασιακές και οι γνωστές σεξουαλικές επαφές αναφέρονται στον τοπικό τομέα δημόσιας υγείας για την κατάλληλη παρακολούθηση.

Aliases (separate with |): Γονόρροια
γραμμές Langer

[Carl (Ritter von Edenberg) Langer, Αυστριακός ανατόμος, 1819-1887]. Η δομική διευθέτηση του ινώδους ιστού του δέρματος, δημιουργώντας τις φυσιολογικές γραμμοειδείς σχισμές, οι οποίες, αν και εντοπίζονται σε όλο το σώμα, εντοπίζονται οπτικά μόνο σε συγκεκριμένα σημεία, όπως οι σχισμές στην παλάμη. Οι γραμμές αυτές έχουν ιδιαίτερη σημαντικότητα στη χειρουργική. Οι τομές που γίνονται παράλληλα σε αυτές δημιουργούν μικρότερη ουλή κατά την επούλωση από ότι αυτές που γίνονται κάθετα.

Aliases (separate with |): Γραμμές Langer
γραμμικός επιταχυντής

Μηχάνημα ακτινοθεραπείας, που παράγει ακτινοβολία υψηλής ενέργειας.

Aliases (separate with |): Γραμμικός επιταχυντής
γρίπη

Μία οξεία μεταδοτική αναπνευστική λοίμωξη που χαρακτηρίζεται από πυρετούς, μυαλγίες, κεφαλαλγία, εξάντληση, βήχα και φαρυγγίτιδα. Η νόσος συνήθως εμφανίζεται τον χειμώνα. Σε ασθενείς με σοβαρές προϋπάρχουσες νόσους και άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών, η γρίπη είναι συχνά θανατηφόρα. Η νόσος εξαπλώνεται κυρίως μέσω της εισπνοής μολυσμένου αέρα, αν και είναι επίσης πιθανή η εξάπλωση μέσω άμεσης προσωπικής επαφής. Στις Η.ΠΑ εμφανίζονται κάθε χρόνο σποραδικά περιστατικά και χάνονται 20.000 ζωές. Επιδημίες και πανδημίες εμφανίζονται στα διαστήματα της ιίκής ανάπτυξης. Τον χειμώνα 1918-1919 μία πανδημία γρίπης κόστισε την ζωή σε 20.000.000 άτομα. Κάθε έτος εμφανίζονται στις Η.Π.Α σποραδικές περιπτώσεις, όπου η νόσος είναι υπεύθυνη για 36.000 θανάτους κατά μέσο όρο ανά έτος.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Ο υπεύθυνος ιός είναι είτε ο ιός της γρίπης τύπου Α (περίπου 65% των περιπτώσεων) ή της γρίπης τύπου Β (περίπου 35% των περιπτώσεων).

ΠΟΡΕΙΑ: Η περίοδος επώασης της γρίπης είναι 1 με 3 ημέρες, και η οξεία πορεία της νόσου τυπικά διαρκεί λιγότερο από μία εβδομάδα. Βακτηριακή επιλοίμωξη μπορεί να προκύψει με αποτέλεσμα δευτεροπαθής πνευμονίες, ιγμορίτιδες και μέση ωτίτιδα. Πολλοί ασθενείς έχουν μία περίοδο καταβολής πολλών εβδομάδων κατά την ανάρρωσή τους από την οξεία λοίμωξη.

ΠΡΟΛΗΨΗ: Η παγκόσμια επαγρύπνηση για νέα ι'ίκά αντιγόνα βρίσκεται στα σχέδια των προγραμμάτων δημόσιας υγείας. Κάθε χρόνο δημιουργούνται αναβαθμισμένα εμβόλια για να εξουδετερώσουν τα νέα στελέχη της νόσου. Στις Η.Π.Α εμβολιάζονται περίπου 70.000.000 άτομα κάθε χρόνο. Θα πρέπει να γίνεται εμβολιασμός σε άτομα άνω των 65 ετών και σε άτομα με υποκείμενες καρδιολογικές, πνευμονικές, νεφρικές και ηπατικές νόσους. Ο εμβολιασμός του γενικού πληθυσμού αποτρέπει την επιδημία της νόσου και την σημαντική οικονομική απώλεια που προκαλεί η απουσία από την εργασία. Τα εμβόλια της γρίπης είναι περισσότερο από 70% αποτελεσματικά σε ηλικιωμένους ασθενείς και 90% σε νεότερα άτομα.

ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ: Οι γυναίκες στο δεύτερο και στο τρίτο τρίμηνο της κύησης είναι ανάμεσα στην «ομάδα-στόχο» για ανοσοποίηση- θα πρέπει να στρατολογούνται περισσότερο από άλλα άτομα του γενικού πληθυσμού για να λάβουν το εμβόλιο. Οι εγκυμονούσες με υποκείμενη καρδιολογική, πνευμονική ή άλλη χρόνια νόσο (π.χ. σακχαρώδη διαβήτη) πρέπει να λαμβάνουν το εμβόλιο σε οποιοδήποτε στάδιο της κύησης.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Παιδιά με νόσους που μοιάζουν με την γρίπη πρέπει να αποφεύγουν τα παράγωγα της ασπιρίνης λόγω του κινδύνου του συνδρόμου Reye. Όλοι οι ασθενείς που λαμβάνουν τα εμβόλια της γρίπης θα πρέπει να ανασκοπούν τα Φυλλάδια Πληροφοριών του Εμβολίου προσεκτικά πριν να εμβολιαστούν.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Ο ιός της γρίπης Α θεραπεύσι-μος με τα αντιικά φάρμακα αμανταδίνη και ριμανταδίνη. Η ζαναμιβίρη και αρκετοί άλλοι αντίκοι παράγοντες έχουν μικρή επίδραση στην διάρκεια της λοίμωξης είτε του ιού Α, είτε του Β. Θεραπεία που βασίζεται στα συμπτώματα με ακεταμινοφαίνη, γουανεφενεσίνη και άλλα μη συνταγογραφούμενα σκευάσματα ανακουφίζουν την κακουχία που προκαλεί η νόσος.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Στους νοσηλευόμενους ασθενείς ακολουθούνται προφυλάξεις από το αναπνευστικό, το αίμα και τα σωματικά υγρά. Καταγράφονται τα ζωτικά σημεία και η ισορροπία των υγρών. Εκτιμάται η αναπνευστική λειτουργία για σημεία και συμπτώματα εξελισσόμενης πνευμονίας, όπως τρίζοντες, αυξανόμενος πυρετός, πλευριτικό άλγος, δύσπνοια, και παραγωγικό βήχα. Χορηγούνται αναλγητικά, αντιπυρετικά και αποσυμφορητικά. Ενθαρρύνεται η κατάκλιση και η αυξημένη πρόσληψη υγρών από το στόμα και η ενδοφλέβια χορήγηση υγρών αν αν ο θεράπων ιατρός το συστήσει. Χορηγείται δροσερός αέρας, από συσκευή διατήρησης υγρασίας και το νερό αλλάζεται καθημερινά για την αποφυγή δευτεροπαθούς λοίμωξης. Εάν είναι απαραίτητο χορηγείται οξυγονοθεραπεία. Ο ασθενής βοηθιέται σταδιακά να επιστρέψει στις φυσιολογικές δραστηριότητες. Για την ανακούφιση της φαρυγγίτιδας χορηγούνται στοματικές πλύσεις και γαργάρες με θερμό ορό. Ο ασθενής διδάσκεται την σωστή απαλλαγή από τα χαρτομάντιλα και το σωστό και διεξοδικό πλύσιμο των χεριών για την αποτροπή της εξάπλωσης του ιού. Ο ασθενής που βρίσκεται σπίτι διδάσκεται όλα τα προηγούμενα υποστηρικτικά μέτρα φροντίδας καθώς και τα σημεία και συμπτώματα των σοβαρών επιπλοκών που πρέπει να αναφερθούν. Συζητιούνται η ανοσοποιήση κατά της γρίπης με τους ασθενείς. Οι ασθενείς υψηλού κινδύνου και οι επαγγελματίες υγείας πρέπει να έχουν ετήσιο εμβολιασμό, το προτιμότερο τον Οκτώβριο ή το Νοέμβριο. Ο εμβολιασμός αργότερα είναι επίσης αποτελεσματικός στην πρόληψη της εξάπλωσης της νόσου, ιδιαίτερα όταν η έλλειψη εμβολίων περιορίζει τον αριθμό των ατόμων που μπορούσαν να εμβολιαστούν νωρίτερα.

Aliases (separate with |): influenza|Γρίπη
γυναικομαστία

Μεγέθυνση του μαζικού ιστού στον άνδρα. Αυτή μπορεί να παρατηρηθεί κατά τη διάρκεια τριών, ευδιάκριτων ηλικιακών περιόδων: παροδικά κατά τη γέννηση, με έναρξη στην εφηβεία και υποχώρηση στα τελευταία έτη της περιόδου αυτής και τέλος σε ενηλίκους άνω των 50 ετών. Στο νεογνό, προκαλείται λόγω διέγερσης από τις μητρικές ορμόνες. Μπορεί να υπάρχει γαλακτώδες έκκριμμα («γάλα της μάγισσας»)· η πάθηση υποχωρεί μέσα σε λίγες εβδομάδες. Κατά τη διάρκεια της μέσης εφηβικής περιόδου, ως και το 60% των αγοριών μπορεί να αναπτύξουν γυναικομαστία σε κάποιο βαθμό, ετερόπλευρη ή αμφοτερόπλευρη, και αν είναι αμφοτερόπλευρη μπορεί να διαφέρει ο βαθμός ανάπτυξης μεταξύ των δύο πλευρών του σώματος. θεωρείται μια φυσιολογική, μη παθολογική κατάσταση και συνήθως υποχωρεί μέσα σε ΐ8 μήνες. Ορμονικές δοκιμασίες εκτελούνται, μόνο αν η πάθηση εμφανιστεί πριν την εφηβεία, επιμείνει για περισσότερο από 2 έτη ή αν σχετίζεται με άλλα σημεία ενδοκρινικών διαταραχών. Σε άνδρες μεγαλύτερης ηλικίας, η κατάσταση αυτή μπορεί να οφείλεται σε υποφυσιακούς ή ορχικούς όγκους, σε φάρμακα που περιέχουν οιστρογόνα ή σε κίρρωση του ήπατος που προκαλεί αυξημένη δραστηριότητα (λόγω μειωμένου ηπατικού μεταβολισμού) των φυσιολογικά παραγόμενων οιστρογόνων.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η θεραπεία εξαρτάται από το αίτιο. Επειδή η γυναικομαστία εμφανίζει υψηλά ποσοστά αυτόματης υποστροφής, η φαρμακευτική θεραπεία είναι περισσότερο δραστική κατά τη φάση του ενεργού πολλαπλασιασμού. Για την ανακούφιση από τα έντονα αισθήματα ντροπής που μπορεί να βιώνουν οι έφηβοι άρρενες, θα πρέπει να διαβεβαιώνονται ότι η κατάσταση αυτή θα υποχωρήσει. Οι μαστοί που εμφανίζουν ευαισθησία αντιμετωπίζονται με αναλγητικά.

Aliases (separate with |): Γυναικομαστία
γύρη

Τα μικροσπόρια ενός φυτού που αναπτύσσονται στον στημόνα του άνθους. Κάθε κόκκος γύρης αναπτύσσει ένα σωληνίσκο, ο οποίος αποτελεί το αρσενικό γαμετόφυτο. Εντός αυτού αναπτύσσεται ο πυρήνας του σωληνίσκου και δύο σπερματικοί πυρήνες, οι οποίοι αποτελούν τα αρσενικά αναπαραγωγικά κύτταρα. Πολλές γύρες του αέρα είναι αλλεργιογόνες.

Aliases (separate with |): Γύρη
γύψος
  1. Μια φυσική μορφή του ένυδρου θειικού ασβεστίου. Όταν θερμανθεί στους 130oC, χάνει το νερό του και μετατρέπεται σε ασβεστοκονίαμα του Παρισίου (γύψος)
  2. Ημιενυδατωμένος γύψος ο οποίος προκύπτει με θέρμανση και αφυδάτωση παρουσία ηλεκτρικού νατρίου ή υδροχλωρικού ασβεστίου. Η μορφή αυτή χρησιμοποιείται ως οδοντιατρικό υλικό για την κατασκευή εκμαγείων οδοντικών προσθέσεων.
Aliases (separate with |): Γύψος
δάγγειος ή κίτρινος πυρετός

Οξεία και εμπύρετος ασθένεια, η οποία συνήθως συνοδεύεται από έντονο μυοσκελετικό πόνο, και προκαλείται από έναν από τους τέσσερις ορότυπους του φλαβοϊού. Η νόσος μεταδίδεται στους ανθρώπους από το δήγμα του κώνωπος Aedes aegypti. Είναι ενδημική στις τροπικές περιοχές και αποτελεί βασικό πρόβλημα υγείας στην Νοτιανατολική Ασία, στο Μεξικό και στην Κεντρική Αμερική, καθώς κατά περιόδους προκαλεί επιδημίες. Παγκοσμίως έχουν μολυνθεί δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι. Στις νότιες περιοχές του Τέξας και στις νοτιανατολικές Η.Π.Α. προκαλούνται σποραδικά ξεσπάσματα (το 1997, περίπου 200 επιβεβαιωμένες περιπτώσεις).

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Πριν την αιφνίδια απαρχή του πυρετού, των μυαλγιών, των αρθραλγιών, των πονοκεφάλων και του κοιλιακού πόνου προηγείται μια περίοδος επώασης 5 έως 7 ημερών· μετά 3 ημέρες πιθανόν να εμφανιστεί κάποιο εξάνθημα. Οι περισσότεροι ασθενείς αναρρώνουν χωρίς πρόβλημα. Περίπου το 5% των ασθενών εμφανίζουν αιμορραγία στον εγκέφαλο και στους πνεύμονες, μαζί με βαριά ουδετεροπενία και θρομβοκυτταροπενία (δάγγειος αιμορραγικός πυρετός). Η συγκεκριμένη ασθένεια συνήθως προσβάλλει τα παιδιά και σε μεγάλο βαθμό είναι θανάσιμη.

AITIOΛOΓIA: Ο δάγγειος πυρετός προκαλείται από τον αρμποϊό της ομάδας Β που μεταδίδεται από τους κώνωπες. Η περίοδος επώασης είναι 3 έως 15 ημέρες, συνήθως 5 έως 6 ημέρες.

ANTIMETΩΠIΣH: Ο δάγγειος πυρετός αντιμετωπίζεται με αντιπυρετικά και αναλγητικά. Δεν υπάρχουν αποτελεσματικά φάρμακα έναντι του ιού. Υπό δοκιμή βρίσκονται εμβόλια που είναι υποψήφια για την πρόληψη της νόσου.

Aliases (separate with |): Δάγγειος ή κίτρινος πυρετός
δάγκωμα εντόμου

Τραυματισμός, κατά τον οποίο λαμβάνει χώρα λύση του δέρματος από ένα έντομο, δημιουργώντας εκδορές, νυγμούς και σχισίματα. Τα δήγματα εντόμων προκαλούν περισσότερους θανάτους από ότι τα δήγματα φιδιών. Για περισσότερες πληροφορίες, βλέπε τις καταγραφές για μεμονωμένα έντομα.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Η αντίδραση ενός προηγουμένως ευαισθητοποιημένου ατόμου αποτελεί εν δυνάμει απειλητική για τη ζωή επείγουσα κατάσταση, η οποία χρήζει άμεσης και αποτελεσματικής θεραπείας. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν κνίδωση, κνησμό και οίδημα, σε περιοχή διαφορετική από αυτή του δήγματος, σφίξιμο στο θώρακα, βραχνάδα, οίδημα της γλώσσας, ζάλη ή υπόταση, απώλεια συνείδησης και καρδιακή ανακοπή.

ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕ!ΕΣ: Αν το τραύμα εγείρει την υποψία ότι περιέχει δηλητήριο και αφορά ένα από τα άκρα, εφαρμόζεται σφιχτός επίδεσμος, ώστε να αποτραπεί η επιστροφή φλεβικού αίματος προς την καρδιά. Το τραύμα πλένεται εξονυχιστικά με αλατού-χο διάλυμα και εφαρμόζεται στεγνή αποστειρωμένη γάζα. Μπορεί να χρειαστεί θεραπεία για σοκ. Μερικά δήγματα εντόμων περιέχουν ένα οξύ, που μοιάζει με το μυρμηκικό οξύ και συνεπώς ανακουφίζονται από την τοπική εφαρμογή αλκαλικών ουσιών, όπως αμμωνία ή αλοιφή μαγειρικής σόδας. Για το έντονο άλγος μπορεί να χρειαστεί η έγχυση τοπικού αναισθητικού. Για το γενικευμένο άλγος ενδέχεται να χρειαστεί συστηματική χορήγηση φαρμάκων.

Τα άτομα που εμφάνισαν αλλεργική αντίδραση σε δήγμα εντόμου μπορεί να ωφεληθούν από τη θεραπεία απευαισθητοποίησης. Αυτή η θεραπεία αφορά στη χορήγηση πολύ μικρών ποσοτήτων δηλητηρίου του εντόμου για πολλές εβδομάδες, μέχρι να αναπτυχθεί ανοσία. Στη συνέχεια, η ανοσία διατηρείται από περιοδικές, ενισχυτικές δόσεις του δηλητηρίου.

Τα άτομα που έχουν ιστορικό αναφυλακτικής αντίδρασης σε δήγματα εντόμων, θα πρέπει να αποφεύγουν την έκθεση στα έντομα με τη χρήση προστατευτικού ρουχισμού, γαντιών και παπουτσιών. Τα καλλυντικά, τα αρώματα και τα σπρέι μαλλιών θα πρέπει να αποφεύγονται, διότι έλκουν μερικά έντομα, όπως και τα έντονα χρωματιστά και λευκά ρούχα. Επειδή οι τροφές και οι οσμές έλκουν τα έντομα, θα πρέπει να δοθεί προσοχή κατά το μαγείρεμα και το φαγητό στην ύπαιθρο.

Aliases (separate with |): Δάγκωμα εντόμου
δάγκωμα φιδιού

Διατιτραίνον τραύμα που δημιουργείται από τα δόντια φιδιού. Όλα τα φίδια θα πρέπει να θεωρούνται δηλητηριώδη, αν και μερικά μόνο εκκρίνουν αρκετό δηλητήριο, ώστε να το ενοφθαλμίσουν βαθιά στους ιστούς.

ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ: Ο ασθενής θα πρέπει να μεταφερθεί αμέσως σε ένα νοσοκομειακό ίδρυμα, το οποίο θα πρέπει να είναι εξοπλισμένο και επανδρωμένο για την αντιμετώπιση δηγμάτων φιδιού. Εκεί πρέπει να αρχίσει ενδοφλέβια έγχυση διαλύματος Ringer ή φυσιολογικού ορού. Αν ο ασθενής έχει όντως δεχθεί δηλητήριο από το δήγμα του φιδιού (μόνο το 50% των ασθενών δέχεται δηλητήριο), θα πρέπει να χορηγηθεί αντίδοτο, αφού πρώτα γίνει έλεγχος ευαισθησίας στον ορό ίππου. Αυτός ο έλεγχος πρέπει να γίνεται μόνο αν υπάρχει διαθέσιμος εξοπλισμός για την αντιμετώπιση της αναφυλαξίας. Τα παιδιά χρειάζονται μεγαλύτερη δόση αντιδότου από τους ενήλικες. Αν υπάρχει αμφιβολία για το είδος του φιδιού που δάγκωσε τον ασθενή, θα πρέπει να κληθεί το πλησιέστερο κέντρο δηλητηριάσεων ή ο πλησιέστερος ζωολογικός κήπος.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν θα πρέπει να ληφθούν αλκοολούχες διεγερτικές ουσίες και δεν θα πρέπει να γίνει τίποτα που θα αυξήσει την κυκλοφορία του αίματος. Δεν θα πρέπει να λάβει χώρα καυτηριασμός με ισχυρά οξέα ή να βασίζεται κανείς σε πρακτικές συνταγές. Η προφύλαξη από τον τέτανο είναι βασική.

Aliases (separate with |): Δάγκωμα|φιδιού
δακρυϊκή συσκευή

Δομές που σχετίζονται με την έκκριση και ροή των δακρύων. Περιλαμβάνει το δακρυϊκό αδένα και τους εκκριτικούς πόρους, τους δακρυϊκούς πόρους, το δακρυϊκό ασκό, και το δακρυορρινικό πόρο, που εκβάλει στη ρινική κοιλότητα.

Η βατότητα του δακρυϊκού πόρου μπορεί να εξετασθεί τοποθετώντας ένα αραιό σακχαρώδες διάλυμα στον σάκο του επιπεφυκώτος· εάν ο πόρος είναι ανοικτός, το άτομο θα αναφέρει μια γλυκιά αίσθηση στο στόμα· εάν όχι, δεν θα γίνει αντιληπτή η ζάχαρη.

Aliases (separate with |): lacrimal apparatus|Δακρυϊκή συσκευή
δακτυλίτιδα

Αντιαρρυθμικό και καρδιοτονωτικό φάρμακο, προερχόμενο από τα αποξηραμένα φύλλα της Digitalis purpurea, της κοινής δακτυλίτιδας. Απαντάται ακόμα, αν και σε μικρότερες ποσότητες, στα φύλλα και άλλων φυτών όπως το ροδόδεντρο.

ΔΡΑΣΗ/ΧΡΗΣΕΙΣ: Οι γλυκοσίδες της δακτυλίτιδας αυξάνουν την δύναμη σύσπασης του μυοκαρδίου, αυξάνουν την ανερέθιστη περίοδο του κολποκοιλιακού κόμβου και σε μικρότερο βαθμό, επηρεάζουν τον φλεβόκομβο. Η δακτυλίτιδα αυξάνει την καρδιακή παροχή, αυξάνοντας την συσταλτικότητα του καρδιακού μυ. Η δακτυλίτιδα χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση ασθενών με συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια· και στους συγκεκριμένους ασθενείς, συμβάλει στη βελτίωση της ανοχής τους στην κόπωση. Οι γλυκοσίδες της δακτυλίτιδας μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο της καρδιακής συχνότητας σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, κολπικό πτερυγισμό και υπερκοιλιακές ταχυκαρδίες.

ΠΡΟΦΥΛΑΞΕIΣ: Η εξάντληση του καλίου, που μπορεί να συνοδεύει τη διούρηση, ευαισθητοποιεί το μυοκάρδιο στην δακτυλίτιδα και να επιτρέψει την εμφάνιση τοξικότητας σε μια κατά τα άλλα συνηθισμένη δοσολογία. Οι ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, σοβαρή πνευμονοπάθεια ή αρκετά προχωρημένη καρδιακή ανεπάρκεια, ενδέχεται να είναι περισσότερο ευαίσθητοι στη δακτυλίτιδα και ως εκ τούτου επιρρεπείς στην εμφάνιση αρρυθμίας. Το ασβέστιο επηρεάζει την καρδιά με τρόπο παρόμοιο με εκείνο της δακτυλίτιδας· η χρήση του σε ασθενείς που λαμβάνουν δακτυλίτιδα μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές αρρυθμίες. Στο μυξοίδημα, οι ανάγκες για δακτυλίτιδα είναι μειωμένες καθώς μειώνεται ο ρυθμός αποβολής του φαρμάκου. Οι ασθενείς με ατελή κολποκοιλιακό αποκλεισμό, ειδικότερα εκείνοι με προσβολές Stokes-Adams ενδέχεται να αναπτύξουν πλήρη καρδιακό αποκλεισμό σε περίπτωση χορήγησης δακτυλίτιδας. Επειδή η νεφρική ανεπάρκεια καθυστερεί την απέκκριση της δακτυλίτιδας, η δοσολογία του φαρμάκου στους ασθενείς με το συγκεκριμένο πρόβλημα πρέπει να είναι μειωμένη. Οι γλυκοσίδες της δακτυλίτιδας αλληλεπιδρούν με πολλά άλλα φάρμακα που χρησιμοποιούνται ως αγωγή σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, όπως η βαρφαρίνη και η αμιωδαρόνη. Οι ασθενείς που λαμβάνουν φάρμακα τα οποία μεταβάλλουν τα επίπεδα της δακτυλίτιδας, μπορεί να χρήζουν συχνών κλινικών αξιολογήσεων για την αποφυγή τοξικότητας στη δακτυλίτιδα. Οι ηλικιωμένοι ασθενείς, οι οποίοι χρησιμοποιούν συχνότερα το φάρμακο, διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης τοξικότητας στην δακτυλίτιδα.

Aliases (separate with |): digitalis|Δακτυλίτιδα
δείγμα πτυέλων

Δείγμα πτυέλων από τους πνεύμονες, το οποίο αποχρέμπτεται μέσω του στόματος, για την ταυτοποίηση μικροοργανισμών υπεύθυνων για πνευμονικές λοιμώξεις ή για την ταυτοποίηση καρκίνων του πνεύμονα και/ή επαγγελματικών πνευμονικών νοσημάτων.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Η διαδικασία εξηγείται στον ασθενή. Ο ασθενής πρέπει να βουρτσίσει τα δόντια του και να ξεπλύνει το στόμα του ώστε να απομακρύνει σωματίδια τροφής. Ενθαρρύνεται η βαθιά αναπνοή. Χρησιμοποιώντας τον παρεχόμενο συλλέκτη, ο ασθενής καθοδηγείται στη συλλογή δείγματος νωρίς το πρωί, πριν από τη λήψη τροφής ή υγρών εάν είναι δυνατό. Η νοσηλεύτρια ή ο πνευμονολόγος εξετάζει το δείγμα ώστε να διακρίνει το πτύελο από τη σίελο καταγράφοντας τα χαρακτηριστικά (χρώμα, ιξώδες, οσμή) και τον όγκο, την ημερομηνία και ώρα που το δείγμα κατέφθασε στο εργαστήριο καθώς και το λόγο της δειγματοληψίας. Εάν ο ασθενής δεν μπορεί να παράγει δείγμα, ο πνευμονολόγος μπορεί να χρησιμοποιήσει επαγωγικές τεχνικές, όπως θερμασμένο αερόλυμα ακολουθούμενο από όρθια παροχέτευση και ανάκρουση του θώρακα. Ο αεραγωγός μπορεί να αναρροφάται με παγίδα πτυέλου συνδεδεμένη με καθετήρα αναρρόφησης σε διασωληνωμένο ασθενή. Το δείγμα πρέπει να αποσταλεί στο εργαστήριο αμέσως. Όλα τα δείγματα πτυέλων πρέπει να αντιμετωπίζονται ως μολυσματικά μέχρι αποδείξεως του εναντίον. Χρησιμοποιούνται οι απαραίτητες διαδικασίες απομόνωσης κατά το χειρισμό δειγμάτων.

Aliases (separate with |): Δείγμα πτυέλων
δείκτες κυτταρικής επιφάνειας

Πρωτεΐνες, που βρίσκονται στην κυτταρική επιφάνεια και χρησιμοποιούνται για την ταυτοποίηση (αναγνώριση) των κυττάρων.

Aliases (separate with |): Δείκτες κυτταρικής επιφάνειας
δείκτης ευφυΐας

Ένας δείκτης της σχετικής νοημοσύνης που προσδιορίζεται με βάση τις απαντήσεις του ατόμου σε αυθαίρετα επιλεγμένες ερωτήσεις. Η εξέταση του IQ μπορεί να μην είναι ακριβής δείκτης των ικανοτήτων ή των δυνατοτήτων του ατόμου σε δημιουργικούς, καλλιτεχνικούς ή κινητικούς τομείς.

Aliases (separate with |): Δείκτης ευφυΐας
δενδρίτης

Διακλαδιζόμενη διεργασία του κυτοπλάσματος ενός νευρώνα που άγει τις ώσεις προς το σώμα του κυττάρου. Συνήθως υπάρχουν πολλοί δενδρίτες σε ένα κύτταρο. Σχηματίζουν συνάψεις με άλλους νευρώνες.

Aliases (separate with |): Δενδρίτης
δεοξυριβονουκλεϊνικό οξύ

Ένα σύνθετο νουκλεϊνικό οξύ, υψηλού μοριακού βάρους που αποτελείται από δεοξυριβόζη, φωσφορικό οξύ και τέσσερις βάσεις (δύο πουρίνες, αδενίνη και γουανίνη και δύο πυρι-μιδίνες, την θυμίνη και την κυτοσίνη). Έχει τη μορφή δύο μακρών αλύσων που περιστρέφονται η μία γύρω από την άλλη, σχηματίζοντας μια διπλή έλικα, και συνδέεται με δεσμούς υδρογόνου μεταξύ των συμπληρωματικών ουσιών. Το νουκλεϊνικό οξύ βρίσκεται στα χρωμοσώματα του πυρήνα των κυττάρων, είναι η χημική βάση της κληρονομικότητας και ο φορέας των γενετικών πληροφοριών για όλους τους οργανισμούς εκτός από τους RNA ιούς. Παλαιότερα ονομαζόταν δεσοξυριβονουκλεϊνικό οξύ.

Aliases (separate with |): Δεοξυριβονουκλεϊνικό οξύ
δέρμα

Το όργανο το οποίο σχηματίζει την εξωτερική επιφάνεια του σώματος. Προστατεύει το σώμα έναντι λοιμώξεων, αφυδάτωσης, και θερμοκρασιακών μεταβολών, παρέχει αισθητηριακή πληροφορία σχετικά με το περιβάλλον, συνθέτει βιταμίνη D και απεκκρίνει άλατα και μικρές ποσότητες ουρίας.

Το δέρμα αποτελείται από δύο μείζονες υποδιαιρέσεις: την επιδερμίδα και τη δερμίδα.

Ανάλογα με την τοποθεσία του και την τοπική λειτουργία του, το δέρμα ποικίλει ως προς το πάχος, την αντοχή, την παρουσία τριχών, νυχιών, ή αδένων, το χρώμα, την αγγείωση, τη νεύρωση και την κερατινοποίηση. Το δέρμα μπορεί να ταξινομηθεί ως λεπτό και τριχωτό ή παχύ και άτριχο (σπανό). Το λεπτό τριχωτό δέρμα καλύπτει το μεγαλύτερο ποσοστό του σώματος. Το λείο, άτριχο δέρμα καλύπτει την επιφάνεια των παλαμών των χεριών, των πελμάτων των ποδιών και των καμπτήριων επιφανειών των δακτύλων.

Aliases (separate with |): Δέρμα
δερματική δοκιμασία φυματίνης

Μία δοκιμασία για τον καθορισμό της παρουσίας λοίμωξης με φυματίωση (ΤΒ). Ένα διάλυμα που περιέχει καθαρό παράγωγο πρωτεΐνης ΤΒ ενίεται ενδοδερμικώς στον βραχίονα, και η απόκριση παρατηρείται 48 έως 72 ώρες αργότερα. Μία σκλήρυνση 5-mm θεωρείται ως θετική αντίδραση εάν ο ασθενής είναι σε στενή επαφή με άτομα προσβεβλημένα με ΤΒ, είναι προσβεβλημένος με ανθρώπινο ιό της ανοσοανεπάρκειας (HIV), έχει παράγοντες κινδύνου για HIV, ή έχει υποβληθεί σε εξέταση ακτίνων Χ θώρακα που υποδεικνύει ιστορικό πνευμονικής ΤΒ. Μία σκλήρυνση 10-mm θεωρείται θετική σε άτομα που έχουν γεννηθεί σε έθνη όπου η ΤΒ είναι ενδημική, σε ασθενείς νοσηλευόμενους σε ιδιωτικές κλινικές, σε ασθενείς με άλλες σοβαρές ασθένειες, και σε άτομα με χαμηλή κοινωνικοοικονομική κατάσταση. Σε όλα τα άλλα άτομα, μία 15-mm σκλήρυνση θεωρείται θετικό αποτέλεσμα. Μία θετική απόκριση υποδεικνύει λοίμωξη αλλά δεν διακρίνει μεταξύ ενεργούς λοίμωξης και αυτής που ελέγχεται από το ανοσολογικό σύστημα ή φάρμακα.

Aliases (separate with |): tuberculin skin test|Δερματική|δοκιμασία|φυματίνης
δερματίτιδες

Φλεγμονώδες εξάνθημα το οποίο χαρακτηρίζεται από κνησμό και ερυθρότητα.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Φλεγμονή του δέρματος που μπορεί να προκληθεί από πολυάριθμες καταστάσεις, μεταξύ αυτών την επαφή με παράγοντες ερεθιστικούς για το δέρμα όπως το έλαιο που παράγει ο δηλητηριώδης κισσός ή δηλητηριώδης δρυς· η φλεβική στάση με οίδημα και δημιουργία κυστιδίων πλησίον των αστραγάλων· το επαναληπτικό ξύσιμο όπως στην νευροδερματίτιδα· η ξηροδερμία, όπως στον χειμερινό κνησμό· το υπεριώδες φως, όπως στις αντιδράσεις φωτοευαισθησίας· και πολλές άλλες.

ANTIMETΩΠΙΣΗ: Όταν αναγνωριστεί η πηγή της δερματίτιδας (π.χ. στην εξ επαφής δερματίτιδα λόγω κάποιου απορρυπαντικού ή κάποιου τοπικού καλλυντικού), η καλύτερη θεραπεία είναι η αποφυγή της ουσίας που προκαλεί τον ερεθισμό και ο άμεσος καθαρισμός της προσβεβλημένης περιοχής με ήπιο σαπούνι και νερό. Μόλις εδραιωθεί η δερματική φλεγμονή, μπορούν να χρησιμοποιηθούν αλοιφές κορτικοστεροειδών τοπικής χρήσης ή συστημικά στεροειδή και αντιισταμινικά.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝOΥΣ: O ασθενής πρέπει να αποφεύγει τους γνωστούς παράγοντες ερεθισμού του δέρματος. Oρισμένες φορές, τα χλιαρά λουτρά, τα κρύα επιθέματα και τα στυπτικά βοηθούν στην ανακούφιση της φλεγμονής και του κνησμού. Χορηγείται φαρμακευτική θεραπεία η οποία αξιολογείται ως προς τα επιθυμητά αποτελέσματα και τις ανεπιθύμητες ενέργειες. O ασθενής εκπαιδεύεται σχετικά με τον τρόπο της τοπικής εφαρμογής των φαρμακευτικών σκευασμάτων και ενημερώνεται για συγκεκριμένες παρενέργειες των φαρμακευτικών σκευασμάτων που χορηγούνται από το στόμα. Αποθαρρύνεται το ξύσιμο καθώς επιδεινώνει την δερματίτιδα. O ασθενής ενθαρρύνεται να εκφράζει τα αισθήματά του σχετικά με την νόσο του.

Aliases (separate with |): Δερματίτιδες
δερματομυοσίτιδα

Oξεία, υποξεία ή χρόνια πάθηση του συνδετικού ιστού αγνώστου αιτιολογίας η οποία χαρακτηρίζεται από οίδημα, εξάνθημα, αδυναμία, πόνο και φλεγμονή των μυών.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν πυρετό, αδιαθεσία και αδυναμία, ειδικότερα στους μύες της πυελικής και ωμικής ζώνης· βλάβες στο δέρμα και τον βλεννογόνο (π.χ. βλατίδες του Gottron) και ενοχλήσεις στις αρθρώσεις. Περίπου το ένα τρίτο των ασθενών παρουσιάζουν δυσφαγία.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: Η αντιμετώπιση είναι συμπτωματική και περιλαμβάνει κατάκλιση, φυσικοθεραπεία, στεροειδή και άλλους αντιισταμινικούς παράγοντες. Κυτταροτοξικά φάρμακα όπως η αζαθειοπρίνη, η κυκλοφωσφαμίδη και η μεθοτρεξάτη είναι συχνά ευεργετικά για τους ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στα φλοιοεπινεφριδιακά στεροειδή.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝOΥΣ: Σε καθημερινή βάση αξιολογείται και καταγράφεται το επίπεδο ενόχλησης του ασθενούς, η μυϊκή αδυναμία και το εύρος της κίνησης των αρθρώσεων. Το πρόσωπο του ασθενούς, ο λαιμός, η άνω πλάτη, ο θώρακας, το στρώμα των νυχιών, τα βλέφαρα και οι μεσοφαλλαγγικές αρθρώσεις αξιολογούνται για εξανθήματα και όλα τα ευρήματα καταγράφονται. Για να έχει ο ασθενής τη σωστή ευθυγράμμιση του σώματος του προσφέρεται συχνή βοήθεια· χρησιμοποιούνται οι κατάλληλες συσκευές υποστήριξης καθώς και διαβαθμισμένες ασκήσεις, έτσι ώστε να προληφθεί και να αντιμετωπιστεί η μυϊκή ατροφία και οι συσπάσεις των αρθρώσεων. Για την ανακούφιση της δυσκαμψίας προσφέρονται ζεστά λουτρά, υγρή θερμότητα και μαλάξεις, ενώ χορηγούνται και συνταγογραφημένα αναλγητικά. Oι στοματικές βλάβες πλένονται με ζεστό αλατούχο διάλυμα. Για την ανακούφιση του κνησμού και την αποφυγή του ξυσίματος χρησιμοποιούνται χλιαρά λουτρά με σφουγγάρι και επιθέματα· επίσης χορηγούνται αντιισταμινικά σύμφωνα με την συνταγή. Ενθαρρύνονται οι δραστηριότητες για τη φροντίδα του εαυτού τους, ακόμα και με κάποια βοήθεια εάν αυτό είναι απαραίτητο, ενώ προχωρούν σύμφωνα με την ανταπόκριση του ασθενούς. Χορηγούνται τα συνταγογραφημένα κορτικοστεροειδή ή τα κυτταροτοξικά φάρμακα και αξιολογείται η ανταπόκριση του ασθενούς.

Τόσο ο ασθενής όσο και η οικογένειά του ενημερώνονται σχετικά με την πρόοδο της πάθησης, τις προσδοκίες της θεραπείας και τις πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες στα κορτικοστεροειδή και στα κυτταροτοξικά φάρμακα. Για την πρόληψη της κατακράτησης υγρών συνιστάται καλή διατροφή και δίαιτα χαμηλή σε νάτριο. O ασθενής πρέπει να ενημερώνεται σχετικά με τις πιθανές παρενέργειες της θεραπείας (π.χ. όσοι σχετίζονται με χρόνιες και υψηλές δόσεις κορτικοστεροειδών). O ασθενής ενθαρρύνεται να εκφράζει τα αισθήματα, τους φόβους και τις ανησυχίες του σχετικά με το νόσημα· προσφέρεται ρεαλιστική υποστήριξη και ενθάρρυνση.

Aliases (separate with |): dermatomyositis|Δερματομυοσίτιδα
δεσμός υδρογόνου

Η ασθενής έλξη ενός ομοιοπολικά συνδεδεμένου υδρογόνου με το γειτονικό οξυγόνο ή τα άτομα αζώτου, στο ίδιο ή σε διαφορετικό μόριο. Οι δεσμοί υδρογόνου προσδίδουν στο νερό τη συνεκτικότητά του και την επιφανειακή του τάση. Βοηθούν επίσης στη διατήρηση της τρισδιάστατης μορφής των πρωτεϊνών και των πυρηνικών οξέων, η οποία είναι βασική για τη λειτουργικότητά τους.

Aliases (separate with |): Δεσμός υδρογόνου
δεσμός, σύνδεση
  1. Στην οδοντιατρική, η χρήση πολυμερούς συγκολλητικού υλικού με χαμηλό ιξώδες, για τη μηχανική στήριξη εκμαγείων, επιδιορθωτικών πολυμερών υλικών και άλλων ορθοδοντικών εξαρτημάτων.

  2. Η ανάπτυξη ισχυρού συναισθηματικού δεσμού μεταξύ των ατόμων (πχ. μεταξύ της μητέρας και του παιδιού), μετά από συχνή ή παρατεταμένη στενή επαφή.

Aliases (separate with |): Δεσμός, σύνδεση
δεϋδρορετινόλη

Μορφή της βιταμίνης Α που ανευρίσκεται στα ψάρια του γλυκού νερού· έχει παρόμοιες ιδιότητες με τη βιταμίνη Α, αλλά διαφορετικό φάσμα απορρόφησης του υπεριώδους φωτός.

Aliases (separate with |): vitamin A2|Δεϋδρορετινόλη
δευτεροπαθής δυσμηνόρροια

Επώδυνες εμμηνορυσίες που εκδηλώνονται μερικά χρόνια μετά την εμμηναρχή. Η διάγνωση υποστηρίζεται επαρκώς από το ιστορικό ή ευρήματα κατά τη χρήση μιας ενδομήτριας συσκευής· τη φλεγμονώδη νόσο της πυέλου· ενδομητρίωση· λειομυώματα της μήτρας· αδενομύωση· προβλήματα γονιμότητας που σχετίζονται με ατρησία του παρθενικού υμένα· στένωση του τραχήλου· ωοθηκικές κύστεις ή μήτρα με έντονη οπίσθια κάμψη ή/και αναστροφή. Αντιμετώπιση: Για τη διαχείριση του πόνου συνιστώνται μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Η ιατρική ή χειρουργική διαχείριση κατευθύνεται προς την επίλυση του υποκείμενου προβλήματος.

Aliases (separate with |): Δευτεροπαθής δυσμηνόρροια
δευτεροπαθής πάθηση

Πάθηση η οποία προκαλείται από άλλη πάθηση, όπως στην περίπτωση της παχυσαρκίας που οδηγεί σε παθήσεις των αρθρώσεων και των μυών των κάτω άκρων, λόγω του αυξημένου τραυματισμού από τη μεταφορά και την στήριξη του πλεονάζοντος βάρους.

Aliases (separate with |): Δευτεροπαθής πάθηση
δεύτερου βαθμού καρδιακός αποκλεισμός

Ένας τύπος κολποκοιλιακού αποκλεισμού στον οποίο κάποια μόνο κολπικά ερεθίσματα άγονται στις κοιλίες. Υπάρχουν δύο παραλλαγές: ο Mobitz I (Wenckebach) και ο Mobitz II. Στον Mobitz I, τα διαστήματα PR προοδευτικά επιμηκύνονται, μέχρι να χαθεί ένα σύμπλεγμα QRS. Λόγω των συστολών που χάνονται, τα συμπλέγματα QRS φαίνεται ότι συναθροίζονται (ένα φαινόμενο που ονομάζεται «ομαδοποιημένες συστολές») στο ηλεκτροκαρδιογράφημα. Στον Mobitz II, τα διαστήματα PR έχουν σταθερή διάρκεια, αλλά τα συμπλέγματα QRS χάνονται περιοδικά, συνήθως κάθε δεύτερη, τρίτη ή τέταρτη συστολή.

Aliases (separate with |): Δεύτερου βαθμού καρδιακός αποκλεισμός
δήγμα κρότωνα

Τραύμα που προκαλείται από κρότωνα που ρουφά αίμα. Οι ενήλικες κρότωνες (και οι ανώριμες νύμφες) μπορεί να αποτελούν φορείς για λοιμώδεις νόσους, περιλαμβανομένων του πυρετού των Βραχωδών Όρεων, του πυρετού Q, της τουλαραιμίας, της μπορελλίωσης, της πυροπλάσμωσης, της ερλιχίωσης και της νόσου Lyme. Μπορούν επίσης να προκαλέσουν παράλυση, μια νόσο που μπορεί να μιμηθεί το σύνδρομο Guillain-Barré.

Το δήγμα αυτό καθαυτό μπορεί να προκαλέσει τοπική ερυθρότητα του δέρματος, η οποία είναι ήσσονος σημασίας. Αυτή η περιοχή μπορεί να είναι επηρμένη ή ελαφρά κνησμώδης. Μόνο οι κρότωνες που παραμένουν προσκολλημένοι στο σώμα για 16-24 ώρες θεωρείται ότι μπορούν να μεταδώσουν ασθένειες στους ανθρώπους, διότι η πρόσβασή τους στην κυκλοφορία του αίματος διαρκεί πολλές ώρες.

ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ: οι κρότωνες θα πρέπει να αφαιρούνται από το δέρμα με μικρά τσιμπιδάκια ή λαβίδες, συλλαμβάνοντάς τους από την στοματική κοιλότητα και τραβώντας τους έξω από το δέρμα, χωρίς να παραμείνει κανένα προσκολλημένο τμήμα μέσα σε αυτό.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Οι κρότωνες δεν θα πρέπει να αφαιρούνται, καίγοντάς τους με σπίρτα, εμβαπτίζοντάς τους σε βαζελίνη ή εγχέοντας λιδοκαΐνη στον υποδόριο ιστό, κάτω από την στοματική τους κοιλότητα. Καμιά από αυτές τις μεθόδους δεν είναι αποτελεσματικές, ενώ μερικές από αυτές μπορεί να είναι επικίνδυνες.

Aliases (separate with |): Δήγμα κρότωνα
δήγμα, δάγκωμα
  1. Το κόψιμο με τα δόντια.

  2. Τραυματισμός, κατά τον οποίο η επιφάνεια του σώματος ρηγνύεται από κάποιο έντομο ή ένα ζώο, προκαλώντας εκδορές, νυγμούς και σχισίματα. Το τραύμα περιβάλλεται συνήθως από ζώνη ερυθρότητας και οιδήματος και συνοδεύεται από άλγος, κνησμό ή αίσθημα σφύξεως (παλμού). Αυτός ο τύπος τραύματος μολύνεται συχνά και μπορεί να περιέχει ειδικά επιβλαβή υλικά, όπως βακτήρια, τοξίνες, ιούς ή δηλητήριο.

  3. Στην οδοντιατρική, η γωνία και η μέθοδος με την οποία συγκλείνουν τα δόντια της άνω και κάτω γνάθου.

Aliases (separate with |): Δήγμα, δάγκωμα
δηλητηρίαση
  1. Η νόσος που προκαλείται από την είσοδο μιας τοξικής ουσίας στο σώμα.

  2. Η χορήγηση μιας βλαβερής ουσίας.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝOΥΣ: Η τυπική αντιμετώπιση αρχίζει με την άμεση σταθεροποίηση των αεραγωγών, της αναπνοής, της κυκλοφορίας και των νευρολογικών λειτουργιών ενός δηλητηριασθέντος ασθενούς. Μπορεί να χρειαστεί οξυμετρία, ανάλυση αερίων αίματος, ηλεκτροκαρδιογραφική παρακολούθηση, ενδοτραχειακή διασωλήνωση, χορήγηση υγρών, χορήγηση ναλοξόνης και δεξτρόζης ή χορήγηση αγγειοσυσπαστικών ουσιών σε σοβαρά δηλητηριασμένους ασθενείς. Αν μπορεί να αναγνωριστεί η δηλητηριώδης ουσία, θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν βιβλία αναφοράς ή να γίνει επαφή με τοπικά κέντρα δηλητηριάσεων, ώστε να καθοριστούν τα ειδικά αντίδοτα ή οι θεραπείες. Όταν δεν αναγνωριστεί το δηλητήριο ή όταν οι διασώστες δεν είναι είναι σίγουροι σχετικά με την υποκείμενη αιτία, είναι ασφαλέστερο να ελεγχθεί το αίμα και τα ούρα για ακεταμινοφαίνη, ασπιρίνη και συχνά λαμβανόμενα φάρμακα, ενώ θα πρέπει να εκτελεστούν και αναλύσεις αίματος. Oι γυναίκες που είναι σε ηλικία τεκνοποίησης θα πρέπει να ελέγχονται για την περίπτωση εγκυμοσύνης.

Η απολύμανση του γαστρεντερικού συστήματος περιλαμβάνει την χορήγηση ενεργού άνθρακα, αν ο ασθενής έχει λάβει ένα φάρμακο ή μια χημική ουσία που μπορεί να δεσμευτεί από αυτόν ή την πλύση στομάχου, η οποία αφαιρεί τις τοξίνες από το έντερο πριν αυτές απορροφηθούν. Η πρόκληση εμέτου χρησιμοποιείται σήμερα σπάνια, διότι δεν έχει αποδειχτεί ότι βελτιώνει την έκβαση, ενώ μπορεί να προκαλέσει επιπλοκές, όπως πνευμονία δια εισρόφησης. Μετά την απολύμανση, θα πρέπει να χορηγηθούν αντίδοτα, αν είναι διαθέσιμα.

Η απομάκρυνση πολλών φαρμάκων από το σώμα μπορεί να αυξηθεί με άλλα μέσα, συμπεριλαμβανομένων σε μερικές περιπτώσεις της χορήγησης αλκαλικών υγρών και της αιμοδιάλυσης.

Μόλις σταθεροποιηθεί ο ασθενής, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η υποκείμενη αιτία της δηλητηρίασης. Ασθενείς που κάνουν χρήση ουσιών για παράδειγμα, θα πρέπει να παραπέμπονται για αποτοξίνωση, υποστήριξη και συμβουλευτική τακτική. Oι καταθλιπτικοί ασθενείς και οι ασθενείς με τάσεις αυτοκτονίας ενδέχεται να ωφεληθούν από την συμβουλευτική ή την φαρμακευτική θεραπεία. Oι ασθενείς με άνοια που έχουν δηλητηριάσει τους εαυτούς τους, επειδή έχουν μπερδέψει τα φάρμακα τους, θα πρέπει να επιβλέπονται, όταν λαμβάνουν τα φάρμακα τους. Σε μερικές περιπτώσεις οι δηλητηριάσεις είναι ιατρογενείς, δηλαδή λαμβάνουν χώρα λόγω φαρμακευτικών παρενεργειών ή αλληλεπιδράσεων μεταξύ των φαρμάκων. Η προσεκτική συνταγογράφηση μπορεί να αποτρέψει τις μελλοντικές δηλητηριάσεις.

ΠΡOΣOΧΗ: Πολλά νοσήματα (π.χ. μεγάλα εγκεφαλικά επεισόδια, επιληπτικές καταστάσεις, αντιδράσεις στην ινσουλίνη, σηψαιμία, μηνιγγίτιδα, ουραιμία) μιμούνται τα συμπτώματα δηλητηρίασης, ειδικά όταν ο ασθενής εμφανίζει τροποποιημένη ψυχική κατάσταση.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση
δηλητηρίαση από άγνωστες ουσίες

Περιπτώσεις στις οποίες δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με την φύση του λαμβανόμενου δηλητηρίου και που τα σημεία και συμπτώματα δεν αποδίδονται σε κάποια συγκεκριμένη ουσία. Σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να χορηγηθεί κάποιο συγκεκριμένο αντίδοτο. Υπάρχουν παρόλα αυτά συγκεκριμένες ουσίες που δρουν με γενικό τρόπο και μπορεί να είναι αποτελεσματικές.

Μια από αυτές είναι ο ενεργός άνθρακας, ο οποίος δεσμεύει τις περισσότερες τοξίνες. Η πλύση όλου του εντέρου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αποβολή των λαμβανόμενων ουσιών από το γαστρεντερικό σύστημα. Όταν υπάρχει υποψία δερματικής έκθεσης, ο ασθενής θα πρέπει να κάνει λουτρό για να απομακρύνει τις χημικές ουσίες από το δέρμα.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση από άγνωστες ουσίες
δηλητηρίαση από βαρέα μέταλλα

Tοξικότητα που προκαλείται από τη λήψη από το στόμα, από την εισπνοή ή από την απορρόφηση οποιουδήποτε βαρέως μετάλλου και ειδικότερα μόλυβδου ή υδράργυρου. Τα συμπτώματα καθορίζονται από τον τύπο και την διάρκεια της έκθεσης και μπορεί να περιλαμβάνουν πνευμονικές, νευρολογικές, δερματικές ή γαστρεντερικές διαταραχές.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση από βαρέα μέταλλα
δηλητηρίαση από βαρφαρίνη

Υπερβολική αντιπηκτική δράση (π.χ. που προκαλεί αιμορραγία ή αυξημένο κίνδυνο αιμορραγίας) η οποία προκύπτει από τη χορήγηση υπερβολικής δόσης βαρφαρίνης.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Πολλά φάρμακα αλληλεπιδρούν με την ουαρφαρίνη, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει, είτε υπερβολική, είτε ανεπαρκή αντιπηκτική δράση. Για να αποτραπούν τα προβλήματα της πήξεως ή της αιμορραγίας, οι ασθενείς που λαμβάνουν αντιπηκτικά θα πρέπει να συμβουλεύονται ιατρούς πριν από την προσθήκη ή την αφαίρεση κάποιου φαρμάκου από το θεραπευτικό τους σχήμα.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Ως αντίδοτο μπορεί να χορηγηθεί βιταμίνη Κ και/ή νωπό κατεψυγμένο πλάσμα.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ο ασθενής ενημερώνεται να παρακολουθεί σημεία αιμορραγίας, όπως επίσταξη, αιμορραγία των ούλων, αιματουρία, αιμορραγικές κενώσεις, αιματέμεση, μέλαινα και αιμορραγία του δέρματος (εκχύμωση, πορφυρία, ή πετέχια). Δίνεται έμφαση στην σημασία των τακτικών αιματολογικών εξετάσεων (για την αξιολόγηση του χρόνου προθρομβίνης και του INR), καθώς και στην ιατρική παρακολούθηση. Ο ασθενής θα πρέπει να φοράει ή να φέρει μια ιατρική ταυτότητα που να περιλαμβάνει τα φάρμακα, την δοσολογία, της συχνότητα χορήγησης και το όνομα και τηλέφωνο του θεράποντος ιατρού.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση από βαρφαρίνη
δηλητηρίαση από μανιτάρια

Δηλητηρίαση που προκαλείται από την βρώση μανιταριών, όπως Amanita muscaria, τα οποία περιέχουν μουσκαρίνη ή τη βρώση ειδών που περιέχουν φαλλοϊδίνη, ένα συστατικό την τοξίνης amanita. Το κοντινότερο κέντρο ελέγχου δηλητηριάσεων θα πρέπει να ενημερωθεί τηλεφωνικά για την επείγουσα θεραπεία.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση από μανιτάρια
δηλητηρίαση από μελάνι

Δηλητηρίαση που προκαλείται από την επαφή με μελάνι. Πολλές αποτελούν μορφές δερματίτιδας που προκαλούνται από πολλούς τύπους υλικών. Η συνηθισμένη μελάνη μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό, λόγω της σύστασης της ή λόγω της ευαισθησίας του ατόμου σε συγκεκριμένα συστατικά της μελάνης. Μερικά φορές τα υλικά που χρησιμοποιούνται για την αφαίρεση της μελάνης είναι τοξικά. Τα συμπτώματα από την δηλητηρίαση της μελάνης περιλαμβάνουν την ερυθρότητα, τον σχηματισμό φλυκταινών και τις ρωγμές του δέρματος.

ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ: Η περιοχή θα πρέπει να πλυθεί με αλκοόλ, σαπούνι και νερό. Στην συνέχεια ξεπλένεται προσεκτικά και επαλείφεται με μια κρύα κρέμα.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση από μελάνι
δηλητηρίαση από νερό

Υπερβολική πρόσληψη ή υπερβολική κατακράτηση νερού, με συμπτωματική υπονατριαίμία ή υποωσμωτικότητα ή και τα δύο.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Κοιλιακά άλγη, ναυτία, έμετος, ζάλη, λήθαργος, ή οίδημα μπορεί να παρουσιαστούν. Η σοβαρή δηλητηρίαση από νερό μπορεί να προκαλέσει σπασμούς ή κώμα.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Τα αίτια περιλαμβάνουν καταναγκαστική πρόσληψη νερού (π.χ. στην ψυχογενή πολυδιψία), μαζική χορήγηση υποτονικών διαλυμάτων, περίσσεια αντιδιουρητικής ορμόνης, ή αντικατάσταση υγρών και διαλυμάτων που χάθηκαν λόγω εφίδρωσης ή εμέτου, αμιγώς με νερό.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση από νερό
δηλητηρίαση από τη λήψη βισμούθιου

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν την μεταλλική γεύση, την ιδιάζουσα οσμή της αναπνοής, τον πυρετό, τον ερεθισμό του γαστρεντερικού, την κυανή γράμμωση στην άκρη των ούλων, την εξέλκωση των ούλων και του στόματος, την κεφαλαλγία και την νεφρική σωληναριακή βλάβη.

ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ: Απομακρύνεται η πηγή του βισμούθιου. Γίνεται πλύση στομάχου και/ή χορηγείται ενεργός άνθρακας. Παρέχεται αναπνευστική υποστήριξη και θεραπεία με χηλικές ενώσεις όπως BAL.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση από τη λήψη βισμούθιου
δηλητηρίαση ασπιρίνης

Δηλητηρίαση που προκαλείται από την λήψη υπερβολικής ποσότητας ασπιρίνης. Στην οξεία δηλητηρίαση τα σημεία ποικίλουν με την αύξηση των δόσεων, από τον ήπιο λήθαργο και την υπέρπνοια έως το κώμα και τους σπασμούς. Σε μέτριες δόσεις μπορεί να υπάρξει εφίδρωση, αφυδάτωση, υπέρπνοια, υπερθερμία και ανησυχία. Στην χρόνια δηλητηρίαση μπορεί να υπάρξουν εμβοές, δερματικό εξάνθημα, αιμορραγία, απώλεια βάρους και ψυχικές διαταραχές. Η δηλητηρίαση με ασπιρίνη σε πολύ μικρά βρέφη μπορεί να προκαλέσει πολύ λίγα σημεία και συμπτώματα, διαφορετικά από αυτά της αφυδάτωσης ή της υπέρπνοιας.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Χορηγείται ενεργός άνθρακας από το στόμα. Για την αφυδάτωση χορηγούνται ενδοφλέβια υγρά, αλλά δεν θα πρέπει να υπερφορτωθεί ο ασθενής. Θα πρέπει να χορηγηθούν αρκετά υγρά, ώστε η αποβολή των ούρων να ανέλθει σε 3-4 mg/kg/h. Η αλκαλοποίηση των ούρων επιτυγχάνεται με την χορήγηση διττανθρακικών. Ο στόχος είναι pH ούρων 8 ή περισσότερο. Αφού επιτευχθεί επαρκής αποβολή των ούρων, θα πρέπει στα χορηγούμενα υγρά να προστεθούν 8 mEq/L καλίου. Μόλις τα επίπεδα καλίου στον ορό φτάσουν τα 5 mEq/L, θα διακοπεί η χορήγησή του. Αν δεν επιτευχθεί αλκαλοποίηση των ούρων, μπορεί να χρειαστεί αιμοδιάλυση.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση ασπιρίνης
δηλητηρίαση με οξύ

Η λήψη τοξικού οξέος.

ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ: Διαλύστε το οξύ με μεγάλες ποσότητες νερού. Χορηγείστε μαλακτικά και μορφίνη για το άλγος. Αντιμετωπίστε την κατάσταση όπως ένα χημικό έγκαυμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η χρήση φαρμάκων για την πρόκληση εμέτου και η χρήση ρινογαστρικών σωλήνων αντενδείκνυνται.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση με οξύ
δηλητηρίαση με χλωριούχο κάλιο

Δηλητηρίαση από χλωριούχο κάλιο, οι μεγάλες δόσεις του οποίου προκαλούν κοιλιακή δυσφορία, έμετο, διάρροια, αιματουρία με νεφρίτιδα και αιματολογικές διαταραχές. Για την κένωση του στομάχου γίνεται πλύση. Τυχόν άλλες θεραπείες είναι συμπτωματικές.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν θα πρέπει να προκληθεί έμετος.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση με χλωριούχο κάλιο
δηλητηρίαση με χρώμιο

Δηλητηρίαση που προκαλείται από την υπερβολική λήψη χρωμίου (π.χ. στην εξόρυξη μεταλλευμάτων, στις ηλεκτροσυγκολλήσεις ή στη βιομηχανία χρωστικών ουσιών). Μπορεί να προκαλέσει δερματίτιδα εξ επαφής, δερματικά εγκαύματα ή βλάβη των πνευμόνων, του ήπατος ή των νεφρών. Η θεραπεία μετά την λήψη συνίσταται στην πλύση στομάχου, η οποία ακολουθείται από βίαιη διούρηση και αλκαλοποίηση των ούρων.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση με χρώμιο
δηλητηρίαση μολύβδου, μολυβδίαση

Λήψη από του στόματος ή εισπνοή ουσιών που περιέχουν μόλυβδο. Τα συμπτώματα της οξείας δηλητηρίασης περιλαμβάνουν τη μεταλλική γεύση, τα εγκαύματα στον φάρυγγα και λάρυγγα και αργότερα κοιλιακά άλγη και κατάπτωση. Η χρόνια δηλητηρίαση από μόλυβδο χαρακτηρίζεται από ανορεξία, ναυτία, υπερβολική σιελόρροια, αναιμία, την ανάπτυξη της γράμμωσης μόλυβδου στα ούλα, τα κοιλιακά άλγη, τις μυϊκές κράμπες, την νεφρική ανεπάρκεια, την εγκεφαλοπάθεια, τους σπασμούς, τις δυσχέρειες μάθησης και τις αρθραλγίες.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Οι σπασμοί θεραπεύονται με διαζεπάμη. Διατηρείται το ισοζύγιο υγρών και ηλεκτρολυτών. Το εγκεφαλικό οίδημα αντιμετωπίζεται με μανιτόλη και δεξαμεθαζόνη. Προσδιορίζεται το επίπεδο μολύβδου στο αίμα. Αν είναι πάνω από 50-60 mg/dl, ο μόλυβδος απομακρύνεται από το σώμα με μια χηλική ουσία (π.χ. δινιτρικό ασβέστιο, διμερκαπρόλη, D-πενικιλλαμίνη ή σουκιμέρη). Η σουκιμέρη έχει το πλεονέκτημα ότι είναι δραστική από του στόματος και είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για τη θεραπεία των παιδιών. Το θεραπευτικό αποτέλεσμα παρακολουθείται στενά και η θεραπεία θα πρέπει να συνεχίζεται για μια εβδομάδα ή περισσότερο ή να επαναληφθεί, εάν το επίπεδο μόλυβδου αυξηθεί εκ νέου.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση μολύβδου, μολυβδίαση
δηλητηρίαση ναρκωτικών

Δηλητηρίαση που προκαλείται από ναρκωτικά ή υπνωτικά φάρμακα, όπως το όπιο και τα παράγωγά του.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Ο ασθενής μπορεί να νιώσει σύντομη ευφορία, η οποία ακολουθείται από λήθαργο, αναπνευστική καταστολή ή κώμα και σε περίπτωση υπερβολικής λήψης και από θάνατο.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Θα πρέπει να εξασφαλιστεί ανοικτή αναπνευστική οδός και να γίνει αερισμός. Πρέπει να χορηγηθεί αναστολέας του ναρκωτικού, όπως ναλοξόνη.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση ναρκωτικών
δηλητηρίαση σιδήρου

Οξεία δηλητηρίαση που προκαλείται συνήθως από την τυχαία κατανάλωση (συνήθως από βρέφη ή μικρά παιδιά) σκευασμάτων που περιέχουν σίδηρο, τα οποία προορίζονται για τους ενήλικους. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάθε χρόνο αναφέρονται περίπου 20.000 τυχαίες δηλητηριάσεις.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Ο ασθενής κάνει έμετο, εντός συνήθως μιας ώρας από την λήψη του σιδήρου. Μπορεί να λάβει χώρα αιματέμεση ή μέλαινα κένωση. Αν δεν αντιμετωπιστεί η δηλητηρίαση, μπορεί να υπάρξει ανησυχία, υπόταση, ταχύπνοια και κυάνωση, τα οποία εντός λίγων ωρών ακολουθούνται από κώμα και θάνατο.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Θα πρέπει να γίνει πλύση ολόκληρου του εντέρου, ώστε να απομακρυνθεί ο σίδηρος από το γαστρεντερικό σύστημα. Η δέσμευση του σιδήρου στο αίμα μπορεί να επιτευχθεί με την χορήγηση δεφεριοξαμίνης.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση σιδήρου
δηλητηρίαση υδραργύρου

Οι οξείες ή χρόνιες συνέπειες της λήψης ή εισπνοής υδραργύρου. Περιλαμβάνουν την ναυτία, τον έμετο, το κοιλιακό άλγος, την νεφρική ανεπάρκεια, την ουλίτιδα, τα συμπεριφορικά και γνωσιακά ελλείμματα, τους σπασμούς, την παράλυση την πνευμονία και/ή τον θάνατο.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Για την κένωση του γαστρεντερικού συστήματος μπορεί να γίνει πλύση στομάχου ή πλύση του εντέρου. Η αιμοδιάλυση ή η θεραπεία με χηλικές ενώσεις (π.χ. με σουκιμέρη ή πενικιλλαμίνη) μπορεί να αποβεί βοηθητική.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση υδραργύρου
δηλητηρίαση, μέθη
  1. Δηλητηρίαση από ένα φάρμακο ή μία τοξική ουσία.

  2. Επηρεασμένη γνωστική λειτουργία λόγω χρήσης αλκοολούχων ποτών. Στην καθομιλουμένη, μέθη.

Ο καθορισμός της περιεκτικότητας του αλκοόλ στο αίμα (π.χ. αιθυλική αλκοόλη ή του αλκοόλ που περιέχεται στα εμπορικά ποτά, όπως μπύρα, κρασί και ουίσκι) έχει σημασία στην διάγνωση της δηλητηρίασης από το αλκοόλ, ιδιαίτερα στην διαφοροποίηση από άλλες διαταραχές. Φυσιολογικά η περιεκτικότητα του αλκοόλ στα σωματικά υγρά και στους ιστούς είναι αμελητέα. Κατά την πέψη, το αλκοόλ απορροφάται γρήγορα ή αργά, ανάλογα με το ποσό που καταναλώθηκε, την παρουσία φαγητού στο στομάχι, το φύλο του ατόμου (οι γυναίκες μεθούν ευκολότερα με την ίδια ποσότητα κατανάλωσης αλκοόλ σε σχέση με τους άντρες), και τον ρυθμό της γαστρικής κένωσης. Το ποσοστό του αλκοόλ που ανευρίσκεται σε κάθε χιλιοστόλιτρο αίματος εξαρτάται επίσης από το μέγεθος του σώματος.

Το ποσό του αλκοόλ που βρίσκεται στο αίμα δεν παρέχει αξιόπιστες πληροφορίες για το επίπεδο της δηλητηρίασης λόγω της ικανότητας προσαρμογής του κεντρικού νευρικού συστήματος, του ήπατος και των άλλων οργάνων να προσαρμόζονται στο αλκοόλ.

Aliases (separate with |): Δηλητηρίαση, μέθη
δηλητήριο

Οποιαδήποτε ουσία που λαμβάνεται από του στόματος και διαμέσου εισπνοής, έγχυσης ή απορρόφησης και επηρεάζει τις φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού. Ουσιαστικά, κάθε ουσία μπορεί να είναι δηλητηριώδης, αν καταναλωθεί σε υπερβολικές ποσότητες. Κατά συνέπεια, ο όρος δηλητήριο υποδηλώνει συχνότερα μια υπερβολική δοσολογία παρά μια ειδική ομάδα ουσιών. Η ασπιρίνη δεν θεωρείται συχνά δηλητήριο, αλλά η υπερβολικές δοσολογίες αυτού του φαρμάκου σκοτώνουν κάθε χρόνο περισσότερα παιδιά από οποιοδήποτε άλλο παραδοσιακό δηλητήριο.

Aliases (separate with |): Δηλητήριο
δηλητηριώδη φυτά

Φυτά που περιέχουν μια δηλητηριώδη ουσία η οποία μπορεί να είναι θανατηφόρα σε περίπτωση από του στόματος λήψης, όπως η αζαλέα, το φυτό από το οποίο παράγεται το καστορέλαιο, η αγριοπασχαλιά, τα ευρωπαϊκά γλυκόπικρα μήλα, τα άγρια ή μαύρα κεράσια, η πικροδάφνη, τα μούρα του λιάπρινου ή του γκι, η dieffenbachia, η αγριοκαστανιά, το κώνειο, η δάφνη, ο αμανίτης, το black nightshade, το ροδόδεντρο, η καρδιά της αγκινάρας, ο ιαπωνικός τάξος, ο ανώριμος καρπός του akee, οι ρίζες κάσσαβας, το betel nut, οι καρποί και οι φλούδες του Bird of Paradise, η μπελλαντόνα, τα angles trumpet, τα φασόλια φάβας (αν ληφθούν από άτομο με έλλειψη γλυκόζο-6-φωσφορικής δεϋδρογενάσης/G6ΡΟ), το foxglove, ο βολβός υακίνθου, ο ινδικός καπνός, η ρίζα της ίριδας, η ποϊνσεττία, το pokeroot, η ψίχα του καρπού του βερίκοκου, οι καρποί των μήλων, οι πράσινοι κόνδυλοι και τα νέα βλαστάρια από τις πατάτες, ο ελαιώδης θάμνος του γένους Ligustrum, τα φύλλα από το ρήον το φαρμακευτικό, οι άγριες ντομάτες, το λάχανο Βόρειας Αμερικής, το jimsonweed και τα φυτά που περιέχουν ερεθιστικές ουσίες, όπως το τοξικόδεντρο.

Aliases (separate with |): Δηλητηριώδη φυτά
δηλητηριώδης κισσός

Αναρριχόμενο κλήμα, το Toxicodendron radicans, το οποίο όταν έρθει σε επαφή με το δέρμα μπορεί να προκαλέσει κνησμώδη δερματίτιδα. Τα είδη Rhus περιέχουν urushiol, μια άκρως ερεθιστική ελαιώδη ρητίνη και πενταδεσυλκατεχόλη, ένα συχνό αλλεργιογόνο, το οποίο διεγείρει την αντίδραση υπερευαισθησίας τύπου IV. Η πρώτη επαφή προκαλεί ευαισθητοποίηση. Οι επόμενες επαφές προκαλούν την δημιουργία σοβαρών φυσαλίδων, εκζέματα και κνησμό.

Aliases (separate with |): Δηλητηριώδης κισσός
διαβήτης της κυήσεως

Σακχαρώδης διαβήτης που ξεκινά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ως αποτέλεσμα των αλλαγών στον μεταβολισμό της γλυκόζης και στην ινσουλινοαντοχή.

Μολονότι ο διαβήτης της κυήσεως συνηθίζει να υποχωρεί μετά τη γέννα, οι γυναίκες με σακχαρώδη διαβήτη της κυήσεως έχουν 50% πιθανότητα να αναπτύξουν στη μετέπειτα ζωή τους, διαβήτη τύπου 2.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Οι γυναίκες που κινδυνεύουν για εμφάνιση GDM (δηλαδή, γυναίκες ηλικίας άνω των 25 ετών, υπέρβαρες τη στιγμή της εγκυμοσύνης ή από οικογένειες και εθνικές ομάδες με υψηλή συχνότητα ΣΔ τύπου 2), πρέπει να υποβάλλονται σε δοκιμασία ανθεκτικότητας στη γλυκόζη από το στόμα, για να εκτιμηθούν τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα τόσο κατά τη νηστεία όσο και μετά από τα γεύματα.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: Για την αντιμετώπιση της GDM χρησιμοποιείται δίαιτα με περιορισμένες θερμίδες, τακτική άσκηση και ινσουλίνη. Δεν συνιστώνται υπογλυκαιμικές ουσίες από το στόμα.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Στις ΗΠΑ, ο GDM απαντάται στο 1% έως 4% των κυήσεων. Για την πρόληψη αναπτυξιακών προβλημάτων στο έμβρυο, όπως η μακροσωμία (εξαιρετικά μεγάλο μέγεθος εμβρύου) απαιτείται προσεκτική αντιμετώπιση με δίαιτα, άσκηση και συμπληρωματικές ενέσεις ινσουλίνης. Στις επιπλοκές της μητέρας που σχετίζονται με την GDM, περιλαμβάνεται η υπέρταση λόγω εγκυμοσύνης, η εκλαμψία και η ανάγκη για γέννα με καισαρική τομή.

Aliases (separate with |): Διαβήτης της κυήσεως
διαβήτης τύπου 2

Ομάδα μορφών του σακχαρώδους διαβήτη που εμφανίζεται κυρίως στους ενήλικες. Η ινσουλίνη που παράγεται επαρκεί για την αποτροπή της κετοξέωσης, αλλά δεν επαρκεί για να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες του σώματος. Συνήθως, η συγκεκριμένη μορφή του διαβήτη στους μη παχύσαρκους ασθενείς ελέγχεται συνήθως με διαιτητικούς τρόπους και υπογλυκαιμικά φάρμακα χορηγούμενα από του στόματος, όπως είναι τα σουλφονυλουρικά φάρμακα ή η μετφορμίνη, ένα μη σουλφονυλουρικό φάρμακο. Περιστασιακά απαιτείται θεραπεία με ινσουλίνη. Σε ορισμένους ασθενείς, η πάθηση μπορεί να ελεγχθεί με προσεκτική δίαιτα και τακτική άσκηση.

Aliases (separate with |): Διαβήτης τύπου 2
διαβητικό κώμα

Κώμα λόγω υπερβολικά χαμηλών ή υπερβολικά υψηλών επιπέδων σακχάρου στο αίμα. Παρ' ότι τόσο η υπεργλυκαιμία, όσο και η υπογλυκαιμία μπορούν να προκαλέσουν κώμα στους διαβητικούς ασθενείς, η υπογλυκαιμία είναι πολύ πιο συνήθης. Ως αποτέλεσμα, η επείγουσα αντιμετώπιση της υπογλυκαιμίας (με αμπούλα ενδοφλέβιας δεξτρόζης), χορηγείται πάντα πρώτα σε ασθενείς σε κώμα κατά την αναμονή των αποτελεσμάτων από τις εξετάσεις σακχάρων αίματος. Εάν η αιτία των αλλοιωμένων αισθήσεων είναι τα υψηλά επίπεδα σακχάρου, συνήθως χρειάζονται ινσουλίνη και μαζική ενυδάτωση.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Τα πρωταρχικά θεραπευτικά μέτρα, είναι η αποκατάσταση υγρών και ηλεκτρολυτών και η χορήγηση ινσουλίνης, τα οποία οδηγούν συνήθως στην εξομάλυνση της μεταβολικής οξέωσης. Ο νοσηλευτής ή ο εργαστηριακός τεχνικός λαμβάνει αίμα για τον προσδιορισμό γλυκόζης, κετόνης, γενική εξέταση αίματος, ηλεκτρολυτών και αερίων του αρτηριακού αίματος και λαμβάνει ούρα για ανάλυση ούρων. Ο ασθενής εξετάζεται για νευρολογικά σημεία και συμπτώματα. Λαμβάνονται μέτρα για την αποτροπή εισρόφησης σύμφωνα με τις εντολές. Εξασφαλίζεται ενδοφλέβια πρόσβαση και χορηγείται κατά τη διάρκεια της πρώτης ώρας 1 λίτρο ή 15 ml/kg διαλύματος φυσιολογικού ορού. Ορισμένοι ιατροί συνιστούν μια ενδοφλέβια μεγάλη δόση 0,1 ως 0,15 μονάδες/kg κανονικής ινσουλίνης μόλις ξεκινήσει η αποκατάσταση των υγρών, αλλά συνήθως η ινσουλίνη αφήνεται έως ότου έχουν ήδη χορηγηθεί 1 έως 2 λίτρα υγρών. Το πρώτο λίτρο υγρού ακολουθείται από διάλυμα φυσιολογικού ορού (ή διάλυμα 0,45% χλωριούχου νατρίου) με συχνότητα 7,5 ml/kg/ώρα επί 2 έως 4 ώρες και έπειτα 3,75 ml/kg/ώρα για 24 ως 36 ώρες έως ότου διορθωθούν οι απώλειες υγρών. Οι πνεύμονες του ασθενούς ακροάζονται ανά ώρα, έπειτα κάθε 2 ως 4 ώρες για υγρούς ρόγχους, ενδεικτικούς υπερφόρτωσης υγρών. Η ινσουλίνη προστίθεται σε όλα τα υγρά μετά από το πρώτο ή δεύτερο λίτρο (ανάλογα με το πρωτόκολλο), ώστε να εγχυθεί με ρυθμό 0,1 μονάδα/kg/ώρα, με σκοπό να ελαττωθούν τα επίπεδα γλυκόζης κατά 75 με 100 mg/dL/ώρα. Η γλυκόζη αίματος του ασθενούς παρακολουθείται ανά ώρα και οι εξετάσεις ηλεκτρολυτών και ακετόνης ορού επαναλαμβάνονται ανά 4 ώρες. Παρακολουθείται επίσης ο καρδιακός ρυθμός του ασθενούς για αρρυθμίες λόγω διαταραχών του καλίου, όπως η κοιλιακή εκτοπία. Από τη στιγμή που η γλυκόζη του αίματος είναι κάτω από 300 mg/dL, αλλάζεται το ενδεδειγμένο ενδοφλέβιο υγρό σε διάλυμα γλυκόζης 5% μαζί με 0,45% διαλύματος χλωριούχου νατρίου ώστε να προληφθεί η υπογλυκαιμία. Κατά τη διάρκεια της αρχικής ανάνηψης και της συνεχιζόμενης θεραπείας υγρών και ινσουλίνης, οι υπεύθυνοι φροντιστές αναζητούν και αντιμετωπίζουν τον υποκείμενο αιτιολογικό παράγοντα (με τη λοίμωξη να είναι ο πλέον κοινός). Ο ασθενής παρακολουθείται στενά έως ότου η γλυκόζη του αίματος είναι κάτω από 190 mg/ dL και οι κετόνες των ούρων είναι σε ίχνη.

Όταν ο ασθενής θεωρηθεί σταθερός, παρουσιάζει εντερικούς ήχους και έχει πλήρη συναίσθηση και είναι σε θέση να ανεχθεί τροφή, χορηγούνται υποδορία ΝΡΗ και ινσουλίνη, όπως συνιστάται. Έπειτα επιτρέπεται στον ασθενή να γευματίσει. Προτού διακοπεί η έγχυση ινσουλίνης, πρέπει να περάσουν ακόμα δύο ώρες έως ότου απορροφηθεί η ενδοφλέβια ινσουλίνη. Η ενδοφλέβια ινσουλίνη έχει χρόνο ημιζωής 5-7 λεπτά, επομένως η πρόωρη διακοπή της μπορεί να οδηγήσει σε ανάκαμψη της κετοξέωσης. Τα επίπεδα γλυκόζης του αίματος ελέγχονται κάθε 2 έως 4 ώρες σύμφωνα με τις εντολές. Ο διαιτολόγος εξετάζει και αξιολογεί τις διατροφικές ανάγκες του ασθενούς και τον βοηθά να κατανοήσει τη σημασία του σχεδιασμού των γευμάτων για το βέλτιστο έλεγχο της γλυκόζης. Ο ασθενής μπορεί να εξέλθει όταν υπάρξει φυσιολογική ενυδάτωση και πέψη και απουσιάσει η οξέωση. Διδάσκεται πώς να διαχειρίζεται τις τιμές σακχάρου του αίματος και να λαμβάνει ινσουλίνη ή τους συνιστώμενους από του στόματος υπογλυκαιμικούς παράγοντες όταν δεν μπορεί να ληφθεί τροφή, διότι η πάθηση προκαλεί διακυμάνσεις των τιμών σακχάρου του αίματος.

Ανακεφαλαιώνονται τα σημάδια της υπογλυκαιμίας, ο τρόπος παρακολούθησης της γλυκόζης και πώς να ελέγχει ο ασθενής για κετόνες στα ούρα. Ο ασθενής μαθαίνει πώς να υποκαθιστά με υγρά τη στερεά τροφή κατά την διάρκεια συνύπαρξης κάποιας νόσου με στόχο να διατηρεί την επαρκή πρόσληψη υδατανθράκων και υγρών, για την ανάγκη συχνότερης παρακολούθησης της γλυκόζης κατά τη διάρκεια νόσου και ως προς το πότε να επικοινωνεί με τον επιβλέποντα ιατρό (γλυκόζη αίματος άνω των 200 mg/dL, αδυναμία σίτισης, ή έμετοι). Επίσης, ο ασθενής παραπέμπεται σε μαθήματα διαβητικής εκπαίδευσης σε κοινοτικά κέντρα για την καλύτερη κατανόηση και αντιμετώπιση του διαβήτη.

Aliases (separate with |): Διαβητικό κώμα
διάβρωση του τραχήλου της μήτρας

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Στα πρώιμα στάδια, το επιθήλιο εμφανίζει νέκρωση. Κατά την επούλωση, εμφανίζεται προς τα κάτω προέκταση του επιθηλίου του ενδοτραχήλου. Εάν η ανάπτυξη αποτελείται από μια απλή στιβάδα ιστού με χονδροειδώς κοκκώδη εμφάνιση, καλείται απλή κοκκώδης διάβρωση. Εάν η ανάπτυξη είναι πιο έντονη και εμφανίζει θηλωματώδεις θυσάνους, καλείται θηλωματώδης διάβρωση. Ιστολογικά, η θηλωματώδης διάβρωση εμφανίζει πολλούς διακλαδούμενους βοτρυοειδείς αδένες, το επιθήλιο των οποίων είναι αδενικό με τους πυρήνες στη βάση των κυττάρων. Κατά τη διαδικασία επούλωσης, πλακώδες επιθήλιο αναπτύσσεται πάνω από τη διαβρωμένη περιοχή με ένα από τα ακόλουθα αποτελέσματα: Τα πλακώδη κύτταρα αντικαθιστούν πλήρως τα υποκείμενα κύτταρα οδηγώντας σε πλήρη επούλωση, οι αδένες πληρούνται με πλακώδη βύσματα και παραμένουν σε αυτή την κατάσταση, ή τα στόμια των αδένων αποφράσσονται από τα πλακώδη κύτταρα και σχηματίζονται έτσι ναβοθιανές κύστεις (του Naboth). Κατά τη συγγενή μορφή της διάβρωσης το ενδοκολπικό τμήμα του τραχήλου καλύπτεται από υψηλό κυλινδρικό επιθήλιο.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η θεραπεία συνίσταται σε κατάλληλη φροντίδα του τραχήλου μετά τον τοκετό. Η ηλεκτροκαυτηρίαση της πρώιμης διάβρωσης είναι συνήθως θεραπευτική. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί κρυοθεραπεία.

Aliases (separate with |): erosion of cervix uteri|Διάβρωση του τραχήλου της μήτρας
διαδερμική διαυλική στεφανιαία αγγειοπλαστική

Μέθοδος για την αντιμετώπιση εντοπισμένων στενώσεων των στεφανιαίων αρτηριών. Ένας ειδικός καθετήρας είναι κατασκευασμένος με τέτοιο τρόπο ώστε ένα κυλινδρικό μπαλόνι να καλύπτει κάποιο τμήμα του. Αφού έχει εισαχθεί διαδερμικά ο καθετήρας μέσα στην αρτηρία, γεμίζει το μπαλόνι με αέρα, σε πίεση ανάμεσα στις 9 και στις 15 ατμόσφαιρες (περίπου 135 έως 225 psi) και διανοίγεται το αγγείο. Η τεχνική αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε άλλες στενωμένες αρτηρίες εκτός από τις στεφανιαίες. Μόνο στις Η.ΠΑ πραγματοποιούνται 400000 αγγειοπλαστικές των στεφανιαίων κάθε χρόνο. Παραλλαγές τις ίδιας τεχνικής χρησιμοποιούνται για την διάνοιξη αποφραγμένων αρτηριών σε διάφορα τμήματα της αιματικής κυκλοφορίας (π.χ. στις νεφρικές, στις λαγόνιες και στις μηριαίες αρτηρίες).

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Προεγχειρητικά: Ο καρδιολόγος θα πρέπει να ενημερώνει τον ασθενή σχετικά με την επέμβαση. Ο ασθενής ενθαρρύνεται να λεκτικοποιήσει τα συναισθήματά του και τους φόβους του και ξεκαθαρίζονται τα σημεία εκείνα για τα οποία έχει μια εσφαλμένη αντίληψη. Ο ασθενής προετοιμάζεται σωματικά για την επέμβαση σύμφωνα με τις οδηγίες του χειρουργού. Συλλέγονται τα προεγχειρητικά ευρήματα τα οποία στη συνέχεια θα συγκριθούν με τα αντίστοιχα μετεγχειρητικά.

Μετεγχειρητικά: Παρακολουθούνται τα ζωτικά σημεία, ο ρυθμός και η συχνότητα της καρδιακής λειτουργίας και η νευρολογική και αγγειακή κατάσταση περιφερικά του σημείου εισαγωγής του καθετήρα. Θα πρέπει να χρησιμοποιείται ένα στηθοσκόπιο με Doppler εάν οι περιφερικές σφίξεις είναι δύσκολο να εντοπιστούν. Το σημείο του κεθετηριασμού επιθεωρείται περιοδικά για τυχόν σχηματισμό αιματώματος, εκχύμωσης ή αιμορραγίας. Θα πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στους επιδέσμους και ο επαγγελματίας υγείας θα πρέπει να ενημερώνεται για οποιαδήποτε αιφνίδια εξέλιξη. Εάν υπάρξει αιμορραγία, θα πρέπει να εφαρμοστεί άμεση πίεση πάνω στο σημείο του καθετηριασμού. Ο ασθενής θα πρέπει να έχει τα πόδια του τεντωμένα και το κεφάλι του δε θα πρέπει να ανυψώνεται περισσότερο από τις 15ο για την αποφυγή της κάμψης του ισχίου και την πιθανή αλλαγή της θέσης του καθετήρα. Εξετάζεται ο ασθενής για τυχόν εκδήλωση θωρακικού πόνου, ο οποίος μπορεί να οφείλεται σε αγγειόσπασμο ή σε απόφραξη εκ νέου του αγγείου το οποίο έχει υποβληθεί σε αγγειοπλαστική. Χορηγείται η ενδεικνυόμενη ποσότητα υγρών ενδοφλεβίως, προκειμένου να επιτευχθεί η ταχεία απομάκρυνση του σκιαγραφικού μέσου. Ο ασθενής εξετάζεται για τυχόν σημεία ή συμπτώματα υπερφόρτωσης με υγρά (δηλ. δύσπνοια, υγρούς ήχους στην ακρόαση των πνευμόνων, διατεταμένες φλέβες στον τράχηλο, ταχυκαρδία, πάλλοντα σφυγμό, υπέρταση, καλπαστικό σφυγμό). Συνεχίζεται η ενδεικνυόμενη φαρμακοθεραπεία (I.V. νιτρογλυκερίνη, ηπαρίνη). Εξηγείται στους ασθενείς ότι θα γίνει αφαίρεση του καθετήρα και μετά την αφαίρεση εφαρμόζεται άμεση πίεση για 30 λεπτά στο σημείο εισόδου και στη συνέχεια γίνεται πιεστική επίδεση. Συνεχίζεται η παρακολούθηση των ζωτικών σημείων μέχρι να είναι απολύτως σίγουρο ότι δεν υπάρχει κάποια εμφανής αιμορραγία. Κατά την έξοδο του ασθενούς από το νοσοκομείο παρέχονται κάποιες πληροφορίες και οδηγίες στον ίδιο τον ασθενή και στην οικογένειά του σχετικά με την προγραμματισμένη επόμενη επίσκεψη στον καρδιολόγο, τις εξετάσεις παρακολούθησης στις οποίες θα πρέπει να υποβληθεί ο ασθενής όπως είναι η δοκιμασία κόπωσης με θάλιο ή η αγγειογραφία και επίσης δίνονται οδηγίες ασκήσεων ή περιορισμού ορισμένων δραστηριοτήτων (συνήθως οι ασθενείς μπορούν να περπατήσουν 24 ώρες μετά από την επέμβαση και να επιστρέψουν στην εργασία τους 2 εβδομάδες αργότερα). Επίσης οι ασθενείς ενημερώνονται σχετικά με τη σημασία των συνταγογραφούμενων φαρμάκων καθώς και τις παρενέργειές τους.

Aliases (separate with |): angioplasty|coronary|percutaneous|PTCA|trnasluminal|αγγειοπλαστική|Διαδερμική|διαυλική|στεφανιαία
διαθλαστικός δείκτης
  1. Η αναλογία της γωνίας που σχηματίζεται από την προσπίπτουσα ακτίνα με την κατακόρυφο (γωνία πρόσπτωσης) προς αυτή που σχηματίζεται από τη διαθλώμενη ακτίνα (γωνία διάθλασης).
  2. Η αναλογία της ταχύτητας του φωτός στο κενό προς την ταχύτητα σε άλλο μέσο. Ο διαθλαστικός δείκτης του νερού είναι 1,33, αυτός της κρυσταλλικού φακού του οφθαλμού 1,413.
Aliases (separate with |): Διαθλαστικός δείκτης
διαθωρακική ηχοκαρδιογραφία

Η απεικόνιση της καρδιάς με τη βοήθεια ενός μετατροπέα υπερήχων, ο οποίος τοποθετείται στο θωρακικό τοίχωμα. Τα ηχητικά κύματα μεταδίδονται στα υποκείμενα όργανα (πχ. την καρδιά, την αορτή) και σχηματίζεται μια εικόνα από αυτά που επιστρέφουν στο μετατροπέα.

Aliases (separate with |): transthoracic echocardiography|Διαθωρακική ηχοκαρδιογραφία
διαίτα DASH

Ένα συγκεκριμένο πλάνο διατροφής που έχει αποδειχθεί να αντιμετωπίζει την υπέρταση σταδίου I, αποτελείται από μεγάλες ποσότητες δημητριακών, φρούτων και λαχανικών (για ίνες, βιταμίνες και μέταλλα), γαλακτοκομικά προϊόντα με χαμηλά λιπαρά και άπαχο κρέας (για την μέγιστη πρόσληψη πρωτεϊνών χωρίς υπερβολικές ποσότητες κορεσμένων λιπών και χοληστερόλης). Οι κατευθυντήριες οδηγίες για μια δίαιτα 2.000 θερμίδων ημερησίως, περιλαμβάνει επτά έως οκτώ μερίδες δημητριακών και προϊόντων από δημητριακά· τέσσερις έως πέντε μερίδες λαχανικών· τέσσερις έως πέντε μερίδες φρούτων· δύο έως τρεις μερίδες γαλακτοκομικών προϊόντων με χαμηλά ή χωρίς λιπαρά· δύο ή λιγότερες μερίδες άπαχου κρέατος, πρωτεϊνών και ψαριών. Επίσης, το πλάνο κάθε εβδομάδα επιτρέπει τέσσερις έως πέντε μερίδες καρυδιών, σπόρων και οσπρίων. Συνιστάται η πρόσληψη νατρίου να είναι μικρότερη από 3 g/ημέρα. Η πλήρης δίαιτα προσφέρει πιο συγκεκριμένες συστάσεις σε ό,τι αφορά στο νάτριο. Σε σύγκριση με τη δίαιτα που προτείνει ο Οδηγός Τροφικών Πυραμίδων, η συγκεκριμένη δίαιτα περιέχει περισσότερα φρούτα και λαχανικά και λιγότερα λιπαρά.

Aliases (separate with |): Dietary Approaches to Stop Hypertension diet|Διαίτα DASH
δίαιτα ελεύθερη από γλουτένη

Η εξάλειψη της γλουτένης από τη δίαιτα, με την αποφυγή όλων των προϊόντων που περιέχουν σιτάρι, σίκαλη, βρώμη ή κριθάρι. Επειδή η γλουτέ-νη απαντάται σε πολλές τροφές που περιέχουν πηκτές σάλτσες, η δίαιτα πρέπει να συζητηθεί με έναν διαιτολόγο. Είναι η βάση για τη διαχείριση της κοιλιοκάκης.

Aliases (separate with |): Δίαιτα ελεύθερη από γλουτένη
δίαιτα περιορισμού

Μέθοδος για την αποτίμηση των αλλεργικών αντιδράσεων στις τροφές. Για να προσδιοριστούν οι τροφικές αλλεργίες και εάν κάποια από αυτές προκαλεί κάποια ανεπιθύμητη ενέργεια, κάθε φορά προστίθεται μία εκ των τροφών για τις οποίες υπάρχει υποψία.

Aliases (separate with |): Δίαιτα περιορισμού
δίαιτα πολύ χαμηλής θερμιδικής αξίας

Εμπορική δίαιτα στην οποία η πρόσληψη θερμίδων μπορεί να κυμαίνεται από 400 έως 800 kcal/ημέρα. Η δίαιτα πολύ χαμηλής θερμιδικής αξίας, είναι συνήθως συμπληρώματα υπό μορφής σκόνης τα οποία λαμβάνονται 3 έως 5 φορές την ημέρα μαζί με μεγάλες ποσότητες νερού. Ο συγκεκριμένος τύπος δίαιτας μπορεί να είναι αποτελεσματικός, μπορεί όμως να είναι απογοητευτικός σε ό,τι αφορά στη μακροχρόνια αποτελεσματικστητά της για τη διατήρηση της απώλειας του βάρους.

Aliases (separate with |): Δίαιτα πολύ χαμηλής θερμιδικής αξίας
δίαιτα υψηλής θερμιδικής αξίας, ενισχυμένη δίαιτα

Δίαιτα η οποία περιέχει περισσότερες θερμίδες από εκείνες που κανονικά απαιτεί ένα άτομο για τις μεταβολικές και τις ενεργειακές του ανάγκες και ως εκ τούτου θέτει το άτομο σε θετικό ενεργειακό ισοζύγιο. Η δίαιτα πρέπει να περιλαμβάνει τρία γεύματα μαζί με ενδιάμεσα γεύματα, αποφεύγοντας τις ζυμωμένες και ογκώδεις τροφές. Η δίαιτα υψηλής θερμιδικής αξίας μπορεί να εφαρμόζεται στην πρόληψη της απώλειας βάρους σε εξαντλητικές παθήσεις, στον υψηλό βασικό μεταβολισμό και μετά από κάποια μακροχρόνια νόσο· στην αδυναμία που προκαλείται από ανορεξία, ανέχεια και ανεπαρκείς διαιτητικές συνήθειες· καθώς και κατά τη διάρκεια του θηλασμού (όταν ενδείκνυται πρόσθετες θερμίδες 1.000 και 1.200 kcal την ημέρα).

Aliases (separate with |): Δίαιτα υψηλής θερμιδικής αξίας, ενισχυμένη δίαιτα
δίαιτα, διατροφή
  1. Οι τροφές σε υγρή και στερεή μορφή που καταναλώνονται τακτικά στην πορεία μιας κανονικής ζωής.

  2. Η συνταγογραφημένη μερίδα τροφής που έχει προσαρμοστεί σε μια συγκεκριμένη κατάσταση υγείας ή πάθησης. Είναι γνωστή και ως στρατηγική κατανάλωσης ή ως σχέδιο κατανάλωσης.

  3. Τρώω ή πίνω με φειδώ και σύμφωνα με τους συνταγογραφημένους κανόνες.

Aliases (separate with |): Δίαιτα, διατροφή
διακήρυξη της Γενεύης

Δήλωση που υιοθετήθηκε το 1948 από τη Δεύτερη Γενική Συνέλευση της Παγκόσμιας Ιατρικής Ένωσης. Ορισμένες σχολές ιατρικής τη χρησιμοποιούν στην απονομή των πτυχίων.

«Κατά τη στιγμή της αποδοχής μου ως μέλους του ιατρικού επαγγέλματος δεσμεύομαι επισήμως να αφιερώσω τη ζωή μου στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Θα αποδώσω στους διδασκάλους μου τον πρέποντα σεβασμό και ευγνωμοσύνη. Θα ασκήσω το επάγγελμά μου ευσυνείδητα και αξιοπρεπώς. Η υγεία του ασθενούς θα είναι πρωτίστης σημασίας. Θα σεβαστώ τα μυστικά που θα μου εμπιστευτούν. Θα διατηρήσω με όλες μου τις δυνάμεις, την τιμή και τις ευγενικές παραδόσεις του ιατρικού επαγγέλματος. Οι συνάδελφοί μου θα είναι αδελφοί μου. Δεν θα επιτρέψω αντιλήψεις για τη θρησκεία, την εθνικότητα, τη φυλή, τα πολιτικά πιστεύω ή την κοινωνική τάξη να αποτελέσουν εμπόδιο ανάμεσα στον καθήκον μου και τον ασθενή μου. Από τη στιγμή της σύλληψης θα δείχνω τον ύψιστο σεβασμό προς την ανθρώπινη ζωή. Ακόμα και υπό απειλή, οι γνώσεις μου στην ιατρική δεν θα έρθουν σε αντίθεση προς τους νόμους της ανθρωπότητας. Τα παραπάνω υπόσχομαι επισήμως, ελεύθερα και στην τιμή μου».

Aliases (separate with |): Declaration of Geneva|Διακήρυξη της Γενεύης
διακήρυξη της Χαβάης

Κατευθυντήριες οδηγίες ηθικής και πρακτικής από την Παγκόσμια Ψυχιατρική Εταιρεία για την παγκόσμια πρακτική της ψυχιατρικής. Ορίζει την ψυχιατρική ως την ιατρική αντιμετώπιση των ψυχιατρικών διαταραχών, απαιτεί τη διατήρηση και τη χρήση της τρέχουσας ιατρικής γνώσης, περιγράφει τις παραμέτρους της σχέσης θεραπευτή-ασθενούς και την ανάγκη περιφρούρησης των δικαιωμάτων ενός αδύναμου ή ανίκανου να αποφασίσει ατόμου. Οι εκτιμήσεις πρέπει να επιτελούνται με πλήρη γνώση από το άτομο που βρίσκεται υπό εκτίμηση, ενώ η πορεία της θεραπευτικής παρέμβασης να είναι εμπιστευτική. Η έρευνα πρέπει να διεξάγεται υπό την επίβλεψη μιας επιτροπής ηθικής και να τηρούνται οι καθιερωμένοι κανόνες για την έρευνα από άτομα που έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση για αυτή.

Aliases (separate with |): Declaration of Hawaii|Διακήρυξη της Χαβάης
διαλείπουσα εκρηκτική διαταραχή

Διαταραχή προσωπικότητας που χαρακτηρίζεται από επεισόδια παρορμητικής επιθετικότητας δυσανάλογα σε σχέση με τα γεγονότα. Σε αντίθεση με το αμόκ που αποτελεί μία μεμονωμένη έκρηξη συγκεκριμένης πολιτισμικής ταυτότητας, η διαλείπουσα διαταραχή εκρήξεων είναι μία μορφή συμπεριφοράς. Μπορεί να έχει αποτέλεσμα βιαιοπραγίες και καταστροφή περιουσιών.

Τα τελευταία χρόνια η διαταραχή αυτή έχει κερδίσει μεγάλο μέρος της προσοχής των μέσων ενημέρωσης, π.χ μετά από πολυάριθμα παραδείγματα αναφερόμενης επιθετικής, βίαιης ή δολοφονικής συμπεριφοράς από προηγουμένως φυσιολογικούς μαθητές που είχε αποτέλεσμα τους θανάτους συμμαθητών, καθηγητών ή μελών της οικογένειας. Η διαταραχή παρατηρείται συχνότερα σε νεαρούς άνδρες απ' ότι σε γυναίκες, αλλά δεν είναι αποκλειστική για κανένα φύλο. Διαγιγνώσκεται όταν έχουν αποκλειστεί άλλα αίτια βίαιης συμπεριφοράς, όπως διαταραχή συμπεριφοράς, νοητικές βλάβες, παραλήρημα, ψευδαισθήσεις, και άλλες ψυχιατρικές νόσοι.

Aliases (separate with |): intermittent explosive disorder|Διαλείπουσα εκρηκτική διαταραχή
διαλείπουσα χωλότητα

Κράμπα ή πόνος των μυών των ποδιών, ο οποίος επέρχεται μετά από προβλεπόμενη διάρκεια βάδισης (ή άλλη μορφή άσκησης) και ανακουφίζεται μετά από ανάπαυση. Αυτό το σύμπτωμα είναι δείκτης περιφερικής αγγειοπάθειας της αορτολα-γονίου, μηριαίας ή ιγνυακής αρτηρίας. Μπορεί να εμφανισθεί σε ασθενείς με διάχυτη αθηροσκλήρωση, για παράδειγμα, με αρτηριακή ανεπάρκεια στη στεφανιαία ή καρωτιδική κυκλοφορία, όπως επίσης και στα κάτω άκρα.

ΦΥΣΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ: Ο ασθενής έχει συχνά λεπτό και λείο δέρμα επάνω από τις περιοχές του μέλους με ελαττωμένη κυκλοφορία. Μπορεί επίσης να παρουσιάζονται ελαττωμένοι σφυγμοί και φυσήματα (ακροάσιμη κυκλοφορία αίματος μέσα από μερικώς αποφραγμένες αρτηρίες).

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Σε ασθενείς με παρόμοιο ιστορικό, μετράται η πίεση του αίματος στο πάσχον μέλος και διαιρείται δια της πίεσης του αίματος του βραχίονα στην ίδια πλευρά του σώματος. Αυτός ο λόγος καλείται σφυροβραχιόνιος δείκτης (ΑΒΙ). Ασθενείς με σημαντική περιφερειακή αγγειοπάθεια έχουν ΑΒΙ μικρότερο του 85%. Εάν σχεδιάζεται χειρουργική επέμβαση για τον ασθενή, μπορεί να χρησιμοποιηθεί αγγειογραφία για τον ακριβέστερο προσδιορισμό των ανατομικών αλλοιώσεων.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Οι πάσχοντες, ενθαρρύνονται να ξεκινήσουν πρόγραμμα τακτικής άσκησης, προσπαθώντας να μεγιστοποιήσουν την παράπλευρη κυκλοφορία αίματος στα πόδια. Η από του στόματος πεντοξυφυλλίνη βελτιώνει την απόσταση στην οποία μπορούν να βαδίσουν οι ασθενείς χωρίς να αισθανθούν πόνο. Για έντονα περιοριστική χωλότητα, οι ασθενείς μπορεί να χρειασθούν αγγειοπλαστική ή χειρουργική αρτηριακή παράκαμψη ώστε να ανοίξουν ή να προσπελασθούν αντίστοιχα οι αποφραγμένες αρτηρίες.

Aliases (separate with |): Διαλείπουσα χωλότητα
διάλυση, διύληση
  1. Ώσμωσις. Η διέλευση μιας διαλελυμένης ουσίας μέσω μιας μεμβράνης.

  2. Κάθαρση. Η διαδικασία διάχυσης του αίματος σε μια ημιδιαπερατή μεμβράνη για την απομάκρυνση των τοξικών υλικών και τη διατήρηση της οξεοβασικής ισορροπίας, αλλά και της ισορροπίας των υγρών και των ηλεκτρολυτών, σε περιπτώσεις ανεπαρκούς νεφρικής λειτουργίας ή απουσίας των νεφρών.

Aliases (separate with |): Διάλυση, διύληση
διάμεσες πνευμονοπάθειες

Μία μεγάλη ομάδα νόσων με διαφορετικά αίτια αλλά με τις ίδια ή παρόμοιες κλινικές και παθολογοανατομικές μεταβολές. Αυτές οφείλονται σε χρόνιες, καλοήθεις, μη φλεγμονώδεις νόσους του κατώτερου αναπνευστικού που χαρακτηρίζονται από φλεγμονή και διάσπαση των κυψελιδικών τοιχωμάτων. Αυτό κλινικά εκδηλώνεται ως περιορισμός της ικανότητας των πνευμόνων να μεταφέρουν οξυγόνο από τις κυψελίδες στα πνευμονικά τριχοειδή. Οι ασθενείς με αυτές τις διαταραχές αρχικά εμφανίζουν δύσπνοια στην διάρκεια της άσκησης και αργότερα, καθώς η νόσος εξελίσσεται, ακόμη και στην ανάπαυση.

Υπάρχουν περίπου 180 διαφορετικοί τύποι ILD, πολλοί από τους οποίους είναι ελάχιστα κατανοητοί. Στις γνωστές αιτίες περιλαμβάνονται η εισπνοή ερεθιστικών ή τοξικών περιβαντολλογικών παραγόντων όπως οι οργανικές σκόνες, οι ατμοί, τα αέρια και οι ανόργανες σκόνες, τα φάρμακα, η ακτινοβολία, η πνευμονία από εισρόφηση, και οι συνέπειες του συνδρόμου οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας.

Aliases (separate with |): interstitial lung disorders|Διάμεσες πνευμονοπάθειες
διάμεση κυστίτιδα

Χρόνια, επώδυνη φλεγμονώδης πάθηση της ουροδόχου κύστης, η αιτιολογία της οποίας είναι συχνά απροσδιόριστη. Ορισμένες φορές συμβαίνει λόγω της έκθεσης σε φάρμακα όπως σε κυκολφωσφαμί-διο ή σιπροφλοξασίνη, αλλά πιο συχνά είναι ιδιοπαθής.

Συχνότερα, η νόσος παρατηρείται σε γυναίκες ηλικίας μεταξύ των 30 και 70 ετών. Η ασθένεια δεν είναι απειλητική γιατη ζωή, αλλά ο πόνος μπορεί να κάνει τη ζωή του ασθενούς ανυπόφορη. Τα πλέον κοινά συμπτώματα είναι η συχνοουρία, η νυκτουρία και ο υπερηβικός πόνος κατά την πλήρωση της ουροδόχου κύστης. Δεν υπάρχει θεραπευτική ιατρική αγωγή, αλλά η υδραυλική διάταση της ουροδόχου κύστης, οι ενδοκυστικές εγχύσεις, η διαδερμική ηλεκτρική νευρική διέγερση και τα αντικαταθλιπτικά, άπως επίσης καιποικιλία εναλλακτικών φαρμάκων, έχουν δοκιμασθεί με ποικίλο βαθμό επιτυχίας. Ορισμένοι ασθενείς αντιμετωπίζονται με επεμβάσεις εκτροπής των ούρων ή κυστεκτομή. Εάν τα ανωτέρω αποτύχουν, το τρικυκλικό αντικαταθλιπτικό αμι-τρυπτιλίνη, έχει αποδειχθεί ωφέλιμο. Η διαδερμική ηλεκτρική νευρική διέγερση και η ενδοκυστική έν-σταξη ηπαρίνης έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί.

Aliases (separate with |): Διάμεση κυστίτιδα
διάμεσο πνευμονικό εμφύσημα

Η παρουσία αέρα στο συνδετικό ιστό του πνεύμονα, που παρατηρείται π.χ. στα νεογνά που λαμβάνουν μηχανικό αερισμό με υψηλη πίεση. Η κατάσταση αυτη μπορεί να προκαλέσει ανεπαρκή οξυγόνωση και κυστικη βλάβη του πνεύμονα.

Aliases (separate with |): pulmonary intersitial emphysema|Διάμεσο πνευμονικό εμφύσημα
διανοητική καθυστέρηση

Νοημοσύνη κάτω από το μέσο όρο, έκδηλη πριν από την ηλικία των 18, σχετιζόμενη με ελαττωμένη μάθηση ή επικοινωνία· πτωχή κοινωνική, ομαδική ή διαπροσωπική προσαρμογή· και ανικανότητα του ατόμου να λειτουργήσει ανεξάρτητα (π.χ., να υποστηρίξει τον εαυτό του, να ζήσει με ασφάλεια και υγεία).

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Σε πολλούς ανθρώπους, η αιτία δεν έχει αναγνωριστεί. Βλάβες που συμβαίνουν κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη (π.χ., έκθεση σε λοιμώξεις ή τοξίνες μέσα στη μήτρα)· γενετικά σύνδρομα (νόσος Tay-Sachs ή σύνδρομο Down) έκθεση σε τοξίνες στην παιδική ηλικία (π.χ., μόλυβδος) ή κοινωνική και συναισθηματική αποστέρηση κατά την βρεφική ή παιδική ηλικία, μπορούν όλα να συμβάλουν σε έκπτωση της διανοητικής ανάπτυξης.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Δοκιμασίες νοημοσύνης (π.χ., δοκιμασίες του δείκτη νοημοσύνης ή IQ tests) χρησιμοποιούνται για να διαγνώσουν τη διανοητική υστέρηση, ειδ. όταν πτωχές βαθμολογίες σε αυτές τις δοκιμασίες συσχετίζονται με παρατηρούμενες δυσκολίες στην προσαρμογή στο περιβάλλον.

Aliases (separate with |): Διανοητική καθυστέρηση
διάρροια

Η δίοδος υγρών ή αδιαμόρφωτων κοπράνων. Στην οξεία διάρροια, η συχνότητα των κινήσεων του εντέρου και ο όγκος των υγρών που αποβάλλονται καθορίζουν τη βαρύτητα της ασθένειας. Στις τροπικές χώρες, οι ασθένειες λοιμώδους διάρροιας συγκαταλέγονται ανάμεσα στις πιο κοινές αιτίες ασθενειών και θανάτου, ειδικότερα στα παιδιά τα οποία αφυδατώνονται εύκολα. Παγκοσμίως, εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από διάρροια κάθε χρόνο. Οι διαρροϊκές ασθένειες είναι κοινές στις δυτικές χώρες, τείνουν όμως να είναι περισσότερο καλοήθεις και να αντιμετωπίζονται πιο αποτελεσματικά.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Πέντε γενικοί μηχανισμοί μπορούν να προκαλέσουν διάρροια. Η υπερβολική έκκριση ή εκκριτική διάρροια, συνήθως προκαλείται από λοιμογόνους οργανισμούς (π.χ. ροταϊός) ή εντεροτοξίνες (π.χ., Escherichia coli, Campylobacter difficile), οι οποίοι συντελούν στην υπερβολική έκκριση των ηλεκτρολυτών και του νερού. Κάθε ημέρα απεκκρίνονται περισσότερα από 500 ml κοπράνων, ακόμα και κατά τη διάρκεια νηστείας. Στις φλεγμονώδεις ή εξιδρωματικές διαταραχές, οι λοιμογόνοι οργανισμοί (π.χ., Salmonella, Shigella) προκαλούν βλάβες στον εντερικό βλεννογόνο· συχνά τα κόπρανα μπορεί να περιέχουν αίμα ή πύον και να είναι μικρού (δυσεντερία) ή μεγάλου όγκου. Η διάρροια συνεχίζει και κατά τη διάρκεια της νηστείας. Η μετάδοση των λοιμογόνων οργανισμών συνήθως γίνεται από άτομο σε άτομο ή μέσω μολυσμένου νερού ή τροφής. Η περίοδος επώασης και η διάρκεια της ασθένειας διαφέρει ανάλογα με τον υπεύθυνο οργανισμό. Η διάρροια μπορεί να περιέχει αίμα.

Η ωσμωτική διάρροια παρουσιάζεται όταν ουσίες οι οποίες βρίσκονται σε υψηλές συγκεντρώσεις (π.χ. αντιόξινα, λακτουλόζη, λακτόζη) δεν μπορούν να απορροφηθούν και έλκουν νερό από το εντερικό τοίχωμα στα κόπρανα. Απεκκρίνονται περισσότερα από 500 ml κοπράνων την ημέρα, η διάρροια όμως υποχωρεί κατά τη διάρκεια της νηστείας.

Η δυσαπορρόφηση των θρεπτικών ονσιών οδηγεί στην στεατόρροια (ογκώδη και λιπώδη κόπρανα) με υψηλή οσμωτικστητα.

Η διάρροια εξαλείφεται με νηστεία, ενώ συμμετέχουν τόσο τα ωσμωτικά όσο και τα εκκριτικά στοιχεία. Η ανώμαλη εντερική κινητικότητα που προκύπτει από την χειρουργική αφαίρεση τμημάτων του εντέρου, την διαβητική νευροπάθεια ή το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου, δημιουργεί εναλλασσόμενα πρότυπα διάρροιας και δυσκοιλιότητας.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Οι συχνές υδαρείς κινήσεις του εντέρου ή τα κόπρανα με πύον, αίμα, λίπη ή βλέννα είναι χαρακτηριστικά της διάρροιας, όπως και η κοιλιακές κράμπες, τα φουσκώματα ή οι ενοχλήσεις του πρωκτού. Όταν οι απώλειες από τη διάρροια είναι μεγάλες, εμφανίζονται συμπτώματα αφυδάτωσης και διαταραχής των ηλεκτρολυτών, όπως λιποθυμική τάση, δίψα και εξάντληση.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: Η αναπλήρωση των υγρών είναι το κλειδί γιατην επιτυχή αντιμετώπιση της οξείας διάρροιας και την αποφυγή των επιπλοκών της. Οι λύσεις της επανυδάτωσης από το στόμα είναι φθηνές, ενώ είναι αποτελεσματικά εργαλεία στην αναπλήρωση του όγκου. Τα ενδοφλέβια υγρά κοστίζουν περισσότερο. Τα λοιμογόνα αίτια της διάρροιας συχνά αντιμετωπίζονται με αντιβιοτικά (όπως τα φάρμακα σουλφανιλαμιδίου ή οι κινολόνες). Στα φάρμακα καταπολέμησης της διάρροιας περιλαμβάνονται παράγωγα της καολίνης, η λοπεραμίδη και τα καταπραυντικά. Οι επαγγελματίες της εναλλακτικής ιατρικής συνιστούν θεραπευτικά βότανα όπως το μαραντάμυλο. Η αντιμετώπιση της χρόνιας διάρροιας εξαρτάται από το υποκείμενο αίτιο.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ο ασθενής αξιολογείται για ενδείξεις και συμπτώματα αφυδάτωσης και μεταβολικής αποδιοργάνωσης ή νεφρική ανεπάρκεια, όπως κεφαλαλγία, λήθαργος, μειωμένο επίπεδο συνείδησης και αντισταθμιστικό υπεραερισμό. Παρακολουθείται η συχνότητα, η σύσταση, το χρώμα και ο όγκος των κοπράνων, ενώ γίνεται ακρόαση των ήχων του εντέρου για τυχόν αλλαγή από τα κανονικά πρότυπα. Επίσης παρακολουθείται η ισορροπία των υγρών, η πρόσληψη και η αποβολή καθώς και το ημερήσιο βάρος. Χορηγούνται συνταγογραφημένα ενδοφλέβια υγρά ή υγρά χορηγούμενα από του στόματος, αναπληρώνονται οι ηλεκτρολύτες και οι θρεπτικές, ενώ αξιολογείται η ανταπόκριση του ασθενούς. Η περιοχή του πρωκτού αξιολογείται για εκδορές, ενώ μετά από κάθε εκκένωση του εντέρου πλένεται και καθαρίζεται ήπια αλλά σχολαστικά, και εφαρμόζεται προστατευτική αλοιφή. Για τις παραπάνω επεμβάσεις τηρούνται οι γενικές προφυλάξεις. Τα φάρμακα για την καταπολέμηση της διάρροιας χορηγούνται σύμφωνα με την ιατρική συνταγή.

Η εξάπλωση της λοιμογόνου διάρροιας προλαμβάνεται με την εφαρμογή και την εκπαίδευση του σχολαστικού πλυσίματος των χεριών και τη λήψη των μέτρων υγιεινής, τον σωστό χειρισμό και τη σωστή κατάψυξη των τροφών που κινδυνεύουν από βακτηριακή μόλυνση καθώς και την αναφορά στις κατάλληλες αρχές δημόσιας υγείας των παθογόνων οργανισμών που ευθύνονται για διάρροια.

Aliases (separate with |): Διάρροια
διάσταση
  1. Στη χειρουργική, η βλάβη σε κάποιο οστό στο οποίο υπάρχει διαχωρισμός μιας επίφυσης.

  2. Στη φυσιολογία της καρδιάς, το τελευταίο τμήμα της διαστολής. Ακολουθεί την περίοδο της πλέον ταχείας διαστολικής πλήρωσης των κοιλιών και αποτελείται από μια περίοδο επιβραδυνόμενης εισροής αίματος από τους κόλπους στις κοιλίες, διαρκεί (στους ανθρώπους υπό μέσες συνθήκες) περίπου 0,2 sec και ακολουθείται αμέσως από κολπική συστολή.

Aliases (separate with |): Διάσταση
διάστρεμμα

Τραύμα των συνδέσμων το οποίο προκαλεί άλγος και ανικανότητα ανάλογα με το βαθμό τραυματισμού των συνδέσμων. Σε βαριά διαστρέμματα οι σύνδεσμοι ενδέχεται να είναι εντελώς διαρρηγμένοι. Ο αστράγαλος είναι το τμήμα που υφίσταται συνηθέστερα διάστρεμμα.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Ο πόνος μπορεί να συνοδεύεται από θερμότητα, αποχρωματισμό και τοπική εξοίδηση της προσβεβλημένης περιοχής. Τα μέτρια έως βαριά διαστρέμματα χαρακτηρίζονται από χαλαρότητα των αρθρώσεων, περιορισμένο εύρος κίνησης και περιορισμό της λειτουργίας. Όταν ο σύνδεσμος, που έχει υποστεί διάστρεμμα, εφάπτεται στο θύλακα της άρθρωσης (π.χ. ο πρόσθιος αστραγαλοπερονιαίος σύνδεσμος ή ο έσω παράπλευρος σύνδεσμος), η εξοίδηση παρατηρείται κατά την οξεία φάση. Όταν το διάστρεμμα εμπλέκει άλλους ενδοθυλακικούς ή εξωθυλακικούς συνδέσμους (π.χ. πτερνοπερονιαίος σύνδεσμος, πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος) η εξοίδηση είναι ήπια ή δεν παρατηρείται καθόλου κατά την οξεία φάση, αλλά εντείνεται προοδευτικά.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Συχνά ενδείκνυται η ακτινολογική εξέταση ώστε να αποκλεισθεί η αποκόλληση από το οστό της πρόσφυσης του συνδέσμου.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Το τραυματισμένο μέλος πρέπει πρώτα να τοποθετηθεί σε πάγο ή άλλους ψυκτικούς παράγοντες ώστε να περιοριστεί η φλεγμονή και ο υποξικός τραυματισμός. Πρέπει να εφαρμοσθεί περιμετρική πίεση με μορφή ελαστικής επίδεσης στην άρθρωση και να ανασηκωθεί το άκρο ώστε να ελαττωθεί το οίδημα. Το εύρος κίνησης της άρθρωσης πρέπει να περιορισθεί στα όρια ανοχής του ασθενούς με τη χρήση συσκευών ακινητοποίησης, δεκανικιών ή και των δύο. Μπορούν να χορηγηθούν αναλγητικά και μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα για την αντιμετώπιση του πόνου και του οιδήματος. Στα χρόνια στάδια του τραυματισμού μπορούν να χρησιμοποιηθούν χειρομαλάξεις, διακοπτόμενη πίεση και μυϊκές συσπάσεις για την ελάττωση του οιδήματος.

Aliases (separate with |): sprain|Διάστρεμμα
διάστρεμμα αστραγάλου

Τραύμα των συνδέσμων του αστραγάλου και του ποδιού, στο οποίο πιθανώς εμπλέκεται και τραυματισμός τενόντων, χωρίς όμως να παρατηρείται απόσπαση. Τα διαστρέμματα των πλάγιων συνδέσμων (συνηθέστερα του πρόσθιου αστραγαλοπερονιαίου συνδέσμου) είναι υπεύθυνα για το 90% περίπου όλων των διαστρεμμάτων της ποδοκνημικής άρθρωσης.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Βλ.: sprain για θεραπεία.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν πρέπει να εφαρμόζεται απευθείας πάγος στο πόδι και στον αστράγαλο ηλικιωμένων ασθενών ή ασθενών με αλλεργία στο ψύχος ή κυκλοφορική ανεπάρκεια.

Aliases (separate with |): sprain of ankle|Διάστρεμμα αστραγάλου
διάστρεμμα της ράχης

Υπερέκταση των σπονδυλικών συνδέσμων, η οποία συχνά περιλαμβάνει τους παρακείμενους μυς και σπονδυλικές δομές. Συχνά παρατηρούνται σχετιζόμενα μικρά κατάγματα των σπονδύλων.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η θεραπεία περιλαμβάνει την επιφανειακή εφαρμογή θερμότητας και ανάπαυση. Εάν παρατηρείται μυϊκός σπασμός μπορούν να χορηγηθούν μυοχαλαρωτικά, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα ή και τα δύο. Αφότου υποχωρήσουν τα οξέα συμπτώματα παρέχεται προγράμματα ενδυνάμωσης και ευκαμψίας.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Εάν αναπτύσσεται πόνος στην πλάτη μετά από οξύ τραύμα ή αν ο ασθενής έχει γνωστό ιστορικό καρκίνου, ο ασθενής δεν θα πρέπει να μετακινηθεί μέχρι να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο κατάγματος. Τα άτομα με ιστορικό πόνων στην πλάτη και πυρετό ή τα άτομα με πόνο στην πλάτη και χρήση ενέσιμων φαρμάκων θα πρέπει να εξετασθούν για επισκληρίδιο απόστημα.

Aliases (separate with |): Διάστρεμμα της ράχης
διάσχιση

Η μείωση, σε ένα άτομο με εστιασμένη εγκεφαλική βλάβη, της δραστηριότητας των συνάψεων (και συχνά της ροής του αίματος στον εγκέφαλο και του μεταβολισμού) σε ένα τμήμα του εγκεφάλου που είναι απομακρυσμένο από την περιοχή της κάκωσης. Οι εγκεφαλικές λειτουργίες που χάνονται, συχνά αποκαθίστανται με την αποκατάοταση ή την επαναφορά της ροής του αίματος.

Aliases (separate with |): Διάσχιση
διαταραχές πηκτικότητας

H πήξη του αίματος είναι σύνθετη διεργασία, κατά την οποία υπάρχει αλληλεπίδραση πολλών διαφορετικών παραγόντων. Η μείωση ή η απουσία μίας εξ αυτών των ουσιών προκαλεί διαταραχή της πηκτικότητας του αίματος. Ορισμένες διαταραχές είναι κληρονομικές (π.χ. αιμορροφιλία) και άλλες είναι επίκτητες. Μία συνηθισμένη διαταραχή, που συσχετίζεται με τον καρκίνο, είναι η μείωση του αριθμού των αιμοπεταλίων (θρομβοκυτταροπενία), που οφείλεται στην χημειοθεραπεία ή την ακτινοθεραπεία. Σε αυτήν την περίπτωση απαιτούνται μεταγγίσεις αιμοπεταλίων για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.

Aliases (separate with |): Διαταραχές πηκτικότητας
διαταραχή αποπροσωποποίησης

Η πεποίθηση που έχει κάποιος προσωρινά, ότι η πραγματικότητα έχει χαθεί ή έχει αλλάξει. O ασθενής αισθάνεται αποξενωμένος ή σαν να μην υπάρχει, ενώ μπορεί να αισθάνεται τα άκρα να έχουν αλλάξει μέγεθος. Ένα αίσθημα ότι οι κινήσεις του είναι αυτοματοποιημένες ή ότι μπορεί να βρίσκεται σε κάποιο όνειρο. Συνήθως η έναρξη των συμπτωμάτων είναι ταχεία και εμφανίζεται συνήθως στην εφηβεία ή υπό συνθήκες υψηλού στρες, κόπωσης ή ταραχής.

Aliases (separate with |): Διαταραχή αποπροσωποποίησης
διαταραχή εκφραστικού λόγου

Η αποτυχία ενός παιδιού να μάθει να μιλά, να γράφει ή να χρησιμοποιήσει κατάλληλα τη νοηματική γλώσσα, παρά τη φυσιολογική κατανόηση του λόγου και τις κατά τα άλλα φυσιολογικές γνωσιακές λειτουργίες. Η διαταραχή στη χρήση της γλώσσας είναι εμφανής στο παιδί κατά τον ασύντακτο σχηματισμό προτάσεων, τα πολλά λάθη στη γραμματική, τη πτωχή επιλογή λέξεων και τη δυσκολία εκμάθησης νέου λεξιλογίου.

Aliases (separate with |): expressive language disorder|Διαταραχή εκφραστικού λόγου
διαταραχή έλλειψης προσοχής και υπερενεργητικότητας

Μόνιμη έλλειψη προσοχής, υπερενεργητικότητας και παρορμητικότητας ή και των δύο, που εμφανίζεται συχνότερα και με μεγαλύτερη ένταση σε σχέση με το μέσο άτομο με παρόμοιο επίπεδο ανάπτυξης. H ADHD είναι η συνηθέστερη ψυχιατρική διαταραχή της παιδικής ηλικίας. Η ασθένεια μπορεί να πρωτοεμφανιστεί κατά την πρώιμη παιδική ηλικία αλλά η διάγνωση μπορεί να μην τεθεί για αρκετά χρόνια μετά την έναρξη των συμπτωμάτων. Ο επιπολασμός εκτιμάται ότι κυμαίνεται ανάμεσα στο 3% και στο 5% των παιδιών· δεν υπάρχουν αντίστοιχα δεδομένα για τους ενηλίκους.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Η προέλευση είναι άγνωστη· ωστόσο, η διαταραχή αυτή μπορεί να μια νευροχημική διαταραχή η οποία επηρεάζει τις λειτουργίες του δικτυωτού σχηματισμού του εγκεφάλου.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Τα σημεία μπορεί να είναι ελάχιστα ή να απουσιάζουν όταν το άτομο βρίσκεται υπό αυστηρό έλεγχο ή όταν έχει καταπιαστεί με κάποια πολύ ενδιαφέρουσα ή δύσκολη δραστηριότητα. Είναι πιο πιθανόν να εκδηλωθεί σε ομαδικές καταστάσεις. Αν και οι συμπεριφορές ποικίλλουν σε σημαντικό βαθμό, τα παιδιά συνήθως επιδεικνύουν χαμηλά επίπεδα ματαίωσης, σημαντική αδυναμία προσαρμογής σε αλλαγές του άμεσου περιβάλλοντος τους και αδυναμία συμμόρφωσης σε κανονισμούς. Τα νεαρά παιδιά συνήθως επιδεικνύουν θυμό, έντονη μυϊκή δραστηριότητα και αρνητισμό. Τα πιο μεγάλα παιδιά συχνά είναι ανήσυχα, αδιάφορα, πεισματάρικα, η διάθεσή τους αλλάζει συχνά και έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Η διάγνωση της νόσου είναι δύσκολο να τεθεί σε παιδιά κάτω από την ηλικία των 5 ετών. Είναι σημαντικό να διακριθεί αυτή η νόσος από τις συμπεριφορές των δραστήριων παιδιών οι οποίες όμως είναι συμβατές με την ηλικία τους και από διαταραχές όπως είναι η πνευματική καθυστέρηση, οι μεταβολές της διάθεσης, το άγχος ή μεταβολές της προσωπικότητας οι οποίες οφείλονται σε κάποια ασθένεια ή σε φάρμακα. Τα κριτήρια τα οποία καθορίστηκαν από την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία τώρα περιλαμβάνουν πιο συγκεκριμένα όρια σχετικά με τη διάρκεια και τη βαρύτητα των συμπτωμάτων της έλλειψης προσοχής και της υπερενεργητικότητας-παρορμητικστητας. Τα ευρήματα θα πρέπει να είναι αρκετά σοβαρά ώστε να μην ταιριάζουν με το συγκεκριμένο στάδιο ανάπτυξης του παιδιού.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Τόσο στα παιδιά όσο και στους ενήλικες εκτιμάται το οικείο, σχολικό, κοινωνικό και επαγγελματικό περιβάλλον για να καθοριστούν οι παράγοντες οι οποίοι μπορεί να παίζουν κάποιο ρόλο αλλά και η σχετική σημασία τους. Το φάρμακο εκλογής για τα παιδιά είναι η μεθυλφαινιδάτη. Μπορεί επίσης να βοηθήσει και η πεμολίνη αν και είναι ασθενέστερη.

Aliases (separate with |): attention-deficit hyperactivity disorder|Διαταραχή έλλειψης προσοχής και υπερενεργητικότητας
διαταραχή έξης

Ένα φαινόμενο αποφόρτισης της έντασης, όπως είναι το κτύπημα του κεφαλιού, η έντονη σωματική κίνηση, ο θηλασμός του αντίχειρα, η ονυχοφαγία, το τράβηγμα των μαλλιών, τα τικ ή το τρίξιμο των δοντιών, που συνήθως εκδηλώνεται για πρώτη φορά στην παιδική ηλικία. Η σοβαρότητα της έξης εξαρτάται από την αιτιολογία και τη διάρκειά της. Όλα σχεδόν τα παιδιά θα εκδηλώσουν μία ή περισσότερες από αυτές τις διαταραχές κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής τους, αλλά αυτό δεν αποτελεί λόγο ανησυχίας εάν δεν επηρεάζει τη λειτουργικότητα τους.

Aliases (separate with |): Διαταραχή έξης
διαταραχή κατάχρησης ουσιών

Εξαρτησιακή διαταραχή εξαιτίας της εθιστικής χρήσης φαρμάκου. Χαρακτηρίζεται από σύνολο συμπεριφορικών και φυσιολογικών συμπτωμάτων τα οποία υποδηλώνουν τη συνεχιζόμενη χρήση της ουσίας παρά την εκδήλωση σημαντικών προβλημάτων. Ο όρος περιλαμβάνει ποικιλία ουσιών αλλά συνήθως εξαιρείται η καφεΐνη. Οι ασθενείς αναπτύσσουν ανοχή στην ουσία και απαιτούν προοδευτικά μεγαλύτερες ποσότητες προκειμένου να επιτύχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Επιπρόσθετα, οι ασθενείς βιώνουν σωματικά και ψυχολογικά σημεία στέρησης εάν λάβουν την ουσία.

Aliases (separate with |): substance dependence disorder|Διαταραχή κατάχρησης ουσιών
διαταραχή λόγου

Οποιαδήποτε ανωμαλία εμποδίζει ένα άτομο να επικοινωνήσει μέσω του λόγου. Η διαταραχή μπορεί να αναπτυχθεί εξαιτίας μιας ποικιλίας αιτιών, όπως ο τραυματισμός νεύρων του εγκεφάλου, η μυϊκή παράλυση των οργάνων του λόγου, τα δομικά ελαττώματα του στόματος, των δοντιών ή της γλώσσας, οι διαταραχές σωματοποίησης ή τα νοητικά ελλείμματα.

Aliases (separate with |): Διαταραχή λόγου
διαταραχή μετατραυματικού στρες

Έντονη ψυχολογική ανησυχία και ένταση που χαρακτηρίζεται από τρομακτικές αναμνήσεις, υποτροπιάζουσες φοβίες και συναισθήματα αδυναμίας, και το οποίο αναπτύσσεται μετά από ένα ψυχικό τραυματικό γεγονός, όπως η εμπειρία μιας μάχης, ένα εγκληματικό γεγονός, τα απειλητικά για την ζωή ατυχήματα, οι φυσικές καταστροφές ή ο βιασμός. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν την επανάληψη του βιώματος του τραυματικού γεγονότος (φαινόμενο που ονομάζεται «αναδρομή στο παρελθόν»), την αποφυγή ερεθισμάτων που σχετίζονται με το τραύμα, τις διαταραχές της μνήμης, την ψυχολογική ή κοινωνική απομόνωση ή την αυξημένη επιθετικότητα, την ευερεθιστότητα, την αϋπνία, τις αντιδράσεις τρόμου και την αϋπνία. Τα συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν χρόνια μετά το γεγονός, αλλά μπορούν να αντιμετωπιστούν συχνά με υποστηρικτική ψυχοθεραπεία ή φάρμακα, όπως τα αντικαταθλιπτικά.

Aliases (separate with |): Διαταραχή μετατραυματικού στρες
διαταραχή σχετιζόμενη με τον ύπνο

Πολλαπλές αφυπνίσεις οι οποίες παρεμποδίζουν τον αναπαυτικό ύπνο και οφείλονται σε απόφραξη των αεραγωγών, για παράδειγμα κατά τη διάρκεια του ροχαλητού. Το πιο σύνηθες αναφερόμενο παράπονο είναι η υπέρμετρη υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το άτομο μπορεί να νιώσει νωθρότητα ή υπνηλία ενόσω μιλάει, τρώει ή οδηγεί. Οι ηλεκτροκαρδιογραφικές ανωμαλίες, η αυξημένη πνευμονική και συστολική αρτηριακή πίεση, οι καρδιακές αρρυθμίες και ο αποκορεσμός της οξυαιμοσφαι-ρίνης μπορεί να αποτελούν τα σχετιζόμενα εργαστηριακά ευρήματα. H διαταραχή παρατηρείται και στα δύο φύλα και συχνά έχει χρόνια εξέλιξη.

Aliases (separate with |): Διαταραχή σχετιζόμενη με τον ύπνο
διαταραχή της αιμοσφαιρίνης Μ

Μια γενετική παραλλαγή της αιμοσφαιρίνης που προκαλεί κυάνωση και μεθαιμοσφαιριναιμία. Ο σίδηρος σε αυτόν τον τύπο αιμοσφαιρίνης βρίσκεται στην τρισθενή του μορφή (Fe3+) και δε μπορεί να συνδεθεί με οξυγόνο.

Aliases (separate with |): Διαταραχή της αιμοσφαιρίνης Μ
διαταραχή της προσωπικότητας

Μια παθολογική διαταραχή της αντίληψης, της επικοινωνίας και της σκέψης. Οι διαταραχές της προσωπικότητας εκδηλώνονται τουλάχιστον σε δύο από τους ακόλουθους τομείς: στο γνωστικό επίπεδο, στην παρόρμηση, στην διαπροσωπική λειτουργία και στον έλεγχο των ερεθισμάτων. Γενικά η νόσος έχει μεγάλη διάρκεια και μπορεί να διαγνωστεί πρώιμα στην εφηβεία.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Για τη θεραπεία αυτών των διαταραχών μπορεί να χρησιμοποιηθούν ψυχοθεραπεία, ψυχοφάρμακα ή ο συνδυασμός τους, αν και πολλές διαταραχές της προσωπικότητας ανθίστανται στην θεραπεία.

Aliases (separate with |): personality disorder|Διαταραχή της προσωπικότητας
διαταραχή του κύκλου της ουρίας

Οποιαδήποτε από τις έξι κληρονομικές διαταραχές του κύκλου κατά την οποία ένα ένζυμο του κύκλου απουσιάζει ή δεν λειτουργεί, με αποτέλεσμα την αύξηση των επιπέδων της ουρίας στο αίμα. Συμπτώματα της διαταραχής είναι ο λήθαργος, η απουσία ανάπτυξης, η ναυτία, ο έμετος, η εγκεφαλοπάθεια και τέλος το κώμα, ιδίως στα νεογέννητα.

Aliases (separate with |): Διαταραχή του κύκλου της ουρίας
διαταραχή ύπνου

Οποιαδήποτε κατάσταση παρεμποδίζει τον ύπνο, εξαιρώντας περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως ο θόρυβος, η υπερβολική θερμότητα ή ψύχος, η κίνηση (όπως σε ένα τρένο, λεωφορείο ή πλοίο), τα ταξίδια μεταξύ διαφορετικών χρονικών ζωνών, ή η μεταβολή του υψομέτρου. Οι κύριες ομάδες διαταραχών ύπνου είναι οι δυσυπνίες (dyssomnias, οι παραϋπνίες (parasomnias) και η διαταραχή του προτύπου του ύπνου, που σχετίζεται με ιατρικές παθήσεις. Άλλοι παράγοντες που μπορεί να παρέμβουν στη διαδικασία του ύπνου περιλαμβάνουν την κακή υγιεινή ύπνου, τις επιδράσεις φαρμάκων ή αλκοόλ, και τις διατροφικές αλλαγές.

Οι δυσυπνίες, δηλαδοί οι διαταραχές του ύπνου ή η υπερβολική υπνηλία, περιλαμβάνουν ποικίλους τύπους αϋπνίας, υπερυπνίας, ναρκοληψίας, άπνοιας ύπνου, σύντομα τινάγματα των άκρων, και σύνδρομο ανήσυχων ποδιών. Στην αϋπνία, στην αδυναμία δηλαδή του ατόμου να κοιμηθεί, όταν φυσιολογικά θα έπρεπε να επέρχεται ο ύπνος, η δυσκολία οφείλεται στην αδυναμία του ατόμου να αποκοιμηθεί ή να παραμείνει κοιμισμένο, ή και των δύο. Η διαταραχή ενδέχεται να προκαλείται από φυσική ασθένεια ή πόνο, ψυχολογικούς παράγοντες όπως το άγχος και το στρες, φάρμακα τα οποία παρεμβαίνουν στον ύπνο ή συνδυασμούς των παραπάνω παραγόντων.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα φάρμακα τα οποία χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της αϋπνίας βιομετατρέπονται βραδύτερα στους ηλικιωμένους από ότι στους νεώτερους ανθρώπους. Αυτά τα φάρμακα έχουν συνδεθεί με παραλήρημα, αυξημένο κίνδυνο πτώσεων και καταγμάτων στο γοφό και υπέρμετρη νάρκωση στους ηλικιωμένους.

Οι παραϋπνίες περιλαμβάνουν νυχτερινούς τρόμους, εφιάλτες, υπνοβασία, και διαταραχές οι οποίες σχετίζονται με ψυχικές ασθένειες.

Παράγοντες οι οποίοι σχετίζονται με ψυχικές ασθένειες περιλαμβάνουν νευρολογικές, αγγειοεγκεφαλικές ή ενδοκρινικές διαταραχές, λοίμωξη, μυοσκελετικές διαταραχές ή πνευμονοπάθεια.

Aliases (separate with |): Διαταραχή ύπνου
διατροφή, θρέψη
  1. Όλες οι διαδικασίες οι οποίες εμπλέκονται στην πρόσληψη και χρησιμοποίηση τροφής μέσω της οποίας επιτελείται η αύξηση, επιδιόρθωση και διατήρηση των δραστηριοτήτων του σώματος συνολικάή σε οποιοδήποτε τμήμα του. Η εντερική διατροφή περιλαμβάνειτη συνηθισμένη στοματική λήψη τροφής και διατροφικών συμπληρωμάτων, ή σίτιση μέσω ρινογαστρικού, φαρυγγοστομιακού, γαοτροστομιακού ή νηοτιδοστομικού σωλήνα. Ο οργανισμός είναι ικανός να αποθηκεύει ορισμένα θρεπτικά (γλυκογόνο, ασβέστιο, σίδηρο) για στιγμές κατά τις οποίες η πρόσληψη τροφής είναι ανεπαρκής. Η βιταμίνη C αποτελεί παράδειγμα θρεπτικού μη αποταμιεύσιμου.

  2. Το επαγγελματικό αντικείμενο το οποίο περιλαμβάνει τόσο την επιστημονική μελέτη όσο και την πρακτική χρήση των θρεπτικών στην υγεία.

Aliases (separate with |): Διατροφή, θρέψη
διάφραγμα
  1. Λεπτή μεμβράνη όπως αυτή που χρησιμοποιείται στην κάθαρση.

  2. Στην μικροσκοπία, διάταξη η οποία βρίσκεται τοποθετημένη κάτω από το άνοιγμα της αντικειμενοφόρου πλάκας του μικροσκοπίου και επιτρέπει τη ρύθμιση της ποσότητας του φωτός που θα διέλθει μέσω του αντικειμένου.

  3. Ένα ελαστικό ή πλαστικό κύπελλο το οποίο προσαρμόζεται στον τράχηλο της μήτρας και χρησιμοποιείται για την αντισύλληψη.

  4. Σκελετικός μυς, θολωτού σχήματος που διαχωρίζει την κοιλιακή από την θωρακική κοιλότητα, με το κυρτό του μέρος προς τα επάνω. Συσπάται για να προωθήσει την εισπνοή, πλατύνει προς τα κάτω και επιτρέπει την έκπτυξη των πνευμόνων. Χαλαρώνει για να προωθήσει την εκπνοή, επανέρχεται στο θολωτό του σχήμα και συμπιέζει τους πνεύμονες.

Η έκφυση του διαφράγματος είναι η ξιφοειδής απόφυση, ο κατώτερος από τους έξι πλευρικούς χόνδρους και ο οσφυϊκός σπόνδυλος. Το διάφραγμα βρίσκεται αμέσως πάνω από τον στόμαχο, τον σπλήνα, τα επινεφρίδια και τους νεφρούς· η δεξιά πλευρά είναι ελαφρώς υψηλότερη από την αριστερή.

Aliases (separate with |): Διάφραγμα
διαχείριση άγχους

Οποιαδήποτε παρέμβαση που μπορεί να υποβοηθήσει στον έλεγχο των φυσιολογικών μεταβολών ή της ψυχολογικής δυσφορίας που προκαλούνται από τη σωματική αντίδραση στο στρες. Υπάρχουν πολλές μέθοδοι διαχείρισης έντασης, συμπεριλαμβανομένων των τεχνικών χαλάρωσης (γιόγκα, διαλογισμός, βαθιά αναπνοή, προοδευτική χαλάρωση των μυών), της επιλογής τρόπου ζωής με νόημα και σκοπό, της σωματικής άσκησης και της υιοθέτησης μιας θετικής στάσης και άποψης.

Aliases (separate with |): Διαχείριση άγχους
διάχυση

Η τάση των μορίων μιας ουσίας (αερίου, υγρού ή στερεού) να μετακινείται από μια περιοχή υψηλής συγκέντρωσης σε μια άλλη χαμηλότερης συγκέντρωσης. Στο σώμα, το οξυγόνο και το διοξείδιο του άνθρακα μετακινούνται με διάχυση. Η διάχυση του νερού σε περιοχή υψηλότερης συγκέντρωση διαλελυμέ-νων ουσιών ονομάζεται ώσμωση.

Aliases (separate with |): diffusion|Διάχυση
διάχυτη ενδαγγειακή πήξη

Παθολογική κατάσταση στην οποία τα μονοπάτια της πήξης έχουν υπερδιεγερθεί, με αποτέλεσμα μια διάχυτη παρά εντοπισμένη ενεργοποίηση των παραγόντων της πήξης. Οι παράγοντες πήξης καταναλώνονται σε τέτοια έκταση ώστε να υπάρχει περίπτωση εμφάνισης γενικευμένης αιμορραγίας. H συγκεκριμένη τάση αναφέρεται ως καταναλωτική πήξη.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Με την DIC έχουν συσχετιστεί διάφορες παθήσεις, μεταξύ αυτών σήψη· τραύμα· παγκρεατίτιδα· οξεία ενδαγγειακή αιμόλυση· οξεία ιογενής, ρικετσιοειδής ή πρωτοζωική λοίμωξη· πρόωρη αποκόλληση του πλακούντα· σηπτική αποβολή· χειρουργικές επεμβάσεις· θερμοπληξία· δήγματα συγκεκριμένων δηλητηριωδών φιδιών· βαριά κάκωση της κεφαλής· κακοήθεια· κατακράτηση νεκρού κυήματος· ηπατοπάθεια και συστηματικό ερυθηματώδη λύκο.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Στα συμπτώματα της DIC περιλαμβάνεται η αιμορραγία από σημεία χειρουργικών ή αιματηρών επεμβάσεων και τα αιμορραγούντα ούλα, δερματικές εκροές, πετέχειες, εκχυμώσεις, θρόμβωση αιμοφόρων αγγείων (με συμπτώματα τοπικής ισχαιμίας) και αιματώματα. Ο ασθενής μπορεί επίσης να εμφανίσει ναυτία και έμετο· σοβαρό μυϊκό, ραχιαίο και κοιλιακό πόνο· πόνο στον θώρακα· αιμόπτυση· επίσταξη· παροξυσμούς και ολιγουρία. Ο περιφερικός σφυγμός και η αρτηριακή πίεση μπορεί να είναι μειωμένα· ο ασθενής μπορεί να παρουσιάσει σύγχυση ή άλλες μεταβολές στη διανοητική κατάσταση.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: Πρέπει να αντιμετωπιστεί η πρωτοπαθής ασθένεια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αναλόγως της αιτιολογίας, μπορεί να χορηγηθούν ηπαρίνες ή αντιθρομβίνη ΙIΙ· σε περίπτωση μεγάλης απώλειας αίματος οι ασθενείς πρέπει να υποστηρίζονται με μετάγγιση.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Στην οξεία DIC, η πρόσληψη και η παροχή παρακολουθούνται ωριαία, ιδιαιτέρως όταν χορηγούνται προϊόντα αίματος, ενώ ο ασθενής παρακολουθείται για τυχόν αντιδράσεις στην μετάγγιση και υπερφόρτιση υγρού.

H περιχειρίδα για τη μέτρηση της αρτηριακής πίεσης δεν χρησιμοποιείται συχνά για να μην προκληθεί υποδόρια αιμορραγία. Κάθε έμετος, παροχέτευση, ούρα ή κόπρανα πρέπει να υποβάλλεται σε εξέταση για αφανές αίμα, ενώ τα καλύμματα και τα σεντόνια πρέπει να ζυγίζονται ώστε να μετράται η απώλεια του αίματος. Επιτυγχάνονται καθημερινές ζυγίσεις, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις συμμετοχής των νεφρών. Ο ασθενής παρακολουθείται στενά για ενδείξεις σοκ, ενώ κάθε 2 έως 4 ώρες μετρούνται οι διαστάσεις της κοιλίας σε περίπτωση υποψίας ενδοκοιλιακής αιμορραγίας.

Παρακολουθούνται τα αποτελέσματα σειράς αιματολογικών εξετάσεων, όπως η αιμοσφαιρίνη και ο αιματοκρίτης, καθώς και εξετάσεις πήξης. Όλες οι θέσεις φλεβοπαρακέντησης ελέγχονται για αιμορραγίες. Τα αναλγητικά χορηγούνται σύμφωνα με τη συνταγή, όπως και η θεραπεία με ηπαρίνη σε περίπτωση που χορηγείται (η τελευταία είναι αμφιλεγόμενη). Κάθε 2 ώρες ο ασθενής αλλάζει στάση, ενώ το δέρμα του τυγχάνει σχολαστικής περιποίησης. Σύμφωνα με τη συνταγή χορηγείται θεραπεία με οξυγόνο. Οι περιοχές που κινδυνεύουν μπορούν να πλυθούν ήπια με υπεροξείδιο του υδρογόνο και νερό για την αφαίρεση του στερεοποιημένου αίματος. Για τον έλεγχο της αιμορραγίας τοποθετούνται κρύα επιθέματα και τοπικά αιμοστατικοί παράγοντες. Αποφεύγονται οι παρεντερικές εγχύσεις, ενώ οι φλεβοπαρακεντήσεις περιορίζονται όσο αυτό είναι εφικτό· στο σημείο της ένεσης πρέπει να ασκείται πίεση για 10 τουλάχιστον λεπτά μετά την αφαίρεση της βελόνας ή του ενδοφλέβιου καθετήρα. Ο ασθενής προστατεύεται από τραυματισμούς επιβάλλοντάς του την πλήρη κατάκλιση κατά τη διάρκεια των αιμορραγικών επεισοδίων και επενδύοντας τις ράγες του κρεβατιού σε περίπτωση που ο ασθενής κινδυνεύει από διεγέρσεις. Εξασφαλίζονται συχνές περίοδοι ξεκούρασης.

Παρέχονται εξηγήσεις για τη διαταραχή, την πρόοδο του ασθενούς, τις επιλογές της θεραπείας και την εικόνα μετά τη θεραπεία, ενώ ο ασθενής και η οικογένειά του ενθαρρύνονται να εκφράσουν τα αισθήματα και τις ανησυχίες τους, και εφόσον απαιτείται παραπέμπονται για περαιτέρω συμβουλές ή υποστήριξη.

Aliases (separate with |): disseminated intravascular coagulation|Διάχυτη ενδαγγειακή πήξη
διγοξίνη

Η πλέον συνταγογραφούμενη γλυκοσίδη δακτυλίτιδας. Μπορεί να χορηγείται είτε από το στόμα είτε ενδοφλέβια για την αντιμετώπιση ασθενών με συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, κολπική μαρμαρυγή, κολπικό πτερυγισμό και υπερκοιλιακές ταχυκαρδίες.

Aliases (separate with |): Διγοξίνη
διεθνές Σύστημα Μονάδων

Ένα διεθνώς τυποποιημένο σύστημα μονάδων. Τα κυρίως μετρούμενα μεγέθη και τα ονόματα των μονάδων είναι το μέτρο (μήκος), το χιλιόγραμμο (μάζα), το δευτερόλεπτο (χρόνος), το αμπέρ (ηλεκτρικό ρεύμα), το Κέλβιν (θερμοκρασία), κηρίον (ένταση φωτεινότητας) και το mole (ποσότητα ουσίας). Όλες οι άλλες μονάδες μέτρησης λαμβάνονται από αυτές τις επτά βασικές μονάδες.

Aliases (separate with |): Διεθνές Σύστημα Μονάδων
διεθνής Δείκτης Ευαισθησίας

Ένα εργαστηριακό πρότυπο για τις θρομβοπλαστίνες, τα χημικά αντιδραστήρια που χρησιμοποιούνται για τον καθορισμό του χρόνου προθρομβίνης (ΡΤ). Επειδή τα συστατικά της θρομβοπλαστίνης ποικίλουν, τα αποτελέσματα του ΡΤ στο ίδιο δείγμα που πραγματοποιούνται σε διαφορετικά εργαστήρια μπορεί να διαφέρουν σημαντικά, ακόμα και αν το πραγματικό επίπεδο του αντιπηκτικού στον ασθενή είναι σταθερό. Ο ISI χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της Διεθνούς Ομαλοποιημένης Αναλογίας, μίας πρότυπης μέτρησης του αντιπηκτικού, καθιστώντας έτσι ικανούς τους επαγγελματίες υγείας που δουλεύουν με διαφορετικά εργαστήρια να συγκρίνουν αποτελέσματα και να καθορίζουν τις δόσεις των αντιπηκτικών σύμφωνα με μία ομάδα κατευθυντηρίων οδηγιών.

Aliases (separate with |): Διεθνής Δείκτης Ευαισθησίας
διεθνής μονάδα

Μία διεθνώς αποδεκτή ποσότητα ουσίας. Συνήθως αυτή η μορφή έκφρασης ποσότητας χρησιμοποιείται για τις λιποδιαλυτές βιταμίνες και ορισμένες ορμόνες, για ένζυμα και άλλα βιολογικά υλικά όπως τα εμβόλια. Οι μονάδες αυτές έχουν καθοριστεί από την Διεθνή Συνδιάσκεψη για την Ενοποίηση των Τύπων.

Aliases (separate with |): International|Unit|Διεθνής μονάδα
Page:  « Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Next »
Glossary 2.8 uses technologies including PHP and SQL