Anazitisi Nosokomeia Thessalonikis Epikoinwnia Thessgiatro
Eggrafi Melwn  Oroi Xrisis Thessgiatro  Oroi Xrisis

Λεξικό ιατρικών όρων.

There are 1512 entries in this glossary.
Search for glossary terms (regular expression allowed)
Begins with Contains Exact term Sounds like Tick to search all glossaries
Page:  « Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Next »
Term Definition
συγγενές λοβιακό εμφύσημα

Μια σπάνια κυστική βλάβη ενός λοβού του πνεύμονα που μπορεί να οδηγησει σε νεογνική αναπνευστικη δυσχέρεια. Ο προσβεβλημένος λοβός είναι διατεταμένος και παρουσιάζεται εξαιρετικά ακτινοδιαφανής στις απλές ακτινογραφίες θώρακος.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Χειρουργική εκτομη του προσβεβλημένου λοβού εφαρμόζεται σε νεογνά με σοβαρά συμπτώματα.

Aliases (separate with |): Συγγενές λοβιακό εμφύσημα
συγγενής υπερπλασία των επινεφριδίων

Μια κληρονομική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από συγγενή ανεπάρκεια ή απουσία ενός ή περισσοτέρων, σημαντικών για την παραγωγή των επινεφριδιακών ορμονών ενζύμων. Η CAH είναι ένα συγγενές επινεφριδιακό σύνδρομο. Κληρονομείται με αυτοσωμικό υπολειπόμενο τρόπο και απαντάται συχνότερα στους Εβραίους Ashkenazi και σε Μεσογειακούς λαούς. Το υπεύθυνο ένζυμο είναι συνήθως η 21-υδροξυλάση (21-OHD). Η αδυναμία σύνθεσης αλατοκορτικοειδών ή γλυκοκορτικοστεροειδών έχει ως αποτέλεσμα την υπερπαραγωγή επινεφριδιακών ανδρογόνων. Μια σοβαρή έλλειψη ή απουσία της 21-OHD επίσης επηρεάζει τη σύνθεση της αλδοστερίνης. Στα συμπτώματα της CAH επίσης συμπεριλαμβάνονται τα ασαφή γεννητικά όργανα ή ο ψευδοερμαφροδιτισμός στα νεαρά κορίτσια. Σε άλλες μορφές CAH, η μειωμένη έκκριση κορτικοστεροειδών και η αυξημένη παραγωγή ACTH μπορεί να συνοδευθεί από ποικίλες κλινικές εκδηλώσεις. Τα νεογέννητα που πάσχουν από CAH με απώλεια άλατος εμφανίζουν εμέτους, διαταραχές του ισοζυγίου των ηλεκτρολυτών και των υγρών (υπονατριαιμία, υποκαλιαιμία), και υπόταση μέσα στους 2 πρώτους μήνες μετά τη γέννησή τους. Η κατάσταση αυτή αντιμετωπίζεται με ορμονοθεραπεία και χειρουργική διόρθωση των συγγενών διαμαρτιών.

Aliases (separate with |): Συγγενής υπερπλασία των επινεφριδίων
συγκέντρωση αλκοόλ αίματος

Η συγκέντρωση αιθανόλης στο αίμα, η οποία συνήθως εκφράζεται στις ΗΠΑ σε mg/dl. Άτομα με συγκέντρωση αλκοόλης στο αίμα ίση προς ή μεγαλύτερη από 0,10 mg/dl θεωρούνται μεθυσμένα. Η Διοίκηση Ασφάλειας Μεταφορών στο Εθνικό Οδικό Δίκτυο (National Highway Transportation Safety Administration) θεωρεί ότι μια θανατηφόρος σύγκρουση οφείλεται στο αλκοόλ εάν το άτομο - οδηγός, ή πεζός - έχει συγκέντρωση αλκοόλης στο αίμα ίση προς ή μεγαλύτερη από 0,10 mg/dl. Επίπεδα αλκοόλης στο αίμα 400-500 mg/dl μπορεί να αποβούν θανατηφόρα. Συνδέονται συχνά με κώμα και αναπνευστική ανεπάρκεια.

Aliases (separate with |): Συγκέντρωση αλκοόλ αίματος
συγκέντρωση εξωκυττάριου υγρού

Η συγκέντρωση βάσης στο εξωκυττάριο υγρό που προσδιορίζεται σε pH= 7,4 και PCΟ2= 40 mm Hg. Επειδή η ποσότητα αυτή δεν μπορεί να υπολογιστεί άμεσα, χρησιμοποιείται ως βάση ένα μοντέλο εξωκυττάριου υγρού. Το μοντέλο αποτελείται από μια ποσότητα όγκου αίματος και δύο ποσότητες πλάσματος. Όπως και με την περίσσεια βάσης αίματος, η ποσότητα που υπολογίζεται βοηθά στην εκτίμηση της σχετικής συνεισφοράς του αναπνευστικού έναντι του μεταβολικού στοιχείου στις διαταραχές οξεοβασικής ισορροπίας. Σε αντίθεση με το πλεόνασμα βάσης του αίματος, η περίσσεια βάσης του εξωκυττάριου υγρού είναι πιο αντιπροσωπευτική της κατάστασης της οξεοβασικής ισορροπίας του διαμερίσματος υγρών του σώματος και επομένως πιο κατάλληλη για τον καθορισμό και την εκτίμηση της θεραπείας.

Aliases (separate with |): Συγκέντρωση εξωκυττάριου υγρού
συγκοπή

Παροδική (συνήθως αιφνίδια) απώλεια των αισθήσεων, με παράλληλη αδυναμία διατήρησης όρθιας στάσης. Η συγκοπή είναι συνηθισμένη και καταλήγει στο 1% έως 6% περίπου όλων των εισαγωγών σε νοσοκομεία στις ΗΠΑ.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Οι πλέον κοινές αιτίες της συγκοπής είναι η αγγειοπνευμονογαστρική προσβολή (η κοινή λιποθυμία), καρδιογενείς (ιδιαίτερα αρρυθμιογενείς, βαλβιδικές ή ισχαιμικές), ορθοστατικές (π.χ. εξαιτίας αφυδάτωσης ή αιμορραγίας) και νευρογενείς (π.χ. λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου). Πολλά φάρμακα (π.χ. καταπραϋντικά, ηρεμιστικά, υπερβολικές δόσεις ινσουλίνης κ.α.), η υπογλυκαιμία, ο υπεραερισμός, η μαζική πνευμονική εμβολή, το ανεύρυσμα της αορτής, το κολπικό μύξωμα, η υπερευαισθησία του καρωτιδικού κόλπου, ο βήχας, η διούρηση και ψυχιατρικές παθήσεις μπορούν επίσης να καταλήξουν σε απώλεια των αισθήσεων.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Ο ασθενής αναφέρει ότι υπέστη αιφνίδια και αναπάντεχη πτώση στο έδαφος, με απώλεια των αισθήσεων, και στη συνέχεια ανέκτησε γρήγορα την αίσθηση του προσανατολισμού. Σε κάποιες περιπτώσεις η πτώση προκαλεί τραύματα, αμυχές και άλλους τραυματισμούς.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Το ιστορικό μπορεί να περιέχει χρήσιμα στοιχεία. Για παράδειγμα, εάν ο ασθενής σηκώθηκε προτού χάσει τις αισθήσεις του τότε είναι πιθανή μια ορθοστατική αιτία, εάν ο ασθενής παρουσιάζει σύγχυση και έλλειψη προσανατολισμού για αρκετή ώρα μετά την απώλεια των αισθήσεων υπάρχει πιθανότητα εγκεφαλικού επεισοδιού, εάν ένας νεαρός ασθενής λιποθυμήσει κατά τη διάρκεια ενός γάμου ή άλλου αγχωτικού γεγονότος τότε είναι πιθανή η αγγειοπνευμονογαστρική συγκοπή. Ένας διαβητικός ασθενής που εμφανίζει ταραχή και εφιδρώνει έντονα προτού λιποθυμήσει πρέπει να εξετασθεί άμεσα και να λάβει θεραπεία για πιθανώς χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα.

H εξέταση του ασθενούς μπορεί να αποκαλύψει την αιτία, π.χ. ένα έντονο αορτικό φύσημα μπορεί να υποδηλώνει πάθηση καρδιακής βαλβίδας και ένας ωχρός ασθενής με ορθοστατικά ζωτικά σημεία ενδέχεται να είναι αφυδατωμένος ή να αιμορραγεί. Η ηλεκτροκαρδιογραφική παρακολούθηση μπορεί να αποκαλύψει αρρυθμίες ή σημεία ισχαιμίας. Αναλόγως των κλινικών περιστάσεων, η περαιτέρω αξιολόγηση μπορεί να συμπεριλαμβάνει χειρομάλαξη του καρωτιδικού κόλπου, δοκιμασία ανακλινόμενης κλίνης, ηχοκαρδιογραφία ή ψυχιατρική αξιολόγηση. Στις περισσότερες περιπτώσεις, παρά την ενδελεχή αξιολόγηση δεν προσδιορίζεται ακριβής διάγνωση.

ΠΡΩΤΕΣ ΒΟHΘΕΙΕΣ: Κάθε άτομο που υφίσταται απώλεια των αισθήσεων πρέπει να τοποθετηθεί σε ύπτια στάση, κατά προτίμηση με το κεφάλι χαμηλά ώστε να διευκολυνθεί η αιμάτωση του εγκεφάλου. Παράλληλα πρέπει να εξασφαλιστεί ανοικτός αεραγωγός. Πρέπει να χαλαρωθούν τα ενδύματα, ιδιαίτερα εάν το κολλάρο είναι στενό.

H λιποθυμία (μια μορφή συγκοπής) έχει συνήθως μικρή διάρκεια και αντιμετωπίζεται με την τοποθέτηση του ασθενούς σε ύπτια στάση. Εάν η ανάκαμψη από τη λιποθυμία δεν είναι άμεση και πλήρης, τότε απαιτείται άμεση αξιολόγηση των αεραγωγών, της αναπνοής, της κυκλοφορίας και του καρδιακού ρυθμού. Πρέπει να εξασφαλισθεί βοήθεια και να μεταφερθεί το άτομο στο νοσοκομείο. Εάν ο ασθενής αρνείται να προσέλθει σε νοσοκομείο μετά την ανάκαμψή του από λιποθυμικό επεισόδιο, πρέπει να ενθαρρυνθεί ώστε να εξεταστεί από ιατρό το συντομότερο δυνατόν.

Aliases (separate with |): Συγκοπή
συμπαθητική δυστροφία αντανακλαστικών

Μη φυσιολογική απόκριση των νεύρων του προσώπου ή ενός άκρου που χαρακτηρίζεται από άλγος, αυτόνομη δυσλειτουργία, αγγειοκινητική αστάθεια και οίδημα των ιστών. Αν και η ακριβής αιτία του συνδρόμου είναι άγνωστη, συνήθως ακολουθεί τραύμα, εγκεφαλικό επεισόδιο, νευροπάθεια ή βλάβη της κερκίδας. Στο ένα τρίτο περίπου όλων των ασθενών, η έναρξη είναι ύπουλη. Οι προσβεβλημένοι ασθενείς συχνά παραπονούνται για καυστικό άλγος, μεγάλη ευαισθησία σε ελαφρό άγγιγμα ή ήπια διέγερση, αλλαγές στη θερμοκρασία (θερμό ή ψυχρό) στην περιοχή του προσβεβλημένου άκρου, τοπικό ιδρώτα, τοπικές αλλαγές στο χρώμα του δέρματος ή ατροφικές αλλαγές στο δέρμα, τα νύχια και τους μυες.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Πρώιμη κινητοποίηση του τμήματος του σώματος με πολυδιάστατη θεραπεία μπορεί να βελτιώσει τα συμπτώματα της νόσου. Η θεραπεία με φάρμακα συνήθως περιλαμβάνει πρεδνιζόνη ή άλλο κορτικοστεροειδές, καθώς επίσης ναρκωτικά παυσίπονα, διαδερμική ηλεκτρική διέγερση, φυσιοθεραπεία ή αναστολή των νεύρων μπορεί επίσης να αποδειχθούν βοηθητικά.

Aliases (separate with |): Συμπαθητική δυστροφία αντανακλαστικών
συμπιεστικό κάταγμα

Κάταγμα ενός σπονδύλου κατά μήκος του επιμήκους άξονα της σπονδυλικής στήλης. Τέτοια κατάγματα μπορεί να παρατηρηθούν μετά από τραύμα ή ως αποτέλεσμα οστεοπόρωσης και χαρακτηρίζονται από απώλεια οστικού ύψους.

Aliases (separate with |): Συμπιεστικό κάταγμα
σύμπλεγμα βιταμινών Β

Ομάδα υδατοδιαλυτών βιταμινών που απομονώνονται από το ήπαρ, τη ζύμη και άλλες πηγές. Μόνο η ζύμη που παρασκευάζεται από κόκκους δημητριακών, διατηρεί τις ιδιστητές της, αν αποξηρανθεί. Μεταξύ των βιταμινών περιλαμβάνονται η θειαμίνη (Β1), η ριβοφλαβίνη (Β2), η νιασίνη (νικοτινικό οξύ), η πυριδοξίνη (Β6), η βιοτίνη, το φυλλικό οξύ και η κυανοκοβαλαμίνη (Β12).

ΠHΓΕΣ: Θειαμίνη: Δημητριακά ολικής άλεσης, σιτάρι, μαγιά της μπύρας, όσπρια, καρύδια, λέκιθος του αυγού, φρούτα και λαχανικά. Ριβοφλαβίνη: Μαγιά μπύρας, συκώτι, κρέας, ειδικάχοιρινό και ψάρι, πουλερικά, αυγά, γάλα και πράσινα λαχανικά. Νικοτινικό οξύ: Μαγιά μπύρας, συκώτι, κρέας, πουλερικά και πράσινα λαχανικά. Πυριδοξίνη: Ρύζι, πίτουρα και ζύμη. Φυλλικό οξύ: Φυλλώδη πράσινα λαχανικά, εντόσθια, άπαχο κρέας και μοσχάρι και λευκά δημητριακά. Γενικά: Εμπλουτισμένα δημητριακά, ψωμί και ψητά τρόφιμα αποτελούν καλές πηγές του παραπάνω συμπλέγματος βιταμινών.

ΔΡΑΣΗ/ΧΡHΣΕΙΣ: Το σύμπλεγμα βιταμινών Β επηρεάζει την ανάπτυξη, διεγείρει την όρεξη, την έκκριση γάλακτος και το γαστρεντερικό, το νευρικό και το ενδοκρινικό σύστημα· αποτρέπει την καχεξία· συμμετέχει στο μεταβολισμό των υδατανθράκων, συμπεριλαμβανομένου του σακχάρου· διεγείρει τη λειτουργία των χοληφόρων. H βιταμίνη Β1, η θειαμίνη, επηρεάζει την ανάπτυξη, τη θρέψη και το μεταβολισμό των υδατανθράκων. H βιταμίνη Β2, η ριβοφλαβίνη, επιδρά στην ανάπτυξη και τον κυτταρικό μεταβολισμό. Το νικοτινικό οξύ προφυλάσσει από την πελλάγρα. H πυριδοξίνη χορηγείται για την πρόληψη της περιφερικής νευροπάθειας, σε όσους ασθενείς λαμβάνουν το αντιφυματικό φάρμακο, ισονιαζίδη.

ΣHΜΕΙΩΣH: H παρατεταμένη χορήγηση αντιβιοτικών μπορεί να καταστρέψει την εντερική χλωρίδα, που παράγει κάποιες από τις βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Σε αυτή την περίπτωση ενδείκνυται η χορήγηση συμπληρώματος βιταμίνης για την πρόληψη ανεπαρκειών.

ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ: Οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β παραμένουν σταθερές κατά τη διάρκεια του συνηθισμένου μαγειρέματος, αν και μπορεί να καταστραφούν μετά από 2-4 ώρες έκθεσης σε υπερβολική θερμότητα. Επιπλέον, η μαγειρική σόδα καταστρέφει τη θειαμίνη. H ριβοφλαβίνη και το νικοτινικό οξύ είναι περισσότερο σταθερά και δεν καταστρέφονται από την οξείδωση ή τη θερμότητα.

ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ: H ανεπάρκεια μπορεί να προκαλέσει beri beri, πελλάγρα, διαταραχές απορρόφησης, διόγκωση του ήπατος, διαταραχή του θυρεοειδούς, εκφύλιση των γεννητικών αδένων και διαταραχή του νευρικού συστήματος. Επίσης, προκαλεί οίδημα· επηρεάζει την καρδιά, τον σπλήνα, το ήπαρ και τους νεφρούς· προκαλεί διόγκωση των επινεφριδίων· και δυσλειτουργία των σιελογόνων αδένων και της υπόφυσης.

Aliases (separate with |): Σύμπλεγμα βιταμινών Β
σύμπλεγμα του Eisenmenger

[Victor Eisenmenger, Γερμανός ιατρός, 1864-1932]. Συγγενής κυανωτική καρδιοπάθεια, αποτελούμενη από έλλειμμα του μεσοκοιλιακού διαφράγματος, δεξιά θέση της αορτής, πνευμονική υπέρταση με διάταση της πνευμονικής αρτηρίας και υπερτροφία της δεξιάς κοιλίας. Eisenmengers syndrome σύνδρομο του Eiesenmenger. Πνευμονική υπέρταση που προκαλείται από οποιαδήποτε συγγενή καρδιοπάθεια.

Aliases (separate with |): Σύμπλεγμα του Eisenmenger
συμπλήρωμα βιταμίνης

Δισκίο ή κάψουλα που περιέχει μία ή περισσότερες βιταμίνες. Ως εκ τούτου, το δισκίο ή η κάψουλα μπορεί να περιέχει μια βιταμίνη ή περισσότερες, ενώ σε μερικές περιπτώσεις ένα παρασκεύασμα θα περιέχει περισσότερες από δέκα βιταμίνες και ακόμα μεγαλύτερο αριθμό ιχνοστοιχείων. Γενικά, οι υγιείς ενήλικες και οι υγιείς μη έγκυες, μη θηλάζουσες γυναίκες που ακολουθούν μια ισορροπημένη διατροφή δεν χρειάζονται συμπληρώματα βιταμινών. Τα προβλήματα που σχετίζονται με όσους λαμβάνουν από μόνοι τους συμπληρώματα βιταμινών για θεραπευτικούς σκοπούς είναι: 1. Εκείνοι που λαμβάνουν τα συμπληρώματα είναι συνήθως εκείνοι που διατρέφονται επαρκώς. 2. Οι βιταμίνες που επιλέγονται δεν είναι συνήθως εκείνες που λαμβάνονται ανεπαρκώς από τη διατροφή. 3. Η δόση πολλές φορές είναι μεγαλύτερη από τις ημερήσιες ανάγκες.

Aliases (separate with |): Συμπλήρωμα βιταμίνης
σύμπτωμα

Οποιαδήποτε μεταβολή στο σώμα ή στις λειτουργίες του, όπως εκλαμβάνεται από τον ασθενή. Ένα σύμπτωμα αντιπροσωπεύει την υποκειμενική εμπειρία μιας πάθησης. Τα συμπτώματα περιγράφονται από τον ασθενή στα παράπονά του ή στο ιστορικό της παρούσας ασθένειας. Αντίθετα, τα σημεία αποτελούν αντικειμενικά ευρήματα τα οποία παρατηρούνται από τον ιατρό κατά την εξέταση των ασθενών.

Η γενική ανάλυση συμπτωμάτων γίνεται κατά τους παρακάτω άξονες: έναρξη: ημερομηνία, χαρακτήρας (σταδιακή ή αιφνίδια) και προκλητικοί παράγοντες - χαρακτηριστικά: χαρακτήρας, θέση, αντανάκλαση, οξύτητα, χρόνος, παράγοντες που επιβαρύνουν ή απαλύνουν το σύμπτωμα και συνοδά συμπτώματα - πορεία μετά την έναρξη: επίπτωση, πρόοδος και αποτελέσματα θεραπείας.

Aliases (separate with |): Σύμπτωμα
συμπύκνωση, υγροποίηση
  1. Καθιστώντας κάτι πιο πυκνό ή συμπαγές.

  2. Η μεταβολή ενός υγρού σε στερεό ή ενός αερίου σε υγρό.

  3. Στην ψυχανάλυση, η ένωση ιδεών προς το σχηματισμό νέου διανοητικού σχεδίου.

  4. Στη χημεία, τύπος αντίδρασης στην οποία δύο ή περισσότερα μόρια της ίδιας ουσίας αντιδρούν μεταξύ τους και σχηματίζουν μια νέα και βαρύτερη ένωση με διαφορετικές χημικές ιδιότητες.

  5. Μηχανική διαδικασία η οποία χρησιμοποιείται στην οδοντιατρική προκειμένου να συμπιεσθεί αμάλγαμα σε μια κοιλότητα. Ο στόχος της συμπύκνωσης είναι να παράγει ένα ομοιογενές υλικό αποκατάστασης χωρίς κενά. Η συμπύκνωση είναι επίσης μέθοδος τοποθέτησης μιας απευθείας αποκατάστασης χρυσού, βελτιώνοντας τις φυσικές ιδιότητες του χρησιμοποιούμενου φύλλου χρυσού και αναγκάζοντας το φύλλο να προσαρμοσθεί στην κοιλότητα.

Aliases (separate with |): Συμπύκνωση, υγροποίηση
συναγωνιστικός αναστολέας
  1. Μία χημική ουσία που προσδένεται ή εμποδίζει ένα άλλο συμπαράγοντα από την συμμετοχή σε μία αντίδραση.

  2. Φάρμακο, ορμόνη ή άλλο διακυτταρικό μήνυμα που συνδέεται και εμποδίζει τον κυτταρικό υποδοχέα ή το ένζυμο-στόχο ενός άλλου παράγοντα. Φάρμακα που δρουν ως συναγωνιστικοί αναστολείς μπορεί να θεραπεύσουν ή να εμποδίσουν νόσους μέσω απενεργοποίησης παθογόνων ενζύμων ή εμποδίζοντας τις επιδράσεις ορμονών και μόρια που προωθούν. Για παράδειγμα, οι αναστολείς των πρωτεασών παρεμβάλλονται στην παραγωγή του ιού της ανθρώπινης ανοσοανεπάρ-κειας μέσω σύνδεσης και αδρανοποίησης του ενζύμου της πρωτεάσης. Οι εκλεκτικοί τροποποιητές των οιστρογονικών υποδοχέων περιορίζουν την επίδραση των οιστρογόνων αντικαθιστώντας αυτή την ορμόνη στα κύτταρα που είναι ευαίσθητα στις επιδράσεις της.

Aliases (separate with |): Συναγωνιστικός αναστολέας
σύνδεσμος
  1. Μια ζώνη ή φύλλο ισχυρού συνδετικού ιστού, που συνδέει τα αρθρούμενα άκρα των οστών, συνδέοντάς τα έτσι ώστε να περιορίζεται η κίνηση.
  2. Το παχυσμένο τμήμα ή πτυχή του περιτόνεου ή του μεσεντέριου που υποστηρίζει τα σπλαγχνικά όργανα ή τα συνδέει με άλλο σπλάγχνο.
  3. Μια ζώνη ινώδους συνδετικού ιστού, που συνδέει οστά, χόνδρους και άλλες δομές, και εξυπηρετεί την υποστήριξη ή πρόσδεση της περιτονίας ή των μυών.
  4. Μια χορδόμορφη δομή που αντιπροσωπεύει τα υπολείμματα ενός εμβρυϊκού αιμοφόρου αγγείου.
Aliases (separate with |): ligament|Σύνδεσμος
συνδετικός ιστός

Ιστός που υποστηρίζει και συνδέει άλλους ιστούς και τμήματα του σώματος. Ο συνδετικός ιστός έχει συγκριτικά λίγα κύτταρα. Το κύριο μέρος του αποτελείται από μεσοκυττάρια ουσία ή θεμέλια ουσία, η οποία προσδίδει σε κάθε τύπο συνδετικού ιστού τις ειδικές του ιδιότητες. Η αγγειακή παροχή ποικίλλει: χόνδρος - καμμία, ινώδης και λιπώδης -φτωχή και οστικός - πλούσια. Ο συνδετικός ιστός περιλαμβάνει τους ακόλουθους τύπους: χαλαρός συνδετικός, λιπώδης, ινώδης, ελαστικός, δικτυωτός, χόνδρινος και οστίτης. Το αίμα μπορεί επίσης να θεωρηθεί σαν συνδετικός ιστός.

Aliases (separate with |): connective tissue|Συνδετικός ιστός
σύνδρομο Bechet

[Τούρκος δερματολόγος, 1889-1948]. Μια σπάνια, πολυσυστηματική, χρόνια, υποτροπιάζουσα νόσος, άγνωστης αιτιολογίας, η οποία χαρακτηρίζεται από εξελκώσεις του στόματος και των γεννητικών οργάνων και από ραγοειδίτιδα Μπορεί να προσβληθούν το κεντρικό νευρικό σύστημα, τα αιμοφόρα αγγεία, οι αρθρώσεις και το εντερικό σύστημα. Γενετικά σχετίζεται με το HLA-B51. Η νόσος λαμβάνει χώρα σε όλο τον κόσμο, αλλά είναι συχνότερη στην ανατολική Μεσόγειο και στην ανατολική Ασία. Σε αυτές τις περιοχές λαμβάνει χώρα ως επί το πλείστον σε νεαρούς άνδρες και αποτελεί την κύρια αιτία τύφλωσης. Στον δυτικό κόσμο, άπου η νόσος είναι λιγότερο σοβαρή, προσβάλλει τους άνδρες σε διπλάσια συχνότητα από ότι τις γυναίκες, αλλά δεν αποτελεί την κύρια αιτία τύφλωσης. Η περίοδος μεταξύ των εξάρσεων είναι ακανόνιστη, αλλά μπορεί να διαρκέσει από μέρες ως μερικά χρόνια. Το σύνδρομο είναι γνωστό ως νόσος Bechet ή δερματοβλεννογονικό σύνδρομο.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η θεραπεία εξαρτάται απότη σοβαρότητα των κλινικών ευρημάτων. Η ήπια νόσος του δέρματος και των αρθρώσεων μπορεί να αντιμετωπιστεί με τοπικά στεροειδή και μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Η προσβολή του κεντρικού νευρικού συστήματος ή του γαστρεντερικού συστήματος ενδέχεται να χρειαστεί υψηλή δόση στεροειδών ή κυτταροτοξικών φαρμάκων, όπως χλωραμβουκίλη, κυκλοφωσφαμίδη ή μεθοτρεξάτη.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο Bechet
σύνδρομο Brugada

Σπάνιο κληρονομικό σύνδρομο, περιστασιακά αυτοσωμικό επικρατές, το οποίο χαρακτηρίζεται από αποκλεισμό του δεξιού σκέλους της καρδιάς, ανύψωση του διαστήματος S-T στις δεξιές προκάρδιες απαγωγές του ΗΚΓ και υψηλό κίνδυνο αιφνίδιου θανάτου, λόγω κοιλιακών αρρυθμιών.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο Brugada
σύνδρομο Down

[J. Langdon Down, Βρετανός ιατρός, 1828-1896]. Οι κλινικές επιπτώσεις της ύπαρξης τριών αντιγράφων του χρωμοσώματος 21. H πάθηση χαρακτηρίζεται από ήπια έως μέτρια διανοητική καθυστέρηση και σωματικά χαρακτηριστικά που περιλαμβάνουν το επικλινές μέτωπο, τα χαμηλά τοποθετημένα αυτιά και τα κοντά και πλατιά χέρια με μια παλαμιαία πτυχή («πιθηκοειδής» πτυχή). Οι συνήθεις επιπτώσεις του συνδρόμου είναι η βαλβιδοπάθεια της καρδιάς και η τάση εμφάνισης μεταβολών στον εγκέφαλο, όμοιες με εκείνες της νόσου του Alzheimer. Στις HΠΑ, το σύνδρομο απαντάται σε συχνότητα περίπου 1 στις 700 γεννήσεις, ενώ είναι αρκετά σύνηθες σε γυναίκες ηλικίας άνω των 40 ετών. Στις γυναίκες που συλλαμβάνουν μετά την ηλικία των 45 ετών, το σύνδρομο επηρεάζει 1 στις 25 γεννήσεις.

Οι γυναίκες που εμφανίζουν υψηλότερο κίνδυνο να γεννήσουν ένα παιδί με το σύνδρομο Down είναι εκείνες ηλικίας άνω των 40 ετών· οι γυναίκες που έχουν ήδη γεννήσει κάποιο παιδί με το σύνδρομο· και οι γυναίκες που πάσχουν οι ίδιες από το σύνδρομο Down (η εγκυμοσύνη είναι σπάνια σε αυτή την πάθηση). Επιπλέον, υπάρχει υψηλός κίνδυνος απόκτησης παιδιού με το σύνδρομο Down όταν υπάρχει γονικός μωσαϊκισμός με κυτταρικό πληθυσμό τρισωμίας 21.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Οι ασθενείς με σύνδρομο Down έχουν ένα επιπλέον χρωμόσωμα, συνήθως το χρωμόσωμα 21 ή 22.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: H αμνιοπαρακέντηση ή η δειγματοληψία χοριακών λαχνών μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην έγκαιρη διάγνωση του συνδρόμου κατά την εγκυμοσύνη.

ΓΕΝΕΤΙΚΟΣ MΩΣAΪKIΣMOΣ: Όταν παιδιά με τα κλασικά φυσικά χαρακτηριστικά του συνδρόμου Down αργότερα παρουσιάζουν φυσιολογική ή σχεδόν φυσιολογική ανάπτυξη των γνωσιακών δυνατοτήτων τους, πρέπει να ερευνηθεί η πιθανότητα του μωσαϊκισμού.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: H σπουδαιότητα της αμνιοπαρακέντησης για τον εντοπισμό του συνδρόμου εξηγείται στην έγκυο που διατρέχει τον κίνδυνο, τον σύντροφο της ή το άτομο που την υποστηρίζει. Στις πληροφορίες που παρατίθενται και αφορούν την διαδικασία και την αίσθηση περιλαμβάνεται ότι η εξέταση μπορεί να διεξαχθεί οποιαδήποτε στιγμή μετά την 14η εβδομάδα της κύησης (όταν υπάρχει επαρκές αμνιακό υγρό)· μόνο μια μικρή ποσότητα υγρού θα αφαιρεθεί· και η πιθανότητα επιπλοκών στο κύημα ή τη γυναίκα είναι μικρότερη από 1%.

Σε όλη τη διαδικασία, προσφέρεται συναισθηματική υποστήριξη και ισχυροποιούνται οι εξηγήσεις Μετά τη διαδικασία, παρακολουθείται επί 30 λεπτά η καρδιακή συχνότητα του κυήματος και η γυναίκα αποτιμάται για συσπάσεις της μήτρας. Εάν τα αποτελέσματα της εξέτασης είναι θετικά, η ασθενής παραπέμπεται για την παροχή γενετικών συμβουλών. Σε περίπτωση που επιλεγεί η θεραπευτική αποβολή, καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας προσφέρεται σωματική και συναισθηματική υποστήριξη όπως επίσης και μετά τη διαδικασία, ενώ δίνονται εξηγήσεις για την περιποίηση μετά την διαδικασία.

Σε περίπτωση που η εγκυμοσύνη συνεχιστεί, η ασθενής και ο σύντροφος πρέπει να κατανοήσουν τις πολυσυστημικές ανωμαλίες που μπορεί να προκύψουν. Μετά τον τοκετό, το βρέφος αποτιμάται ως προς τις μείζονες κλινικές εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένων των φυσικών χαρακτηριστικών και των συγγενών ανωμαλιών. Προβλέπονται οι αντιδράσεις των γονέων μεταξύ αυτών και η θλίψη. H οικογένεια διδάσκεται σχετικά με τη διαχείριση του βρέφους, ξεκινώντας από τα πιθανά προβλήματα θρέψης και σχετίζονται με την αδυναμία στην ικανότητα θηλασμού και τον κίνδυνο λοιμώξεων του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος. H κοινωνική λειτουργός μπορεί να αναζητήσει μαζί με την οικογένεια τα διαθέσιμα συστήματα υποστήριξης και τις κοινωνικές και οικονομικές πηγές, με τις κατάλληλες παραπομπές σε κοινοτικές υπηρεσίες.

Το παιδί που πάσχει από το σύνδρομο Down απαιτεί τη συνεχή αποτίμηση της διανοητικής καθυστέρησης, της κοινωνικής ανάπτυξης, των αισθητηρίων προβλημάτων, της σωματικής αύξησης, της σεξουαλικής ανάπτυξης και των συγγενών ανωμαλιών. Στους γονείς υποδεικνύεται ότι για την επιδιόρθωση των σοβαρών συγγενών ανωμαλιών μπορεί να ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση. Ενθαρρύνεται η συμμετοχή του παιδιού στις ευκαιρίες φροντίδας του εαυτού του καθώς και τις ψυχαγωγικές, φωνητικές, εκπαιδευτικές και κοινωνικές ευκαιρίες ώστε να φτάσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων του. Επίσης η οικογένεια ενθαρρύνεται και επικουρείται να εξετάσει τις δυνατότητες που υπάρχουν για το παιδί, όπως είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τα προστατευόμενα πρακτικά εργαστήρια και οι οικιστικές εγκαταστάσεις φροντίδας αλλά και η χρήση των διαθέσιμων υπηρεσιών υποστήριξης για την ταυτοποίηση και ανάπτυξη ρεαλιστικών στόχων για το αναπτυσσόμενο μέλλον του παιδιού.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο Down
σύνδρομο Ehlers-Danlos

[Edvard Ehlers, Δανός δερματολόγος, 18631937, H. A. Danlos, Γάλλος δερματολόγος, 1844- 1912]. Κληρονομούμενη διαταραχή του ελαστικού συνδετικού ιστού. Το χαρακτηριστικά μαλακό, βελούδινης υφής εύθραυστο δέρμα, υπερελαστικό που δημιουργεί εύκολα μώλωπες. Παρατηρούνται υπερεκτασιμότητα των αρθρώσεων, σπλαγχνικές δυσμορφίες, ατροφικές ουλές, ψευδοόγκοι και ασβεστοποιημένες υποδόριες κύστεις.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο Ehlers-Danlos
σύνδρομο Guillain-Barré

[Georges Guillain, Γάλλος νευρολόγος, 1876-1961, J. A. Barré, Γάλλος νευρολόγος, γεν. 1880]. Μια σπάνια νευρολογική πάθηση με επίπτωση 1 ή 2 άτομα ανά 100.000 πληθυσμού, χαρακτηριζόμενη από ανιούσα παράλυση. Η απώλεια της κινητικής λειτουργίας ξεκινά από τα άκρα και μπορεί γρήγορα να επεκταθεί, ώστε να συμπεριλάβει τους αναπνευστικούς μυς, προκαλώντας αναπνευστική ανεπάρκεια. Η απώλεια της κινητικότητας μπορεί να εξελιχθεί σε διάστημα λίγων ημερών έως και 2 ή 3 εβδομάδων. Συχνά εκδηλώνεται άλγος στα ισχία, στους μηρούς και στη ράχη. Η ανάρρωση μπορεί να διαρκέσει περισσότερο από ένα έτος. Το σύνδρομο μπορεί να προκαλέσει περιορισμένη μόνο μυϊκή αδυναμία ή πλήρη παράλυση που ακολουθείται από πλήρη ανάρρωση ή μερική ανάρρωση με υπολειπόμενη αδυναμία των άκρων.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΊΑ: Το σύνδρομο ταξινομείται ως μεταλοιμώδης, ανοσοεπαγόμενη νόσος, επειδή ακολουθεί συχνά μια οξεία λοίμωξη, ειδικά από Campylobacter jejuni, κυτταρομεγαλοϊό ή τον ιό Epstein-Barr. Η επίπτωση του GBS μετά από ιογενείς ή βακτηριακές λοιμώξεις υποδηλώνει ότι η νόσος μπορεί να προκαλείται από την ανοσολογική απάντηση του οργανισμού στα λοιμώδη αντιγόνα, τα οποία παρουσιάζουν κοινούς επιτόπους με τα αντιγόνα των νευρικών κυττάρων του σώματος. Τα αντισώματα εναντίον του οργανισμού παρουσιάζουν διασταυρούμενη αντίδραση με τα αντιγόνα στην επιφάνεια των νεύρων που φέρουν έλυτρο μυελίνης, προκαλώντας απομυελίνωση.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η θεραπεία στοχεύει στην υποστήριξη των ασθενών έως ότου επανέλθει η κινητική λειτουργία. Περίπου το ένα τρίτο των ασθενών χρειάζονται διασωλήνωση και μηχανικό αερισμό, ώσπου να μπορέσουν και πάλι να αναπνεύσουν μόνοι τους. Η ολική παρεντερική διατροφή, η φυσικοθεραπεία, η παρακολούθηση της καρδιακής λειτουργίας και η προσεκτική επιτήρηση για τυχόν λοιμώξεις αποτελούν σημαντικά μέτρα για τη μείωση των επιπλοκών. Η πλασμαφαίρεση και η χορήγηση ενδοφλέβιας άνοσης σφαιρίνης (IVIG) είναι περισσότερο χρήσιμες σε ασθενείς με ταχέως εξελισσόμενη παράλυση.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ο ασθενής εκτιμάται προσεκτικά για το ενδεχόμενο επικείμενης αναπνευστικής ανεπάρκειας, με τη βοήθεια σπειρομέτρου που τοποθετείται δίπλα στην κλίνη του. Αν η εισπνευστική δύναμη ή η ζωτική χωρητικότητα ελαττωθούν, απαιτείται ενδοτραχειακή διασωλήνωση και μηχανικός αερισμός. Ο πόνος πρέπει να παρακολουθείται επιμελώς, ώστε να χορηγείται η κατάλληλη αναλγησία, εφόσον η παράλυση δε συνοδεύεται από αισθητική απώλεια. Η χορήγηση μαλακτικών των κοπράνων ή υπακτικών είναι απαραίτητη για τον περιορισμό της δυσκοιλιότητας που σχετίζεται με τη μακροχρόνια χορήγηση ναρκωτικών ουσιών. Μη επεμβατικές παρεμβάσεις, όπως οι παθητικές ασκήσεις ROM, οι μαλάξεις, η απόσπαση της προσοχής, οι τεχνικές φαντασίας, η εφαρμογή πάγου, θερμότητας, η δερματική διέγερση και η διαδερμική ηλεκτρική διέγερση των νεύρων θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στο σχεδιασμό της φροντίδας του ασθενή ανάλογα με την ανταπόκρισή του στα μέτρα αυτά. Ήπιες, παθητικού εύρους κινήσεις (μέσα σε νερό, αν είναι δυνατό) εκτελούνται τρεις έως τέσσερις φορές την ημέρα εντός των ορίων του πόνου του ασθενή. Καθώς η κατάσταση σταθεροποιείται, εκτελούνται ήπιες εκτατικές ασκήσεις και υποβοηθούμενες ενεργητικές κινήσεις. Ο ασθενής με GBS μπορεί να είναι αγχώδης, φοβισμένος ή καταθλιπτικός. Οι ερωτήσεις ή οι παρανοήσεις σχετικά με τη νόσο και τις μεθόδους αντιμετώπισής της θα πρέπει να εξηγούνται προσεκτικά και συμπονετικά. Τα συναισθήματα απομόνωσης και φόβου μπορούν να περιοριστούν με τις επισκέψεις της οικογένειας, την εκπαίδευση του ασθενή ή την υποστήριξη από ασθενείς που νόσησαν από GBS στο παρελθόν, οι οποίοι μπορούν να μοιράζονται τα συναισθήματά τους και να προσφέρουν ελπίδα και πληροφόρηση για την αντιμετώπιση της νόσου. Το δέρμα επισκοπείται για σημεία ρήξης. Για να αποφευχθούν οι κατακλίσεις, εφαρμόζεται ένα αυστηρό πρόγραμμα αλλαγής θέσης ανά 2 ώρες και τοποθετούνται εναλλάξ πιεστικά επιθέματα στα σημεία επαφής. Η εξασφάλιση ειδικής κλίνης ελαττώνει τον κίνδυνο ρήξης του δέρματος. θα πρέπει επιπλέον σε κάθε μετακίνησή του, ο ασθενής να καλύπτεται επαρκώς προκειμένου να διατηρείται ζεστός, καθώς το θερμορρυθμιστικό κέντρο μπορεί να πάσχει. Το ισοζύγιο υγρών και ηλεκτρολυτών θα πρέπει να διατηρείται σταθερό. Για την πρόληψη πιθανής εισρόφησης, η κεφαλή της κλίνης ανασηκώνεται και ελέγχεται το αντανακλαστικό της κατάποσης πριν από τη χορήγηση υγρών από το στόμα. Αν το ανακλαστικό είναι μειωμένο, παρέχεται τροφή μέσω ρινογαστρικού σωλήνα, ώσπου να επανέλθει στο φυσιολογικό. Ελέγχονται το υπερβολικό γαστρικό υπόλειμμα, η διάρροια και η δυσκοιλιότητα. Για να διευκολυνθεί η κένωση του εντέρου, χορηγείται μετοκλοπραμίδη. Το νοσηλευτικό προσωπικό φροντίζει για την κατάλληλη χορήγηση υγρών (2000 ml/ημέρα) από το στόμα, εντερικά ή, αν απαιτείται, παρεντερικά εκτός και αν υπάρχει κάποια αντένδειξη. Η ουροδόχος κύστη πρέπει να ψηλαφάται και να επικρούεται για τον προσδιορισμό του βαθμού επίσχεσης ούρων. Παρέχεται δοχείο ούρησης κάθε 3 ή 4 ώρες και εφαρμόζεται πίεση με τα χέρια πάνω στην κύστη. Εφαρμόζεται διαλείπων καθετηριασμός της κύστης, εφόσον κριθεί απαραίτητο. Για την πρόληψη ή την ανακούφιση της δυσκοιλιότητας χορηγούνται καθημερινά ή μέρα παρά μέρα χυμός από δαμάσκηνα, διατροφή υψηλού υπολείμματος, μαλακτικά κοπράνων και υπακτικά, υπόθετα γλυκερίνης ή βισακοδύλης και υποκλυσμοί (σύμφωνα με τις ιατρικές οδηγίες). Αν ο ασθενής παρουσιάζει παράλυση του προσώπου, το νοσηλευτικό προσωπικό παρέχει την κατάλληλη υγιεινή του στόματος και των οφθαλμών κάθε 4 ώρες, προστατεύοντας τους κερατοειδείς με προστατευτικά οφθαλμικά καλύμματα και ισότονα διαλύματα σε σταγόνες. Αν ο ασθενής δεν μπορεί να μιλήσει, χρησιμοποιούνται εναλλακτικές μέθοδοι επικοινωνίας, όπως το άνοιγμα και κλείσιμο των οφθαλμών ή πίνακες γραφής, που είναι απαραίτητες για τη διασφάλιση της ικανοποίησης των αναγκών του. Η πλήρης ενημέρωση για τη φροντίδα και η συχνή επαφή συντελούν στη μείωση του φόβου και του αισθήματος αποξένωσης. Αν ο ασθενής δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τον συνήθη μηχανισμό φωτός για να ζητήσει βοήθεια, θα πρέπει να χορηγείται συσκευή ευαίσθητη στην πίεση που ενεργοποιείται με ελάχιστη πίεση και τοποθετείται δίπλα στο χέρι ή στην κεφαλή του· ή θα πρέπει να παρέχεται ειδικό σύστημα κλήσης που λειτουργεί με εισπνοή και φύσημα. Τα κάτω άκρα του ασθενή θα πρέπει να ελέγχονται τακτικά για την ύπαρξη σημείων θρομβοφλεβίτιδας και θα πρέπει να τοποθετούνται συσκευές πρόληψης θρομβοεμβολής, ενώ χορηγούνται και αντιπηκτικά, σύμφωνα με τις ιατρικές οδηγίες. Θα πρέπει να ελέγχονται πιθανά σημεία δυσλειτουργίας του αυτόνομου νευρικού συστήματος, ενώ προκειμένου να μειωθεί αυτός ο κίνδυνος πρέπει να ανυψώνεται η κεφαλή της κλίνης κατά 30 μοίρες τη νύχτα, οπότε και ενισχύεται η έκκριση ρενίνης με αποτέλεσμα την κατακράτηση νατρίου και την αύξηση του όγκου του αίματος και τον έλεγχο της ορθοστατικής υπότασης. θα πρέπει να αντιμετωπίζεται η σοβαρή ή παρατεινόμενη υπέρταση, χορηγώντας αντιυπερτασικά φάρμακα βραχείας δράσης με προσεκτική τιτλοποίηση της δόσης (νιτροπρωσσικό, εσμολόλη). Η καθημερινή φροντίδα του ασθενή με παράλυση συμπεριλαμβάνει ασκήσεις με ευρείες κινήσεις, περιστροφές και μετακινήσεις του σώματος ανά 2 ώρες και επιμελή φροντίδα του δέρματος. Κατά την περίοδο ανάρρωσης, οι ασθενείς χρειάζονται σωματική και επαγγελματική θεραπεία με έντονη σωματική δραστηριότητα και αποκατάσταση με στόχο τη μέγιστη βελτίωση. θα πρέπει ακόμα ο ασθενής και η οικογένειά του να συναντώνται με έναν κοινωνικό λειτουργό ή ειδικό διαχειριστή για να συζητούν τα οικονομικά θέματα (ασφαλιστική κάλυψη, απώλεια εισοδήματος λόγω αναπηρίας) και να ενημερώνονται για την ύπαρξη διαθέσιμων κοινωνικών πόρων. Περίπου το 65% των ασθενών με GBS εγκαταλείπονται με επίμονα προβλήματα που δεν παρεμποδίζουν τις καθημερινές δραστηριότητες, όπως η περιφερική αιμωδία ή η πτώση του άκρου ποδός. Μερικά άτομα εμφανίζουν πολλαπλά ιατρικά προβλήματα που οδηγούν σε μόνιμες διαταραχές. Το κέντρο θερμορρύθμισης του ασθενή μπορεί να δυσλειτουργεί, οπότε απαιτείται προσαρμογή της ποσότητας των σκεπασμάτων της κλίνης ανάλογα με την αίσθηση του κρύου ή του ζεστού. Καθώς οι ασθενείς αναρρώνουν, εφαρμόζεται σταδιακά η κατάλληλη φυσικοθεραπεία και παρακολουθείται προσεκτικά η ορθοστατική υπόταση. Πριν την έξοδο από το νοσοκομείο, το νοσηλευτικό προσωπικό βοηθά τον ασθενή και την οικογένειά του να εφαρμόσουν ένα κατάλληλο σχέδιο φροντίδας στο σπίτι και προβαίνουν στις κατάλληλες αναφορές για την κατ' οίκον φροντίδα, αν χρειάζεται. Ο ασθενής και η οικογένειά του διδάσκονται επίσης τις απαραίτητες ικανότητες για την κατ' οίκον φροντίδα ή παραπέμπονται για εκπαίδευση.

Aliases (separate with |): Guillain- Barré syndrome|Σύνδρομο Guillain-Barré
σύνδρομο Lennox-Gastaut

Επιληψία με έναρξη στην παιδική ηλικία. Ο τύπος αυτός της επιληψίας χαρακτηρίζεται από μια ποικιλία επιληπτικών εκδηλώσεων, από παθολογικό ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και συνδέεται συχνά με αναπτυξιακή και νοητική καθυστέρηση. Οι σπασμοί δεν ελέγχονται από τα συνήθη αντιεπιληπτικά φάρμακα, η προσθήκη όμως του felbamate μπορεί να αποδειχθεί ωφέλιμη.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο Lennox-Gastaut
σύνδρομο Lynch

Μια αυτοσωμική επικρατής προδιάθεση για καρκίνο του παχέος εντέρου και άλλων συμπαγών όγκων. Τα άτομα με σύνδρομο Lynch I είναι επιδεκτικά μόνο σε καρκίνο του παχέος εντέρου, ενώ αυτά με σύνδρομο Lynch II έχουν επιπλέον τάση για καρκίνους του παχέος εντέρου, των ωοθηκών, του στήθους ή/και της μήτρας.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο Lynch
σύνδρομο Marfan

[Bernard-Jean Antonin Marfan, Γάλλος ιατρός, 1858-1942]. Μια κληρονομική διαταραχή του συνδετικού ιστού, των οστών, των μυών, των συνδέσμων και των σκελετικών δομών. Προσβάλλει περίπου ένα άτομο στα 7500.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα περιλαμβάνουν ψηλό και λεπτό σωματότυπο με μακριά άκρα, συμπεριλαμβανομένων των δακτύλων των χεριών και των ποδιών, αφύσικη ελαστικότητα των αρθρώσεων, πλατυποδία, πεσμένους ώμους και εκτοπία του φακού του οφθαλμού. Η αορτή είναι συνήθως διατεταμένη και το τοίχωμά της μπορεί να γίνει τόσο λεπτό, ώστε να επιτρέψει το σχηματισμό ενός ανευρύσματος.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Η νόσος προκαλείται από διαταραχή στη δημιουργία μορίων ινιδίνης στην εξωκυττάρια θεμέλια ουσία.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Οι ασθενείς με αυτή την κατάσταση ενθαρρύνονται να ζητήσουν ιατρική φροντίδα άμεσα για τις επιπλοκές, που μπορεί να είναι σοβαρές. Ο τρόπος ζωής του ασθενή απαιτεί συνεχή παρακολούθηση, ενώ πρέπει να δίνονται συνεχώς επιβεβαίωση και υποστήριξη.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο Marfan
σύνδρομο Reiter

[Hans Conrad Julius Reiter, Γερμανός φυσικός. 1881-1969]. Σύνδρομο αποτελούμενο από ουρηθρίτιδα, η οποία εμφανίζεται συνήθως αρχικά· έπειτα, αρθρίτιδα και επιπεφυκίτιδα. Συμβαίνει συχνότερα σε νεαρούς άνδρες. Όταν εμπλέκεται κάποιος μικροοργανισμός, είναι συχνότερα χλαμνόια. Η πρόγνωση είναι γενικά καλή, οι υποτροπές όμως συχνές.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπεία. Τετρακυκλίνες ή ερυθρομυκίνη χρησιμοποιούνται στην ουρηθρίτιδα. Αγωγή πρέπει να δοθεί στο σεξουαλικό σύνδρομο, αν το RS μεταδόθηκε σεξουαλικά. Η αρθρίτιδα και η επιπεφυκίτιδα αντιμετωπίζονται συμπτωματικά.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο Reiter
σύνδρομο Reye

[R. D. Κ. Reye, Αυστραλός παθολόγος 1912-1977]. Σύνδρομο χαρακτηριζόμενο από οξεία εγκεφαλοπάθεια και λιπώδη διήθηση του ήπατος και πιθανώς του παγκρέατος, της καρδιάς, των νεφρών, του σπληνός και των λεμφαδένων. Παρατηρείται σε παιδιά ηλικίας κάτω των 15 ετών μετά από οξεία ιογενή λοίμωξη, όπως ανεμευλογιά ή γρίπη. Η θνητότητα εξαρτάται από τη σοβαρότητα προσβολής του κεντρικού νευρικού συστήματος, αλλά μπορεί να φθάσει και έως 80%. Η αιτία της νόσου είναι άγνωστη, αλλά από επιδημιολογικές μελέτες αποδεικνύεται συσχέτιση με αυξημένη χρήση ασπιρίνης και άλλων σαλικυλικών.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Ο ασθενής εμφανίζει μια ιογενή λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού, που ακολουθείται εντός 6 ημερών περίπου από έντονη ναυτία και έμετο, αλλαγή της διανοητικής κατάστασης (αποπροσανατολισμός, σύγχυση, κώμα, επιληπτικές κρίσεις), και ηπατομεγαλία, χωρίς ίκτερο σε 40% των περιπτώσεων. Θα πρέπει να τίθεται υποψία της νόσου σε κάθε παιδί με οξεία έναρξη εγκεφαλοπάθειας, ναυτία και εμέτους ή τροποποίηση της ηπατικής λειτουργίας, ειδικά μετά από πρόσφατη πάθηση.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η ασπιρίνη και άλλα σαλικυλικά δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για κανένα λόγο στη θεραπεία ιογενών λοιμώξεων σε παιδιά.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η υποστηρικτική θεραπεία περιλαμβάνει την ενδοφλέβια χορήγηση υγρών και ηλεκτρολυτών. Οι ηλεκτρολύτες του αίματος θα πρέπει να ελέγχονται προσεκτικά.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Νευρολογική εκτίμηση γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Η θερμοκρασία παρακολουθείται και εφαρμόζονται συνταγογραφημένες οδηγίες για την ανακούφιση της υπερθερμίας. Επιπλέον, εφαρμόζονται προληπτικά μέτρα για το ενδεχόμενο επιληπτικών κρίσεων. Οι προσλαμβανόμενες και αποβαλλόμενες ποσότητες υγρών παρακολουθούνται προσεκτικά. Ο ασθενής παρακολουθείται για ενδείξεις επηρεασμένης ηπατικής λειτουργίας, όπως σημεία αιμορραγίας ή εγκεφαλοπάθειας.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο Reye
σύνδρομο Sjögren

Αυτοάνοση διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από ελαττωμένες δακρυϊκές και σιελώδεις εκκρίσεις, προκαλώντας οφθαλμική ξηρότητα (ξηρά κερατοεπιπεφυκίτιδα) και ξηροστομία. Στο 50% των ασθενών το σύνδρομο εμφανίζεται μεμονωμένο· στο υπόλοιπο 50% παρατηρείται σε συνδυασμό με άλλα αυτοάνοσα νοσήματα, όπως ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, η θυρεοειδίτιδα, η σκληροδερμία, και ιδίως η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Εμφανίζεται κυρίως σε μεσήλικες γυναίκες.

Στο σύνδρομο Sjögren, οι δακρυϊκοί και σιελογόνοι αδένες καταστρέφονται από αυτο-αντισώματα και Τ-λεμφοκύτταρα. Περίπου το 90% των ασθενών έχουν αντιριβονουκλεοπρωτεϊνικά αντισώματα στο αίμα (αντι-Ro ή αντι-La) τα οποία θεωρούνται διαγνωστικοί δείκτες· περίπου το 75% έχουν ρευματοειδή παράγοντα, ακόμα και αν δεν υπάρχουν αποδείξεις ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Οι ασθενείς με σύνδρομο Sjögren έχουν κατά 40% έως 60% αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης non-Hodgkin λεμφώματος.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Τα πλέον κοινά σημεία και συμπτώματα περιλαμβάνουν θολή όραση, παχύρρευστες εκκρίσεις, κνησμό και καύσο των ματιών, ελαττωμένη αίσθηση της γεύσης, δυσκολία κατάποσης και ξηρούς, ρωγμώδεις στοματικούς βλεννογόνους. Μπορούν επίσης να παρατηρηθούν διογκωμένοι παρωτιδικοί αδένες, ξηρότητα ρινικών βλεννογόνων, βρογχίτιδα και πνευμονία, αρθρίτιδα, κολπική ξηρότητα, επιμολύνσεις από Candida και αγγειίτιδα. Οι ασθενείς συνήθως εμφανίζουν αναιμία, λευκοπενία και αυξημένη ταχύτητα καθίζησης ερυθροκυττάρων.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Το σύνδρομο Sjögren μπορεί να ελεγχθεί με συμπτωματική θεραπεία. Η προσεκτική στοματική υγιεινή, χρησιμοποιώντας φθοριούχο οδοντόκρεμα και στοματικό διάλυμα καθώς και πλύσεις με χλωρεξιδίνη, και οι τακτικές οδοντιατρικές εξετάσεις είναι απολύτως απαραίτητα για την ελαχιστοποίηση των στοματικών λοιμώξεων και της τερηδόνας. Γλυκά ή τσίχλες χωρίς ζάχαρη, συχνές γουλιές νερού και η πιλοκαρπίνη ενδέχεται να υποβοηθήσουν στην ανακούφιση της ξηροστομίας· η τεχνητή σίελος δεν είναι ανεκτή από την πλειοψηφία των ασθενών. Τα τεχνητά δάκρυα είναι αποτελεσματικά έναντι της ξηροφθαλμίας και προτείνονται γυαλιά ως αντιανεμική ασπίδα, όταν ο ασθενής βρίσκεται έξω. Οι κλινικές εκδηλώσεις παράλληλων αυτοάνοσων νόσων αντιμετωπίζονται συμπτωματικά.

Aliases (separate with |): Sjögren′s syndrome|Σύνδρομο Sjögren
σύνδρομο Stokes-Adams

[William Stokes, Ιρλανδός ιατρός 1804-1878, Robert Adams, Ιρλανδός ιατρός 1791-1875]. Απώλεια των αισθήσεων προκαλούμενη από ελάττωση της ροής του αίματος στον εγκέφαλο.

Μπορεί να προκληθεί από οποιαδήποτε παροδική διαταραχή της εξώθησης αίματος από την καρδιά, όπως ο ατελής ή πλήρης καρδιακός αποκλεισμός. Ο ασθενής μπορεί να εμφανίσει ζαλάδες ή να χάσει πλήρως τις αισθήσεις του και να εκδηλώσει σύντομες συσπαστικές σωματικές κινήσεις. Η θεραπεία περιλαμβάνει βασική και προχωρημένη καρδιακή υποστήριξη (π.χ. τεχνητή αναπνοή, μαλάξεις του στήθους, χορήγηση επινεφρίνης, τοποθέτηση καρδιακού βηματοδότη, όπως ενδείκνυται από τις αντιδράσεις του ασθενούς).

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Παρακολουθούνται και υποστηρίζονται οι αεραγωγοί του ασθενούς, η αναπνοή, οι κεντρικοί και περιφερειακοί παλμοί, η πίεση του αίματος και ο καρδιακός ρυθμός. Παρέχεται επείγουσα θεραπεία (θειική ατροπίνη, εξωτερική βηματοδότηση) όπως είναι αναγκαίο σύμφωνα με τα ενδεικνυόμενα πρωτόκολλα. Ο ασθενής προετοιμάζεται για την εμφύτευση καρδιακού βηματοδότη. Ο ασθενής και η οικογένειά του καθησυχάζονται, δέχονται υποστήριξη και διδάσκονται τη συντήρηση του βηματοδότη, ενώ ο ασθενής υποβοηθείται ώστε να επανέλθει στις συνήθεις δραστηριότητες.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο Stokes-Adams
σύνδρομο Tourette, πάθηση Tourette

[Georges Giles de la Tourette, Γαλλ. νευρολόγος,1857-1904]. Μια νευρολογική πάθηση που χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα κινητικά και λεκτικά τικ. Τα προσβαλλόμενα άτομα μπορεί να ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα, να τινάζονται απότομα, να γογγύζουν, να καθαρίζουν τους λαιμούς τους, να κινούν τους βραχίονές τους, να αρπάζουν ή να αγκιστρώνουν άλλους, να έχουν έμμονες-καταπιεστικές συμπεριφορές, ή να χρησιμοποιούν ανεξέλεγκτα λεκτικά επιφωνήματα. Σε μερικές περιπτώσεις, άνθρωποι με αυτήν την κατάσταση μπορούν να ελέγξουν την παρόρμηση της έκφρασης αυτών των ιδιομορφιών μπροστά σε κοινό, αλλά τις εκφράζουν σθεναρά όταν είναι μόνοι. Η κατάσταση συχνά εμφανίζεται σε πολλαπλά μέλη της οικογένειας. Μπορεί να προκληθεί από μια διαταραχή πρόσληψης ντοπαμίνης στα βασικά γάγγλια. Για την θεραπεία αυτής της διαταραχής, μπορούν να χρησιμοποιηθούν αποκλειστές των ντοπαμινεργικών υποδοχέων, όπως είναι η αλοπεριδόλη.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο Tourette, πάθηση Tourette
σύνδρομο Turcot

Ένα αυτοσωμικό υπολειπόμενο σύνδρομο, στο οποίο πολλαπλοί κολικοί πολύποδες παρατηρούνται σε συνδυασμό με κακοήθεις όγκους εγκεφάλου.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο Turcot
σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου

Ο αιφνίδιος θάνατος βρέφους ηλικίας μικρότερης του 1 έτους, ο οποίος δεν ερμηνεύεται ακόμα και μετά από ενδελεχή διερεύνηση με πλήρη αυτοψία, εξέταση του τόπου θανάτου και μελέτη του κλινικού ιστορικού. Πάνω από το 90% των θανάτων από SIDS συμβαίνουν πριν την ηλικία των 6 μηνών. Το SIDS είναι σημαντικός παράγοντας βρεφικής θνησιμότητας στις Η.Π.Α. και σε άλλα βιομηχανικά έθνη.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Τα αίτια του SIDS δεν είναι ακόμα απόλυτα κατανοητά. Κάποια στοιχεία συνδέουν το SIDS με μη αναγνωρισμένες συγγενείς ανωμαλίες είτε του κεντρικού νευρικού συστήματος είτε του συστήματος ηλεκτρικής αγωγής της καρδιάς, με σπάνιες μεταβολικές παθήσεις, με αδιευκρίνιστες λοιμώξεις, με ακούσιους τραυματισμούς ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, με παιδική κακοποίηση.

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ: Παρότι η αιτιολογία του SIDS είναι άγνωστη, ορισμένοι από τους γνωστούς παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο SIDS είναι ο ύπνος σε θέση πρηνηδόν, ο ύπνος στο ίδιο κρεβάτι με άλλα άτομα, ηλικία της μητέρας μικρότερη των 20 ετών, η χρήση προϊόντων καπνού (κάπνισμα) στο σπίτι και η έλλειψη προγεννητικής μέριμνας. Τα πολύ ελλιποβαρή βρέφη και τα βρέφη Αφροαμερικάνων και Ιθαγενών Αμερικάνων έχουν υψηλότερες συχνότητες SIDS σε σχέση με άλλα βρέφη. Περισσότερα περιστατικά SIDS εκδηλώνονται κατά τους χειμερινούς μήνες σε σχέση με άλλες εποχές του χρόνου.

ΠΡΟΛΗΨΗ: Οι γονείς οφείλουν να απομακρύνουν εκείνους τους παράγοντες κινδύνου που αναφέρονται παραπάνω, στον βαθμό που αυτό είναι εφικτό. Η πρηνής στάση κατά τον ύπνο πρέπει να αποφεύγεται. Το σύνθημα "Back to Sleep" (όπου "back" σημαίνει «πίσω» και «ράχη») επινοήθηκε για να υπενθυμίζει στους γονείς ότι το βρέφος πρέπει να τοποθετείται στο κρεβάτι με τη ράχη. Αφότου ξεκίνησε αυτή η εκστρατεία, οι θάνατοι από SIDS ελαττώθηκαν κατά 40% περίπου. Συνιστάται μια σκληρή επιφάνεια ύπνου. Μαλακά και ογκώδη αντικείμενα όπως μαξιλάρια, ρολά στρωσιδιών ή παπλώματα δεν πρέπει να τοποθετούνται στο περιβάλλον ύπνου του βρέφους. Αυτά τα αντικείμενα μπορεί να έλθουν σε επαφή με το πρόσωπο του βρέφους και συνεπώς να εμποδίσουν την αναπνοή ή να παγιδεύσουν το κεφάλι του βρέφους προκαλώντας ασφυξία. Η κατ' οίκον παρακολούθηση του βρέφους με οθόνες άπνοιας ή ακουστικές συσκευές καθησυχάζει τους γονείς σχετικά με την κατάσταση του βρέφους, αλλά δεν έχει αποδειχθεί σαφώς ότι προλαμβάνει το SIDS. Το κάπνισμα των γονέων πρέπει ασφαλώς να αποθαρρύνεται.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Η απώλεια ενός βρέφους λόγω SIDS μπορεί να επιφέρει βαθιά λύπη και ενοχικές αντιδράσεις. Επομένως η οικογένεια χρειάζεται συμβουλές ειδικών για αρκετούς μήνες μετά από το θάνατο. Μια πολύτιμη πηγή υποστήριξης και πληροφοριών σχετικά με το SIDS είναι η First Candle / SIDS Alliance (www.sidsalliance.org). sudden infant death syndrome, risk for σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου, κίνδυνος. Η παρουσία παραγόντων κινδύνου για τον αιφνίδιο θάνατο βρέφους μικρότερου του 1 έτους.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου
σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας πρόωρου βρέφους

Σοβαρή βλάβη της αναπνευστικής λειτουργίας σε ένα πρόωρο νεογνό, που οφείλεται σε ανωριμότητα των πνευμόνων. Η κατάσταση αυτή είναι σπάνια σε νεογνά με διάρκεια κύησης >37 εβδομάδες ή βάρους τουλάχιστον 2,2 kg. Το ΣΑΔ είναι η πρώτη αιτία θανάτου σε πρόωρα νεογνά στις ΗΠΑ.

Βλ.: Παράρτημα Νοσηλευτικών Διαγνώσεων.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ : Αμέσως μετά τη γέννηση, το πρόωρο βρέφος με ΣΑΔ έχει χαμηλό ^gar score και αναπτύσσει σημεία οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας, οφειλόμενης σε ατελεκτασία του πνεύμονα, κακή αιμάτωση του πνεύμονα και μειωμένη πνευμονική ενδοτικότητα. Παρατηρείται ταχύπνοια, ταχυκαρδία, σύσπαση του θωρακικού κλωβού κατά την εισπνοή, κυάνωση και εκπνευστικός συριγμός κατά την εκπνοή. Εξέταση των αερίων του αίματος αντανακλά τον κακό αερισμό. Ακτινογραφία του πνεύμονα αποκαλύπτει ατελεκτασία.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Πρόωρα βρέφη με ΣΑΔ απαιτούν θεραπεία σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας νεογνών με εξειδικευμένο προσωπικό και εξοπλισμό. Η θεραπεία είναι υποστηρικτική ώστε να διασφαλισθεί ικανοποιητική ενυδάτωση και ρύθμιση των ηλεκτρολυτών. Κάθε προσπάθεια θα πρέπει να γίνει ώστε να μειωθούν οι ανάγκες σε οξυγόνο με τη μείωση του πυρετού και τον περιορισμό των δραστηριοτήτων. Γίνεται συμπληρωματική χορήγηση οξυγόνου. Εάν είναι απαραίτητο, χρησιμοποιείται βοηθητικός αερισμός με σκοπό να αποτραπεί η δημιουργία τραύματος που οδηγεί σε πνευμονική διαφυγή αέρα και που μπορεί να προκαλέσει πνευμονικό εμφύσημα και υπό τάση πνευμοθώρακα. Ενστάλαξη επιφανειοδραστικού παράγοντα στο αναπνευστικό σύστημα είναι αναγκαία στην αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Για να αποτραπεί το ΣΑΔ, το συντομότερο δυνατό μετά τη γέννηση (κατά προτίμηση εντός 15 min), το ιατρικό προσωπικό χορηγεί στο νεογνικό πνεύμονα επιφανειοδραστικό παράγοντα ενδοτραχειακώς. Η αντίδραση του νεογνού στην αγωγή παρακολουθείται προσεκτικά και χρησιμοποιείται ως οδηγός για οποιαδήποτε αλλαγή στον αερισμό (π.χ. εισπνευστικές πιέσεις, αναπνεόμενος όγκος) και την οξυγόνωση. Το δέρμα και οι βλεννογόνοι επισκοπούνται συχνά και λιπαίνονται με ένα υδατοδιαλυτό λιπαντικό ώστε να εμποδισθεί οποιοσδήποτε ερεθισμός, φλεγμονή και διάτρηση. Το νεογέννητο φυλάσσεται σε ένα θερμικά ουδέτερο περιβάλλον, ώστε να σταθεροποιηθεί η θερμοκρασία του σώματος στους 36,5°C. Το νεογνό απαιτεί λεπτούς και τους ελάχιστα δυνατούς χειρισμούς, με τις διαδικασίες φροντίδας και υποβοήθησης να εναλλάσσονται με περιόδους ανάπαυσης. Η πρόσληψη θερμίδων παρέχεται από το στόμα ή με τεχνητή σίτιση σε τέτοια ποσά, ώστε να αποφευχθεί η καταβολική κατάρρευση. Οι συνεχιζόμενες εργαστηριακές εξετάσεις αίματος συμβάλλουν στην απώλεια αίματος, που μπορεί να απαιτήσει αποκατάσταση. Λόγω της υποξίας, της χαμηλής αλβουμίνης ορού και της οξέωσης, παρατηρείται περιορισμένη σύνδεση της αλβουμίνης στη χολερυθρίνη, έτσι ώστε τα νεογέννητα αυτά να διατρέχουν υψηλό κίνδυνο εμφάνισης πυρηνικού ίκτερου. Φωτοθεραπεία ή αφαιμαξομετάγγιση ή και τα δύο διατηρούν υψηλά επίπεδα χολερυθρίνης ορού. Οι γονείς απαιτούν συνεχή υποστήριξη, όντας αντιμέτωποι με μία τόσο σοβαρή νεογνική ασθένεια. Οι γονείς ενθαρρύνονται να κάνουν ερωτήσεις και να εκδηλώνουν την ανησυχία τους. Η παρουσία των γονέων στο πλευρό του νεογνού ενθαρρύνεται και υποδεικνύονται τρόποι προσέγγισης του βρέφους χωρίς να επιβαρύνουν την καταπόνησή του. Οι γονείς μπορεί να χρειασθούν κοινωνικές και ψυχολογικές υπηρεσίες ή την υποστήριξη από την οικογένεια, τους φίλους, την εκκλησία, ώστε να βοηθηθούν στην αντιμετώπιση οικογενειακών, οικονομικών και συναισθηματικών δυσκολιών που προέρχονται από την ασθένεια.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας πρόωρου βρέφους
σύνδρομο ανήσυχων ποδιών

Κατάσταση άγνωστης αιτιολογίας που χαρακτηρίζεται από ανυπόφορη αίσθηση κνησμού ή αιμωδίας στα κάτω άκρα και έχει ως αποτέλεσμα μία σχεδόν ακατανίκητη επιθυμία για κίνηση των κάτω άκρων. Τα συμπτώματα είναι χειρότερα στο τέλος της ημέρας, όταν ο ασθενής είναι είτε καθισμένος, είτε κλινήρης και μπορεί να προκληθεί αϋπνία.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η θεραπεία περιλαμβάνει λεβοντόπα/καρβιντόπα, βενζοδιαζεπίνες ή τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο ανήσυχων ποδιών
σύνδρομο άπνοιας ύπνου

Τύπος διαταραχής της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου που οφείλεται σε παροδική απόφραξη των ανώτερων αεραγωγών. Ο ασθενής ξυπνά αρκετές φορές το βράδυ και υποφέρει από υπνηλία και κούραση κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο άπνοιας ύπνου
σύνδρομο εισρόφησης μηκωνίου

Εμβρυϊκή εισπνοή μηκωνίου μέσα στη μήτρα κατά τη διάρκεια επεισοδίων βαριάς εμβρυϊκής υποξίας ή με τις λίγες πρώτες αναπνοές μετά τη γέννηση. Τα συμπτώματα και σημεία, που συμβαίνουν σε άλλοτε άλλο βαθμό, περιλαμβάνουν αναπνευστική δυσχέρεια, ταχύπνοια, ρόγχους και συριγμό σε όλα τα πνευμονικά πεδία. Η εξέταση της ακτινογραφίας θώρακος μπορεί να αναδείξει περιοχές αυξημένης πυκνότητας από το εισροφημένο μηκώνιο, ενδείξεις χημικής πνευμονίτιδας, καθώς και περιοχές ατελεκτασίας, που προκαλούνται από απόφραξη βρογχιολίων και σύμπτυξη κυψελίδων περιφερικά. Πνευμοθώρακας μπορεί, επίσης, να συμβεί με μηχανισμό βαλβίδας από απόφραξη με μηκώνιο μικρών βρογχιολίων. Αυτές οι επιπλοκές μπορεί να οδηγήσουν σε υποξία, οξέωση και παραμονή της εμβρυϊκής κυκλοφορίας και εμμένουσα πνευμονική υπέρταση του νεογνού (PPHN).

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Προεκλαμψία, υπέρταση της κύησης, υπερωριμότητα (με ολιγοϋδράμνιο), ενδομήτρια υποξία και ασφυξία ή άλλες μορφές εμβρυϊκής δυσχέρειας. Η εμβρυϊκή δυσχέρεια μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη εντερική περισταλτικότητα, χαλάρωση του πρωκτικού σφιγκτήρα και αποβολή μηκωνίου μέσα στο αμνιακό υγρό. Όταν το έμβρυο αναπνέει σπασμωδικά μέσα στη μήτρα ή με τις λίγες πρώτες αναπνοές αέρα μετά τον τοκετό, το υγρό μπαίνει στο αναπνευστικό δέντρο.

ΠΡΟΛΗΨΗ: Τα προληπτικά μέτρα περιλαμβάνουν ήπια αναρρόφηση της μύτης και του στόματος του βρέφους από τον μαιευτήρα, ενώ το κεφάλι του είναι ακόμα στο περίνεο της μητέρας, ακολουθούμενη από άμεση αναρρόφηση της τραχείας μέσω ενδοτραχειακής διασωλήνωσης, ώστε να αφαιρεθεί όσο περισσότερο μηκώνιο από τους αεραγωγούς είναι δυνατό πριν από την πρώτη αναπνοή του βρέφους.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Μπορεί να χρειαστούν οξυγόνο, ενδοτραχειακή διασωλήνωση και υποβοηθούμενος αερισμός. Σε βαριές περιπτώσεις, εξωσωματική οξυγόνωση μέσω μεμβράνης μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ξεκουράσει και να επουλώσει τον πνευμονικό ιστό.

Aliases (separate with |): meconium aspiration syndrome|Σύνδρομο εισρόφησης μηκωνίου
σύνδρομο επιδερμικών σπίλων

Η συσχέτιση πολλαπλών δερματικών ανωμαλιών, όπως πολλαπλοί σπίλοι, αιμαγγειώματα ή/και καρκίνοι του δέρματος με διάσπαρτες σκελετικές, νευρολογικές, ουρολογικές, οφθαλμικές και αγγειακές δυσμορφίες. Το σύνδρομο μερικές φορές μεταδίδεται στους απογόνους με τον αυτοσω-ματικό κυρίαρχο τύπο κληρονομικότητας.

Aliases (separate with |): epidermal nevus syndrome|Σύνδρομο επιδερμικών σπίλων
σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου

Μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από κοιλιακό άλγος (συχνά ανακουφιζόμενο από την διέλευση κοπράνων ή αερίων), διαταραχές κενώσεων (δυσκοιλιότητα, διάρροια ή εναλλαγή αυτών), μετεωρισμό και διάταση της κοιλιάς, και παρουσία βλέννας στα κόπρανα. Αυτά τα συμπτώματα πρέπει να είναι παρόντα σε απουσία ανατομικών, βιοχημικών ή κλινικών στοιχείων ενεργούς νόσου του εντέρου. Η κατάσταση είναι συχνή και παρουσιάζεται στο 15 με 25% των γυναικών στις Δυτικές κοινωνίες. Η πρόγνωση είναι καλή. Δεν συνδέεται με απώλεια βάρους, πυρετούς ή αιμορραγία του πεπτικού. Χαρακτηριστικό είναι πως ενώ οι ασθενείς έχουν συμπτώματα στην διάρκεια της ημέρας, δεν εμφανίζουν άλγος, μετεωρισμό ή άλλα συμπτώματα στον ύπνο. Οι γυναίκες προσβάλλονται τυπικά περισσότερο συχνά από τους άντρες. Σε ορισμένες μελέτες η αναλογία γυναικών προς άντρες είναι 3/1.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Τα συμπτώματα του ευερέθιστου εντέρου συχνότερα εμφανίζονται σε ασθενείς που είχαν ιστορικό φυσικής ή σεξουαλικής κακοποίησης στην παιδική ηλικία σε σχέση με ασθενείς χωρίς τέτοιο ιστορικό. Πολλές μελέτες έχουν βρει μία σχέση μεταξύ ευερέθιστου εντέρου και ιστορικού ανησυχίας, ψυχικού άγχους, ή διαταραχών προσωπικότητας. Από άποψη φυσιολογίας, οι ασθενείς με IBS έχουν πιθανά μία αυξημένη ή ελαττωμένη κινητικότητα του εντέρου.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η αντιμετώπιση του IBS πρέπει να ξεκινά με την εγκατάσταση μίας θεραπευτικής σχέσης ιατρού-ασθενή και με την εκπαίδευση του ασθενούς για την καλοήθη φύση της νόσου και την εξαιρετική μακροχρόνια πρόγνωση. Οι αρχικές συστάσεις αφορούν τροποποίηση του διαιτολογίου που μπορεί να ελαττώσει τα συμπτώματα. Αποκλείονται τροφές που ο ασθενής έχει διαπιστώσει πως προκαλούν δυσκολίες (γαλακτερά και τροφές που δημιουργούν αέρια συχνά προκαλούν συμπτώματα). Συγκεκριμένα συμπτώματα μπορεί να καταπραΰνονται με παράγοντες που δημιουργούν ογκώδη κόπρανα (π.χ. ψύλλιο), με αύξηση της πρόσληψης υγρών, και με αυξανόμενα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας. Μικρές δόσεις αντικαταθληπτικών φαρμάκων είναι ορισμένες φορές βοηθητικά. Εναλλακτική θεραπεία, συμπεριλαμβανομένων ψυχοθεραπείας, υπνοθεραπείας, φαντασία και η βιοανατροφοδότηση, μόνα ή σε συνδυασμό, είναι αποτελεσματικά σε ορισμένους ασθενείς.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Νέοι ασθενείς με υποψία IBS πρέπει να υποβάλλονται σε εξέταση για τον αποκλεισμό άλλων νόσων. Οι εξετάσεις πρέπει να περιλαμβάνουν μία προσεκτική, πλήρη φυσική εξέταση, γενική αίματος, βιοχημικό, εκτίμηση της θυρεοειδικής και της ηπατικής λειτουργίας, ταχύτητα καθίζησης, και εξέταση κοπράνων για την παρουσία αίματος. Ασθενείς άνω των 45 ετών πρέπει να υποβάλλονται σε σιγμοειδοσκόπηση για τον αποκλεισμό δομικών ή ανατομικών αλλοιώσεων του εντέρου.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου
σύνδρομο κακοποιημένου παιδιού

Σωματική κακοποίηση ενός παιδιού από κάποιον ενήλικα, συχνά υπό περιστάσεις που δίνουν την εικόνα ότι ο τραυματισμός ήταν τυχαίος. Το παιδί μπορεί να εμφανίσει μώλωπες, εκδορές, εγκαύματα, αιματώματα ή κατάγματα των μακριών οστών, των πλευρών ή του κρανίου. Ενδέχεται επίσης να υπάρχει φτωχή υγιεινή του δέρματος και κάποιος βαθμός υποσιτισμού.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Το άτομο που κακοποιεί είναι συνήθως ο γονιός ή ο κηδεμόνας, ο οποίος με τη σειρά του είχε κακοποιηθεί όταν ήταν παιδί. ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Τα περισσότερο ευδιάκριτα χαρακτηριστικά είναι η εντόπιση των τραυματισμών (πχ. η περιοχή του οφθαλμού), ο τύπος του κατάγματος και η απόκλιση στα στάδια επούλωσης των οστικών αλλοιώσεων που είναι ορατές στις ακτινογραφίες, υποδεικνύοντας ότι οιτραυματισμοί έλαβαν χώρα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. ΠΡΟΓΝΩΣΗ: Η πρόγνωση ποικίλλει. Το ποσοστό θανάτου είναι υψηλό και τα παιδιά που επιζούν υποφέρουν συχνά από μακροχρόνια σωματικά και ψυχικά τραύματα, ενώ ενδέχεται να γίνουν και αυτά γονείς που θα κακοποιούν τα παιδιά τους. Αν ένα παιδί έχει κακοποιηθεί από τους γονείς του, είναι σημαντικό να εξεταστούν χωρίς καθυστέρηση και τα αδέλφια του, διότι στο 20% των περιπτώσεων περίπου, τα αδέλφια του κακοποιημένου παιδιού θα επιδείξουν επίσης σημεία σωματικής κακοποίησης.

Aliases (separate with |): battered child syndrome|Σύνδρομο κακοποιημένου παιδιού
σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα

Πόνος, ή νωθρότητα, η οποία επηρεάζει ορισμένο τμήμα της διανομής του μέσου νεύρου του χεριού (την παλαμιαία περιοχή του αντίχειρα, το δείκτη, το κερκιδικό ήμιση του παράμεσου και το κερκιδικό ήμισυ της παλάμης), ενώ μπορεί να εξαπλωθεί και στον πήχη. Οι ασθενείς μπορεί να έχουν ιστορικό επανειλημμένων τραυματισμών στον καρπό, όπως είναι για παράδειγμα, εκείνοι οι οποίοι εργάζονται στην εριουργία, οι κωπηλάτες, δακτυλογράφοι, χρήστες Η/Υ, ή εκείνοι οι οποίοι χρησιμοποιούν τακτικά δονούμενα εργαλεία, ή μηχανήματα. Επιπροσθέτως, η πάθηση μπορεί να εμφανισθεί μετά από κάταγμα του καρπού κατά την εγκυμοσύνη, ή ως συνέπεια συστηματικών, ή μεταβολικών διαταραχών, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, ο υποθυρεοειδισμός, η ακρομεγαλία και η αμυλοείδωση.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Ο ασθενής πρέπει να αναπαύσει το άκρο, αποφεύγοντας οτιδήποτε επιδεινώνει τα συμπτώματα. Αυτό μπορεί να απαιτήσει την τοποθέτηση νάρθηκα στον καρπό για αρκετές εβδομάδες προκειμένου να ανακουφισθεί η ένταση στο μέσο νεύρο. Οι εργασιακές απαιτήσεις του ασθενούς πρέπει να αναλυθούν και να δοθούν συστάσεις για τροποποιημένα εργαλεία ή για αλλαγή καθηκόντων. Ο ασθενής διδάσκεται σχετικά με το πώς θα αποφεύγει την ένταση στο μέσο νεύρο. Άλλες θεραπείες μπορεί να περιλάβουν γιόγκα, ενέσεις κορτικοστεροειδών ή χειρουργική επέμβαση.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ο ασθενής αξιολογείται ως προς την απώλεια των αισθήσεων στην παλαμιαία επιφάνεια των ακροδακτύλων και για ατροφία των μυών του θέναρος - και τα δύο υποδεικνύουν προχωρημένο τραυματισμό του μέσου νεύρου. Εάν τα παρουσιάζει, τότε ενδείκνυται παραπομπή σε ειδικό. Η φυσική εξέταση του καρπιαίου σωλήνα (σημεία των Phalen και Tinel) έχει χαμηλή ακρίβεια, αλλά γενικά πραγματοποιείται.

Οι περισσότεροι ασθενείς με πόνο, ο οποίος πιθανώς προέρχεται από τον καρπιαίο σωλήνα, αντιμετωπίζονται με τροποποίηση της εργασίας, με την τοποθέτηση νάρθηκα στον καρπό για να διατηρήσουν το προσβεβλημένο χέρι σε ουδέτερη στάση και με ένα αντιφλεγμονώδες φάρμακο όπως το ibuprofen. Προτείνεται επαγγελματική συμβουλή, εάν το σύνδρομο υπαγορεύει παροδική ή μόνιμη αλλαγή επαγγέλματος.

Εξηγείται η ανάγκη διαγνωστικών εξετάσεων, όπως ελέγχων νευρικής αγωγής, ή ηλεκτρομυογραφίας και της αισθητικότητας. Ελέγχεται προσεκτικά η νευροαγγειακή κατάσταση μετεγχειρητικώς και ενθαρρύνεται ο ασθενής να κρατήσει το χέρι του ψηλά, ώστε να ελαττωθεί το οίδημα και η δυσφορία. Ο ασθενής πρέπει να πραγματοποιεί τις ενδεικνυόμενες ασκήσεις καρπού και δακτύλων καθημερινώς προκειμένου να βελτιώσει την κυκλοφορία και να ενισχύσει το μυικό τόνο. Ο ασθενής μπορεί να πραγματοποιεί τις ασκήσεις σε θερμό νερό εάν είναι επώδυνες (φορώντας χειρουργικό γάντι εάν είναι τοποθετημένοι ακόμα οι επίδεσμοι). Πρέπει να αποφεύγει το ανασήκωμα βάρους μεγαλύτερων από λίγες ουγγιές. Ο ασθενής πρέπει να αναφέρει έντονο, επίμονο πόνο ή ευαισθησία, τα οποία μπορεί να υποδηλώνουν τενοντοαρθρίτιδα ή σχηματισμό αιματώματος. Η τομή πρέπει να διατηρείται καθαρή και στεγνή και να αλλάζουν οι επίδεσμοι καθημερινώς, έως ότου επουλωθεί πλήρως η τομή. Οι επίδεσμοι πρέπει επίσης να ελέγχονται για αιμορραγία. Οποιαδήποτε ασυνήθης αιμορραγία ή έκκριση πρέπει να αναφέρεται. Ενθαρρύνεται ο ασθενής να εκφράζει οποιεσδήποτε ανησυχίες ενώ παρέχεται υποστήριξη.

Aliases (separate with |): carpal tunnel syndrome|Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα
σύνδρομο μεθεμφραγματικού μυοκαρδίου

Μη-ισχαιμικό θωρακικό άλγος μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου, το οποίο επιδεινώνεται με την βαθιά αναπνοή, βελτιώνεται με την καθιστή κατακόρυφη θέση και χειροτερεύει με την κατάκλιση. Ο ασθενής μπορεί να αναπτύξει χαμηλό πυρετό, αυξημένη ταχύτητα καθίζησης και αυξημένα επίπεδα αντιμυοκαρδιακών αντισωμάτων. Η αιτία είναι άγνωστη. Οι ασθενείς θεραπεύονται συνήθως με μη-στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα ή με κορτικοστεροειδή. Παρόμοιο σύνδρομο λαμβάνει χώρα σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε επέμβαση καρδιάς.

Aliases (separate with |): postmyocardial infarction syndrome|Σύνδρομο μεθεμφραγματικού μυοκαρδίου
σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας (ARDS)

Αναπνευστική ανεπάρκεια που χαρακτηρίζεται από προοδευτική υποξαιμία εξαιτίας σοβαρής φλεγμονώδους βλάβης που προκαλεί παθολογική διαπερατότητα της κυψελιδο-τριχοειδικής μεμβράνης. Οι κυψελίδες γεμίζουν με υγρό, το οποίο παρεμποδίζει την ανταλλαγή αερίων.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Το σύνδρομο οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας μπορεί να οφείλεται σε κάποιο άμεσο τραυματισμό των πνευμόνων (π.χ. παρ' ολίγον πνιγμός, εισρόφηση γαστρικών οξέων, σοβαρή λοίμωξη των πνευμόνων) ή συστηματικές διαταραχές, όπως είναι το shock, η σηψαιμία, η διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη (ΔΕΠ), η εξωσωματική κυκλοφορία και να είναι αντίδραση σε πολλαπλές μεταγγίσεις αίματος. Η εκτεταμένη βλάβη στην κυψελιδο-τριχοειδική μεμβράνη ξεκινά με την συσσώρευση και την ενεργοποίηση των ουδετεροφίλων και των μακροφάγων και την ενεργοποίηση του συμπληρώματος. Οι κυτοκίνες, οι ελεύθερες ρίζες οξυγόνου και οι άλλοι παράγοντες της φλεγμονής προκαλούν βλάβες στα τοιχώματα των τριχοειδών και των κυψελίδων, προκαλώντας διάχυτο φλεγμονώδες διάμεσο και κυψελιδικό οίδημα, ινώδες εξίδρωμα και μεμβράνες υαλίνης που παρεμποδίζουν την μεταφορά του οξυγόνου στο αίμα.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Βασίζεται στο ιστορικό ενός πρόσφατου επεισοδίου που μπορεί να συσχετισθεί αιτιολογικά με την έναρξη του ARDS, την ύπαρξη μη καρδιογενούς πνευμονικού οιδήματος στην ακτινογραφία θώρακα και σταθερής υποξαιμίας στα αέρια αίματος.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Η δύσπνοια και η ταχύπνοια ακολουθούνται από προοδευτική παρά τη χορήγηση οξυγόνου υποξαιμία, η οποία είναι και το χαρακτηριστικό του ARDS. Οι διάχυτες, ινώδεις διηθήσεις είναι δυνατόν να εντοπισθούν και με την ακτινογραφία του θώρακα.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η ενδοτραχιακή διασωλήνωση, ο μηχανικός αερισμός με θετική τελοεκπνευ-στική πίεση, η συμπληρωματική παροχή οξυγόνου και η παροχή όγκων που κυμαίνονται από τα 6 μέχρι τα 12 ml/kg βελτιώνει την αναπνευστική λειτουργία. Ο ασθενής θα πρέπει να παρακολουθείται και να αντιμετωπίζεται σε περίπτωση που εμφανίσει οξέωση, καρδιακή αρρυθμία, ΔΕΠ, τοξικότητα από το οξυγόνο, νεφρική ανεπάρκεια και σήψη.

ΠΡΟΓΝΩΣΗ: Η θνησιμότητα είναι υψηλή, περίπου 50-60%, ανάλογα με την έκταση του πνευμονικού ιστού που συμμετέχει και της ικανότητας διατήρησης επαρκούς ροής οξυγόνου στα ζωτικά όργανα. Μετά την υποχώρηση της φλεγμονής, ο πνευμονικός ιστός που έχει υποστεί βλάβη γίνεται ινώδης και είναι πιθανόν να εμφανισθεί χρόνια περιοριστική πνευμονοπάθεια. Η παρατεταμένη χορήγηση οξυγόνου περιεκτικότητας μεγαλύτερης από 50%, αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης υπολειμματικής πνευμονοπάθειας.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Προκειμένου να προληφθεί το ARDS, θα πρέπει να παρακολουθείται η αναπνευστική λειτουργία των ασθενών που βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ARDS. Η αναγνώριση και η αντιμετώπιση των πρώιμων σημείων και συμπτωμάτων μπορεί να κρίνει την έκβαση της νόσου. Παρακολουθείται ο ρυθμός, το βάθος και η συχνότητα της αναπνοής και καταγράφονται οι όποιες αλλαγές. Η έναρξη του ARDS χαρακτηρίζεται από την έναρξη γρήγορου και επιπόλαιου τύπου αναπνοής. Ο ασθενής οξυμετράται συνέχεια για τυχόν αλλαγές. Εάν εκδηλωθεί shock και το αίμα απομακρυνθεί από την επιφάνεια του σώματος, με αποτέλεσμα την ψυχρότητα του δέρματος, οι τιμές του Ο που καταγράφονται από το οξύμετρο, δεν είναι πλέον αξιόπιστες., καθιστώντας αναγκαία την παρακολούθηση των αερίων του αίματος για τυχόν εμφάνιση αναπνευστικής οξέωσης (πρώιμα) ή μεικτής μεταβολικής και αναπνευστικής οξέωσης (αργότερα). Θα πρέπει να λαμβάνονται μια σειρά από ακτινογραφίες θώρακος προκειμένου να εκτιμηθεί η αμφοτερόπλευρη εξέλιξη της πύκνωσης του θώρακα. επίσης, ελέγχεται εάν υπάρχει εισολκή των θωρακικών τοιχωμάτων λόγω εισρόφησης, χρήση των επικουρικών αναπνευστικών μυών και εκτιμάται ο βαθμός της δύσπνοιας. Παρακολουθείται το επίπεδο συνείδησης του ασθενούς, η καρδιακή συχνότητα και ο ρυθμός, η αρτηριακή πίεση οι τιμές των αερίων του αρτηριακού αίματος (ABG), τα επίπεδα των ηλεκτρολυτών του ορού, τα ευρήματα από την ακτινογραφία του θώρακα. Το ισοζύγιο των υγρών θα πρέπει να παρακολουθείται στενά με την μέτρηση της ενδοφλέβιας (IV) πρόσληψης υγρών και της απέκκρισης ούρων, όπως επίσης και με την μέτρηση της κεντρικής φλεβικής πίεσης, της πίεσης ενσφήνωσης της πνευμονικής αρτηρίας· με την καθημερινή μέτρηση του βάρους του ασθενούς· και με τον έλεγχο τυχόν ύπαρξης περιφερικού οιδήματος. Διατηρείται η βατότητα των αεραγωγών του ασθενούς και συνεχίζεται η χορήγηση οξυγόνου με συνεχή θετική πίεση στους αεραγωγούς ή μηχανικό αερισμό με θετική τελο-εκπνευστική πίεση (ΡΕΕΡ) από τον ειδικό σύμφωνα με τις οδηγίες του θεράποντα ιατρού. Η κλασική παρακολούθηση ενός ασθενή που βρίσκεται υπό μηχανικό αερισμό περιλαμβάνει το αναπνευστικό του ψιθύρισμα, τις κινήσεις του τοιχώματος του θώρακα, τα ζωτικά του σημεία και τη γενική του κατάσταση, τις ρυθμίσεις και τη λειτουργία του αναπνευστήρα· την αναρρόφηση του ενδοτραχειακού σωλήνα και του στοματοφάρυγγα· καθώς και την εκτίμηση τυχόν αλλαγών στις τιμές οξυμετρίας και των AGB.

Η καρδιακή παροχή μπορεί να είναι μειωμένη εξαιτίας του ότι η ΡΕΕΡ αυξάνει την ενδοθωρακική πίεση και μειώνει την φλεβική επιστροφή. Για αυτό το λόγο, οι ειδικοί θα πρέπει να παρακολουθούν την αρτηριακή πίεση, την αποβολή ούρων, την πνευματική κατάσταση, τις περιφερικές σφύ-ξεις και την πίεση ενσφήνωσης της πνευμονικής αρτηρίας για να εκτιμηθεί η επίδραση του αναπνευστήρα θετικής πίεσης στην αιμοδυναμική κατάσταση του ασθενούς. Ινστροπα φάρμακα χορηγούνται εάν μειωθεί η καρδιακή παροχή. Επίσης, παρακολουθούνται στενά τα επίπεδα της αιμοσφαιρίνης και ο κορεσμός του οξυγόνου, καθώς μπορεί να χρειασθεί μετάγγιση συμπυκνωμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων εάν η αιμοσφαιρίνη δεν επαρκεί για την μεταφορά του οξυγόνου. Η νοσηλεύτρια και ο ειδικός ιατρός αναζητούν σημεία και συμπτώματα κάποιου τραυματισμού λόγω αυξημένης πίεσης όπως είναι το υποδόριο εμφύσημα, ο πνευμοθώρακας, το πνευμομεσοθωράκιο (διαφυγή αέρα λόγω ρήξης των κυψελίδων που οφείλεται σε αυξημένη πίεση των αεραγωγών). Εάν υπάρχει μηχανικός αερισμός, τα ηρεμιστικά μπορούν να βοηθήσουν στο να ηρεμήσει ο ασθενής και να περιορισθεί ο κακός συντονισμός του ασθενούς με τον αναπνευστήρα. Οι ασθενείς θα πρέπει να υποστηρίζονται διαιτητικά από την αρχή προκειμένου να υποβοηθηθεί η αναγέννηση των πνευμονικών κυττάρων αλλά και να εξασφαλίζονται επαρκείς πρωτεΐνες για την έξοδο του ασθενούς από τον μηχανικό αερισμό. Η εντερική διατροφή είναι προτιμότερη από την παρεντερική, καθώς μειώνει τον κίνδυνο λοίμωξης. Μια δίαιτα πτωχή σε υδατάνθρακες συμβάλλει στη μείωση της μεταβολικής παραγωγής CO2 σε ασθενείς με ARDS που κατακρατούν CO2. Με την αντικατάσταση των υγρών, θα πρέπει να διατηρείται επαρκής κυκλοφορούν όγκος χωρίς να προκληθεί υπερυδάτωση, σύμφωνα με τις τιμές τις κεντρικής φλεβικής πίεσης. Η νοσηλευτική φροντίδα θα περιορίσει τα προβλήματα που μπορούν να προκύψουν λόγω της ακινησίας. Εάν ο ασθενής θα πρέπει να βρίσκεται σε πρηνή θέση, θα πρέπει να είναι ενήμερο το προσωπικό ότι η λήψη αυτής της θέσης είναι εργώδης και ότι απαιτείται πολυάριθμο προσωπικό για να τοποθετήσει τον ασθενή σε πρηνή θέση. Για να μειωθεί η πίεση που ασκείται στους πνεύμονες από την καρδία και από στο μεσοθωράκιο, τοποθετείται γύρω από τον ασθενή μια συσκευή πρηνισμού, ο οποίος στη συνέχεια στρέφεται από 3 μέλη του προσωπικού από την κάθε πλευρά και ένα το οποίο βρίσκεται στην κορυφή της κλίνης και προσέχει ώστε να μείνει στη σωστή θέση ο ενδοτραχειακός σωλήνας, οι φλεβοκαθετήρες και οι υπόλοιπες συνδέσεις. Η αρτηριακή πίεση, η καρδιακή και η αναπνευστική συχνότητα όταν ο ασθενής βρίσκεται σε πρηνή θέση θα πρέπει να ελέγχονται προκειμένου να βρεθεί κάποια θέση που είναι καλύτερα ανεκτή από τον ασθενή. Θα πρέπει κάθε ώρα να αλλάζει η θέση της κεφαλής του ασθενούς προκειμένου να αποφευχθεί η νέκρωση του δέρματος του προσώπου και να φροντίζεται η υγιεινή του στόματος και η αναρρόφηση των αεραγωγών. Ο ασθενής θα πρέπει να επανατοποθετείται στην ύπτια θέση κάθε 6 ώρες. Θα πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά μέτρα αντισηψίας στο ρουχισμό, στον σωλήνα αναρρόφησης, στα χέρια και στη φροντίδα της υγιεινής του στόματος. Ο ασθενής θα πρέπει να παρακολουθείται τακτικά για τυχόν εμφάνιση πυρετού, αλλαγής του χρώματος των πτυέλων και αύξησης του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων. Θα πρέπει να αξιολογείται η ανταπόκριση στη θεραπεία και να σημειώνονται οι παρενέργειες. Θα πρέπει να ενθαρρύνεται η οικογένεια να μιλάει στον ασθενή ακόμα και αν εκείνος δεν μπορεί να απαντήσει λεκτικά.

Οι ειδικοί θεραπευτές παίζουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση των ασθενών με ΑRDS. Εισάγουν τον ασθενή στον μηχανικό αερισμό σύμφωνα με τις οδηγίες του θεράποντος ιατρού και παρακολουθούν τα αέρια αίματος και τις τιμές της οξυμετρίας για να βεβαιωθούν ότι τα επίπεδα του οξυγόνου είναι ικανοποιητικά. επίσης, ρυθμίζουν τον φυσιολογικό όγκο διακύμανσης, τη συχνότητα της αναπνοής και τα επίπεδα της PEEP προκειμένου να εξασφαλιστεί ικανοποιητική οξυγόνωση των ιστών. Επίσης, συμμετέχουν στο να εκτιμηθεί το πότε θα πρέπει ο ασθενής να εξέλθει από τον μηχανικό αερισμό, εκτιμώντας τακτικά την κατάσταση της καρδιοπνευμονικής λειτουργίας του ασθενούς.

Aliases (separate with |): acute respiratory distress syndrome|Σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας
σύνδρομο παρατεταμένου QT

Επικίνδυνο για την ζωή σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από παράταση του διαστήματος QT και κοιλιακή ταχυκαρδία. Η πάθηση μπορεί να είναι συγγενής ή επίκτητη, σαν αποτέλεσμα χορήγησης φαρμάκων. Ονομάζεται επίσης και σύνδρομο QT ή σύνδρομο μακρού QT.

Aliases (separate with |): prolonged QT syndrome|Σύνδρομο παρατεταμένου QT
σύνδρομο πολυοργανικής ανεπάρκειας (MODS)

Σταδιακή ανεπάρκεια δύο ή περισσότερων οργανικών συστημάτων που προκύπτει από οξείες, βαριές νόσους ή τραυματισμούς (π.χ., σήψη, συστηματική φλεγμονώδης απάντηση, τραύμα, εγκαύματα) και οφείλεται στην ανικανότητα του οργανισμού να ενεργοποιήσει επαρκώς τους αμυντικούς του μηχανισμούς.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Οι ασθενείς που είναι σε κίνδυνο θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά, ώστε να βοηθηθούν στην πρόληψη του MODS μέσω άμεσης αναγνώρισης και διόρθωσης των προβλημάτων της αιμάτωσης, της λοίμωξης και της οργανικής δυσλειτουργίας. Δείκτες υπερμεταβολικής, υπερδυναμικής κατάστασης θα πρέπει να εκτιμώνται, καθώς το σώμα προσπαθεί να αναπληρώσει για την αρχική προσβολή. Αυτό θα ακολουθηθεί από ένα υποδυναμικό στάδιο ανεπαρκούς αναπλήρωσης με διαταραχές στην ισορροπία μεταξύ αποθεμάτων και απαιτήσεων για οξυγόνο, στην κατανομή του κυκλοφορούντος όγκου και με μεταβολικές ανωμαλίες, που οδηγούν σε οργανική ανεπάρκεια. Συχνές διαταραχές αφορούν το αναπνευστικό, το καρδιαγγειακό, τους νεφρούς και το ήπαρ, που συχνά ακολουθούνται ή συνοδεύονται από σήψη με Gram αρνητικούς μικροοργανισμούς και διάχυτοι ενδοαγγειακή πήξη. Κατάλληλες ιατρικές παρεμβάσεις θα ξεκινήσουν για τα προβλήματα του κάθε ανεπαρκούς συστήματος. Οι νοσηλευτικές ευθύνες περιλαμβάνουν παρακολούθηση των ζωτικών σημείων και εκτίμηση των αποτελεσμάτων των διαγνωστικών εξετάσεων, συντονισμό και εκτέλεση των καθορισμένων θεραπειών και αξιολόγηση των απαντήσεων του ασθενή, ενώ ταυτόχρονα οι νοσηλευτές εκτιμούν τον ασθενή για ανεπιθύμητες ενέργειες, τον προστατεύουν από νοσοκομειακές λοιμώξεις και περιβαλλοντικά στρεσογόνα ερεθίσματα και προσφέρουν συναισθηματική υποστήριξη στον ασθενή και την οικογένειά του σε αυτόν τον τύπο καταστρεπτικής ασθένειας, που έχει 90% δείκτη θνησιμότητας.

Ο αναπνευστικός θεραπευτής βοηθά τον ιατρό να καθορίσει, πότε πρέπει να διασωληνώσει τον ασθενή και να ξεκινήσει το μηχανικό αερισμό. Ο ασθενής μπορεί να αναπτύξει βλάβη του πνεύμονα από καταπληξία και να χρειαστεί μηχανικό αερισμό με θετική τελοεκπνευστική πίεση για να διατηρήσει επαρκή οξυγόνωση. Ο μηχανικός αερισμός σε αυτούς τους ασθενείς εξυπηρετεί επίσης την ανάπαυση των αναπνευστικών μυών και μειώνει την κατανάλωση οξυγόνου. Ο υπεύθυνος θεραπευτής μετρά συχνά τα αέρια του αρτηριακού αίματος και την παλμική οξυμετρία για να εξασφαλίσει επαρκή οξυγόνωση στη χαμηλότερη δυνατή συγκέντρωση εισπνεόμενου οξυγόνου, για να προληφθεί η τοξικότητα από το οξυγόνο.

Aliases (separate with |): multiple organ dysfunction syndrome|Σύνδρομο πολυοργανικής ανεπάρκειας
σύνδρομο στέρησης αλκοόλ

Τα νευρολογικά, ψυχιατρικά και καρδιαγγειακά σημεία και συμπτώματα που λαμβάνουν χώρα όταν ένα άτομο εθισμένο να καταναλώνει μεγάλες ποσότητες αλκοόλ, το διακόπτει αιφνίδια. Η στέρηση του αλκοόλ συνήθως ακολουθείται από ένα προβλέψιμο μοντέλο. Στις πρώτες ώρες της αποχής οι ασθενείς είναι συνήθως ευερέθιστοι, αγχώδεις, με τρόμο και τρομάζουν εύκολα. Η αρτηριακή πίεση και η καρδιακή συχνότητα αυξάνονται αλλά παραμένουν σε εγρήγορση και προσανατολισμένοι. Αν δεν καταναλώσουν αλκοόλ (ή δεν λάβουν σχετική θεραπεία) στις πρώτες 12 με 48 ώρες ενδέχεται να εμφανίσουν κρίση στέρησης. Αποχή για 72 με 96 ώρες μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αναστάτωση, παραισθήσεις και έντονες αυξομειώσεις της αρτηριακής πίεσης και συχνότητας. Αυτό το στάδιο της στέρησης είναι γνωστό ως τρομώδες παραλήρημα και μπορεί να αποβεί μοιραίο για ένα 15% των ασθενών.

Aliases (separate with |): alcohol withdrawal syndrome|Σύνδρομο στέρησης αλκοόλ
σύνδρομο ταχυκαρδίας-βραδυκαρδίας

Μία μορφή του συνδρόμου νοσούντος φλεβοκόμβου. Μία ομάδα αρρυθμιών που δημιουργούνται από ένα ελάττωμα στην παραγωγή ή μετάδοση του ερεθίσματος του φλεβόκομβου. Αρρυθμίες που σχετίζονται περιλαμβάνουν υπερκοιλιακές ταχυκαρδίες, κολπική μαρμαρυγή, κολπικό πτερυγισμό που εναλλάσσεται με κολπική παύση και κολπική βραδυκαρδία.

Aliases (separate with |): Σύνδρομο ταχυκαρδίας-βραδυκαρδίας
σύνδρομο του Cushing

Τα σημεία και συμπτώματα τα οποία προκαλούνται από την παρατεταμένη έκθεση σε περίσσεια γλυκοκορτικοειδών ορμονών. Τα γλυκοκορτικοειδή εκκρίνονται φυσιολογικά από τα επινεφρίδια· παρ' όλα αυτά, το σύνδρομο του Cushing είναι παρενέργεια της φαρμακολογικής χρήσης στεροειδών στη θεραπεία φλεγμονωδών νόσων, όπως η αντιδραστική αναπνευστική νόσος, ή η αρθρίτιδα. Η περίσσεια γλυκοκορτικοειδών, η οποία προέρχεται από υποφυσιακά ή επινεφριδιακά αδενώματα ή από την παραγωγή υπερβολικών επιπέδων φλοιοεπινεφριδιοτρόπου ορμόνης, είναι εξαιρετικώς σπάνια (καλείται νόσος του Cushing).

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Ο προσβεβλημένος ασθενής μπορεί να αναφέρει μυϊκή αδυναμία, λέπτυνση του δέρματος, ευκολία μωλωπισμού, πρόσληψη βάρους, αποστρογγύλωση των προσωπικών χαρακτηριστικών (φεγγαροπροσωπία), ή ψυχολογική κατάθλιψη. Μπορεί να παρουσιασθούν συμπτώματα σακχαρώδους διαβήτη, όπως δίψα, πολυουρία, και πολυφαγία επειδή οι γλυκοκορτικοειδείς ορμόνες διαταράσσουν τη δράση της ινσουλίνης. Κατά τη φυσική εξέταση, οι ασθενείς μπορεί να εμφανίζουν παχυσαρκία, η οποία επηρεάζει το πρόσωπο, την άνω ράχη και τον κορμό, αλλά όχι τα άκρα. Το κοιλιακό δέρμα μπορεί να σημαδεύεται από πορφυρές γραμμές καλούμενες ραβδώσεις. Συχνά, παρουσιάζεται υπέρταση.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Το σύνδρομο του Cushing το οποίο προκαλείται από χρόνια χρήση στεροειδών ορμονών, μπορεί να βελτιωθεί εάν τα στεροειδή χορηγούνται κάθε δεύτερη ημέρα, ή εάν οι υψηλές δόσεις αυτών των φαρμάκων μπορούν να ελαττωθούν σταδιακά. Όταν εμφανίζεται νόσος του Cushing, συνήθως απαιτείται χειρουργική αφαίρεση του υπεύθυνου αδενώματος.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: όταν απαιτείται παρατεταμένη χορήγηση θεραπευτικών δόσεων φλοιοεπινεφριδιακών ορμονών, όπως π.χ. για υποκατάσταση, ο ασθενής παρακολουθείται για ανεπιθύμητες επιδράσεις. Χορηγείται δίαιτα υψηλή σε πρωτεΐνη και κάλιο, αλλά χαμηλή σε θερμίδες, υδατάνθρακες και νάτριο. Βοηθείται ο ασθενής να προσαρμοσθεί στις μεταβολές της σωματικής εικόνας του και της δύναμής του. Προσφέρεται ρεαλιστικός εφησυχασμός και συναισθηματική υποστήριξη και ο ασθενής ενθαρρύνεται να εκφράζει τα αισθήματά του σχετικά με τις απώλειες καθώς και να αναπτύξει θετικές στρατηγικές αντιμετώπισης. Συνιστάται περιοδική ανάπαυση και προσφέρεται βοήθεια για την κίνηση, ιδιαίτερα με τις κινήσεις που απαιτούν δύναμη στο βραχίονα και στον ώμο. Λαμβάνονται μέτρα ασφαλείας, ώστε να αποφευχθούν οι πτώσεις. Η διδασκαλία του ασθενούς, πρέπει να περιλαμβάνει πληροφορίες σχετικά με τον κίνδυνο ανάπτυξης σακχαρώδους διαβήτη, καταρρακτών, ευκολίας μωλωπισμών και λοιμώξεων.

Aliases (separate with |): Cushing′s syndrome|Σύνδρομο του Cushing
σύνδρομο χρόνιας κόπωσης

Σύνδρομο χαρακτηριζόμενο από χρόνια περιοριστική κόπωση, η οποία δεν απαλύνεται με την ανάπαυση και την ελαττωμένη σωματική, διανοητική και κοινωνική λειτουργία. Επηρεάζει γυναίκες και άνδρες όλων των ηλικιών και φυλών. Συχνά σχετίζεται με ελαττωμένη συγκέντρωση, εκνευρισμό, διαταραχές ύπνου, υποτροπιάζοντες πονόλαιμους, χαμηλές θερμοκρασίες, πρησμένους αδένες και πόνους των οστών ή των μυών. Στο παρελθόν, αυτή η πάθηση καλείτο (χωρίς δικαιολόγηση) χρόνια λοίμωξη με τον ιό Epstein-Barr, μυαλγική εγκεφαλομυελίτιδα, γρίπη των γιάπηδων, και σύνδρομο χρόνιας κόπωσης και ανοσοανεπάρκειας (CFlDS).

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Η αιτία του συνδρόμου χρόνιας κόπωσης είναι άγνωστη. Σύμφωνα με τα κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Λοιμώξεων, το ΣΧΚ μπορεί να οφείλεται σε πολλές αιτίες, που όλες έχουν κοινή κατάληξη. Αυτές οι αιτίες μπορεί να περιλαμβάνουν ιική μόλυνση, ή διαταραχές της νευρολογικής και ενδοκρινούς λειτουργίας ή της λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Λοιμώξεων καθιέρωσαν τα ακόλουθα κριτήρια για τη διάγνωση:

Βαριά χρόνια κόπωση διαρκείας ίσης ή μεγαλύτερης των έξι μηνών, έχοντας αποκλείσει άλλες γνωστές ιατρικές καταστάσεις με κλινική διάγνωση.

Τέσσερα ή περισσότερα από τα ακόλουθα συμπτώματα: σημαντική ελάττωση της βραχυπρόσθεσμης μνήμης, ή συγκέντρωσης, πονόλαιμος, ευαίσθητοι λεμφαδένες, μυικός πόνος, πολλαπλός πόνος αρθρώσεων χωρίς πρήξιμο ή ερύθημα, πονοκέφαλοι νέου τύπου, προτύπου ή οξύτητας, μη αναζωογονητικός ύπνος και αδυναμία μετά από σωματική άσκηση διαρκείας μεγαλύτερης των 24 ωρών.

Δεν υπάρχουν καθοριστικές εξετάσεις για αυτή τη διαταραχή. Οι διαγνωστικές εξετάσεις πρέπει να περιλάβουν ελέγχους για τον αποκλεισμό άλλων παρόμοιων κλινικών ασθενειών. Τα στοιχεία από μελέτες υποδεικνύουν ότι το 50% περίπου των πασχόντων ανακάμπτουν, παρ ότι δεν εξαφανίζονται όλα τα συμπτώματα.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Επειδή δεν υπάρχει γνωστή αιτιολογία, η θεραπεία εστιάζει στην υποστηρικτική παρακολούθηση. Τα μη στεροειδικά αντιφλεγμονώδη φάρμακα (NSAID) μπορεί να είναι χρήσιμα στις μυαλγίες ή στις αρθραλγίες. Μικρές δόσεις τρικυκλικών αντικαταθλιπτικών ενισχύουν μερικές φορές τον έλεγχο του πόνου και μπορεί να είναι χρήσιμα σε ασθενείς με διαταραχές ύπνου. Οι σύνθετες ανοσολογικές ή μεταβολικές θεραπείες δεν έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές σε συστηματική βάση. Οι νοητικές συμπεριφοριστικές θεραπείες έχουν αποδειχθεί χρήσιμες σε ορισμένους ασθενείς.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Εξετάζονται τα επίπεδα και ο βαθμός κόπωσης κατά τη διάρκεια καθημερινών δραστηριοτήτων. Αξιολογείται η συναισθηματική απόκριση του ασθενούς στην πάθηση καθώς και η ικανότητα του να αντεπεξέρχεται σε αυτήν. Παρέχεται συναισθηματική υποστήριξη κατά τη μακρά περίοδο διαγνωστικών ελέγχων και της παρατεταμένης και συχνά αποκαρδιωτικής πορείας της ασθένειας. Οι ασθενείς παραπέμπονται για ψυχολογική ή επαγγελματική συμβουλή όπως κρίνεται απαραίτητο ή σε μία τοπική ομάδα υποστήριξης εάν υπάρχει κάποια διαθέσιμη, ώστε να βοηθηθούν να επιστρέψουν σε μια όσο το δυνατό πιο φυσιολογική ζωή. Οι δραστηριότητες πρέπει να περιορίζονται το περισσότερο δυνατό κατά τη μεγαλύτερη κόπωση, αλλά πρέπει να αποθαρρύνεται η περαιτέρω κατάκλιση πλην της απαραίτητης για τον ύπνο, επειδή δεν απαλύνει την αδυναμία. Ο ασθενής πρέπει να συμμετέχει σε πρόγραμμα σωματικής άσκησης διαβαθμισμένης έντασης, το οποίο μπορεί να είναι δύσκολο στην αρχή και διατήρησή του, αλλά μπορεί να τον/ την βοηθήσει να αισθανθεί καλύτερα. Η άσκηση πρέπει να εκτελείται για μικρές περιόδους και να αυξηθεί αργά ώστε να αποφευχθεί αύξηση της κόπωσης.

Aliases (separate with |): chronic fatigue syndrome|Σύνδρομο χρόνιας κόπωσης
συρίγγιο

Παθολογική επικοινωνία ανάμεσα στο δέρμα και σε εσωτερική κοιλότητα του σώματος ή σε δύο περιοχές του σώματος.

Aliases (separate with |): Συρίγγιο
συσκευή Golgi

[Camillo Golgi, Ιτ. παθολογοανατόμος, 1843-1926]. Μια ελασματοειδής, μεμβρανώδης δομή, σε όλα σχεδόν τα κύτταρα που φαίνεται καλύτερα με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Περιέχει καμπυλοειδείς, παράλληλες σειρές επίπεδων θυλάκων που συχνά διαστέλλονται στα άκρα τους. Στα εκκριτικά κύτταρα, η συσκευή συγκεντρώνει και συσκευάζει το προϊόν της έκκρισης. Η λειτουργία της σε άλλα κύτταρα είναι ανεπαρκώς κατανοητή, αν και προφανώς σημαντική.

Aliases (separate with |): Συσκευή Golgi
συστημα παροχής οξυγόνου

Μια συσκευή που παρέχει μια συγκέντρωση εισπνεόμενου οξυγόνου μεγαλύτερη από αυτή που υπάρχει στον αέρα του δωματίου. Ένα σύστημα παροχής οξυγόνου σταθερής απόδοσης παρέχει μια σταθερή συγκέντρωση οξυγόνου. Ένα σύστημα παροχής οξυγόνου μεταβλητής απόδοσης παρέχει συγκέντρωση οξυγόνου που μπορεί να ποικίλει ανάλογα με τις μεταβολές στο πρότυπο αναπνοής του ασθενούς.

Aliases (separate with |): Συστημα παροχής οξυγόνου
σύστημα υγείας

Ένα οργανωμένο σύστημα που διαχειρίζεται και παρέχει θεραπείες και προληπτικές υπηρεσίες σε υγιείς, ασθενείς και τραυματίες. Στοιχεία του αποτελούν οι ιατροί και οι βοηθοί τους, οι οδοντίατροι και οι συνεργάτες τους, οι νοσηλεύτριες και οι αναπληρωτές τους, τα διάφορα επίπεδα διαγνωστικών και νοσηλευτικών ιδρυμάτων, οι φιλανθρωπικές οργανώσεις, οι διοικητές των ιατρικών μονάδων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στα νοσοκομεία και στις κυβερνητικές υπηρεσίες, η βιομηχανία ιατρικής ασφάλισης και οι κατασκευαστές φαρμάκων και ιατρικών συσκευών. Ένα ιδανικό σύστημα υγείας θα έδινε ιδιαίτερη προσοχή στην προληπτική ιατρική και θα ενθάρρυνε την προληπτική ατομική φροντίδα· θα καθιστούσε δυνατή την πρόσβαση στην πρωτοβάθμια περίθαλψη για εκτίμηση και αντιμετώπιση των ιατρικών προβλημάτων· θα παρείχε δευτεροβάθμια περίθαλψη ή επείγουσα περίθαλψη συμπεριλαμβανομένων υπηρεσιών επείγουσας ιατρικής και σύνθετων παθολογικών και χειρουργικών υπηρεσιών· θα διευκόλυνε την τριτοβάθμια περίθαλψη των ασθενών που χρειάζονται παραπομπή σε κέντρα που παρέχουν υπηρεσίες αποκατάστασης· θα παρείχε παρηγορητική φροντίδα για να ανακουφίσει προσωρινά τις οικογένειες από τις καθημερινές ασχολίες φροντίδας των ατόμων για τα οποία είναι υπεύθυνες· θα παρείχε διαρκείς υποστηρικτικές υπηρεσίες σε εκείνους των οποίων η ψυχική ή η σωματική νόσος ή η αναπηρία είναι τέτοια που χρειάζονται βοήθεια στην καθημερινότητα (π.χ., υγιεινή του σπιτιού και κατ οίκον νοσηλευτική φροντίδα)· και θα παρείχε φροντίδα σε ξενώνες σε εκείνους με νόσους τελικού σταδίου, με λογικό βέβαια κόστος σε όλα αυτά.

Aliases (separate with |): Σύστημα υγείας
συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

Μια χρόνια αυτοάνοση φλεγμονώδης νόσος, η οποία αφορά πολλαπλά οργανικά συστήματα και χαρακτηρίζεται από περιοδικά οξέα επεισόδια. Το όνομά της προέρχεται από το χαρακτηριστικό ερυθηματώδες εξάνθημα σχήματος πεταλούδας επί της ρινός και των παρειών, που προσομοιάζουν το ρύγχος λύκου. Η νόσος είναι περισσότερο εξαπλωμένη στις γυναίκες σε ηλικία τεκνοποίησης.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ και ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ: Ο SLE ταξινομείται ως μια αυτοάνοση νόσος, στην οποία ο οργανισμός δεν μπορεί να διατηρήσει τους φυσιολογικούς μηχανισμούς ανοχής των αυτοαντιγόνων. Η ενεργοποίηση των Τ βοηθητικών κυττάρων και των Β κυττάρων έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή αυτοαντισωμάτων που επιτίθενται σε αντιγόνα που βρίσκονται στο κυτόπλασμα και στον πυρήνα των κυττάρων καθώς και στην επιφάνεια των κυττάρων του αίματος. Η ακριβής αιτιολογία του SLE είναι άγνωστη. Γενετικά ελλείμματα, ορμονικές μεταβολές και περιβαλλοντικοί παράγοντες αποτελούν τους πιθανούς παράγοντες προδιάθεσης.

Τα αυτοαντισώματα μπορούν να αντιδράσουν με αυτοαντιγόνα, δημιουργώντας ανοσολογικά συμπλέγματα σε τόσο μεγάλους αριθμούς που να μην μπορούν να απεκκριθούν πλήρως. Τα ανοσολογικά συμπλέγματα είναι δυνατόν να κατακρημνισθούν μέσα στα αιμοφόρα αγγεία, προκαλώντας φλεγμονή στο σημείο και διαταραχή της ροής τους αίματος και του οξυγόνου προς τους ιστούς. Οι αποθέσεις αυτές είναι ιδιαίτερα βλαπτικές στα σπειράματα. Τα αυτοαντισώματα επάγουν επίσης την καταστροφή των κυττάρων, διεγείροντας τη φαγοκυτταρική δραστηριότητα των ουδετερόφιλων και των μακροφάγων, η οποία αυξάνει την κυτταρική καταστροφή από τραυματισμό, λοίμωξη ή φάρμακα.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Το 1997, καθιερώθηκαν τα αναθεωρημένα κριτήρια για τη διάγνωση του SLE. Η διάγνωση μπορεί να γίνει εάν υπάρχουν τέσσερα ή περισσότερα από τα ακόλουθα κριτήρια, είτε ταυτόχρονα είτε διαδοχικά: 1. εξάνθημα μορφής πεταλούδας, 2. επηρμένες, λεπιδώδεις δισκοειδείς δερματικές βλάβες, 3. αντιπυρηνικά αντισώματα, που παρατηρούνται με ανοσοφθορισμό, 4. ανοσολογικές διαταραχές, συμπεριλαμβανομένων κυττάρων ερυθηματώδους λύκου (LE) ή άλλων αυτοαντισωμάτων, 5. πλευρίτιδα ή περικαρδίτιδα, 6. αιμολυτική αναιμία, λευκοπενία (αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων μικρότερος από 4.000/mm3), λεμφοπενία (αριθμός λεμφοκυττάρων μικρότερος από 1.500/mm3), ή θρομβοκυτταροπενία με λιγότερα από 100.000/mm3 αιμοπετάλια, 7. στοματικά ή ρινοφαρυγγικά έλκη, 8. μη-διαβρωτική αρθρίτιδα, 9. ψύχωση ή σπασμοί χωρίς σαφές αίτιο, 10. φωτοευαίσθητο δερματικό εξάνθημα, 11. πρωτεϊνουρία μεγαλύτερη από 0,5 g/ημέρα ή κυτταρικά εκμαγεία στα ούρα. Κάποια φάρμακα μπορούν να προκαλέσουν ένα σύνδρομο που ομοιάζει με λύκο. Τα συνηθέστερα από αυτά είναι η προκαϊναμίδη, η ισονιαζίδη, και η υδραλαζίνη.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Οι ασθενείς εμφανίζουν μια ευρεία ποικιλία κλινικών συμπτωμάτων, σημείων και εργαστηριακών ευρημάτων, αλλά τα πιο κοινά είναι η αναιμία, η θρομβοκυτταροπενία, η πολυαρθρίτιδα, τα δερματικά εξανθήματα, η σπειραματονεφρίτιδα, ο πυρετός, η αδιαθεσία, η απώλεια βάρους και τα χαμηλά επίπεδα του συμπληρώματος στο αίμα. Άλλα σημεία περιλαμβάνουν την πλευρίτιδα, την περικαρδίτιδα, τη μυοκαρδίτιδα, τις γαστρεντερικές εξελκώσεις, το φαινόμενο Raynaud καθώς και άλλα προβλήματα που προκαλούνται από τις φλεγμονώδεις μεταβολές των αιμοφόρων αγγείων ή του συνδετικού ιστού. Οι περισσότεροι ασθενείς είναι επιρρεπείς στις λοιμώξεις.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: Δεν υπάρχει θεραπεία για τον SLE, και η πλήρης ύφεση είναι σπάνια. Περίπου το 25% των ασθενών έχουν ήπια νόσο, εμφανίζοντας ελάχιστα δερματικά και αιματολογικά σημεία, και μπορούν να αντιμετωπισθούν με μη-στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Τα εξανθήματα μπορεί να αποκρίνονται στα ανθελονοσικά φάρμακα (π.χ., Plaquenil), αλλά οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά για πιθανή φαρμακογενή αμφιβληστροειδική βλάβη. Οι υπόλοιπες θεραπείες για το δερματικό εξάνθημα περιλαμβάνουν αντηλιακά, κινακρίνη, ρετινοειδή, και δαψόνη. Απειλητικές για τη ζωή καταστάσεις, καθώς και αυτές που προκαλούν βαριά αναπηρία, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με υψηλές δόσεις κορτικοστεροειδών και συμπληρωματικού ασβεστίου για την ελαχιστοποίηση της οστεοπόρωσης, η οποία μπορεί να αποτελεί μια ανεπιθύμητη παρενέργεια της μακροχρόνιας χρήσης γλυκοκορτικοειδών. Ανοσοκατασταλτικά φάρμακα χρησιμοποιούνται για βαριές παροξύνσεις και για τη μείωση της δοσολογίας των στεροειδών.

ΠΡΟΓΝΩΣΗ: Η πρόγνωση εξαρτάται από τα οργανικά συστήματα που συμμετέχουν, από τη βαρύτητα της βλάβης τους και από την ταχύτητα εξέλιξης της νόσου. Τα ποσοστά δεκαετούς επιβίωσης είναι υψηλά (80%). Η νεφρική ανεπάρκεια και οι λοιμώξεις αποτελούν τις συνηθέστερες αιτίες θανάτου.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Η εκπαίδευση του ασθενούς σχετικά με τη νόσο είναι ουσιώδης σε οποιαδήποτε χρόνια νόσο. Θα πρέπει να διδάσκονται ο σκοπός, η κατάλληλη δοσολογία, η χρήση και οι παρενέργειες των φαρμάκων. Οι ασθενείς χρειάζονται συναισθηματική υποστήριξη ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις μεταβολές στην εμφάνιση, λόγω των δερματικών εξανθημάτων ή όταν χορηγείται υψηλή δόση κορτικοστεροειδών. Οι ασθενείς θα πρέπει να διδαχθούν να φορούν ρούχα και καπέλα που να αποκλείουν την άμεση ηλιακή ακτινοβολία και να διατηρούν μια δίαιτα πλούσια σε κάλιο και πρωτεΐνες. Η νοσηλεύτρια θα πρέπει να βοηθά στην καθιέρωση μιας αγωγής για την επαρκή ανακούφιση τόσο από το μυοσκελετικό άλγος όσο και από τη χρόνια κόπωση που βιώνουν οι περισσότεροι ασθενείς. Η επιπρόσθετη υποστήριξη και εκπαίδευση εξαρτώνται από το οργανικό σύστημα που επηρεάζεται περισσότερο από τη νόσο. Με την πάροδο του χρόνου, οι ασθενείς με βαριά προϊούσα νόσο χρειάζονται βοήθεια στην αντιμετώπιση της πιθανότητας ενός πρώιμου θανάτου.

Aliases (separate with |): systemic lupus erythematosus|Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος
σύφιλη

Λοίμωξη πολλαπλών σταδίων προκαλούμενη από τη σπιροχαίτη Treponema pallidum. H ασθένεια συνήθως μεταδίδεται σεξουαλικά, παρότι μικρός αριθμός συγγενών μολύνσεων συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Στις H.Π.Α., ο αριθμός των περιστατικών κυμαίνεται από χρόνο σε χρόνο και από δεκαετία σε δεκαετία. Το 1998 αναφέρθηκαν μόνο 7.000 περιπτώσεις πρωτογενούς και δευτερογενούς σύφιλης στα Κέντρα Ελέγχου Λοιμώξεων στην Ατλάντα, που αντιστοιχούν στον χαμηλότερο αριθμό που έχει αναφερθεί ποτέ. H πλειοψηφία των περιπτώσεων στις H.Π.Α. εντοπίζονται στις νοτιοανατολικές πολιτείες, μεταξύ εφήβων και νεαρών ενήλικων ατόμων, χρηστών παράνομων ουσιών και ασθενών μολυσμένων με τον ιό της ανθρώπινης ανοσοα-νεπάρκειας (HIV). Το 2000 στις H.Π.Α. αναφέρθηκαν 529 περιπτώσεις συγγενούς σύφιλης. Τυπικά η σύφιλη μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο με απευθείας επαφή του δέρματος ή των βλεννογόνων. Οι σπειροχαίτες διαπερνούν εύκολα το δέρμα και διασπείρονται από την αρχική θέση εμβολιασμού στους περιφερικούς λεμφαδένες, την κυκλοφορία και πολλαπλές άλλες θέσεις, συμπεριλαμβανομένου του κεντρικού νευρικού συστήματος. Μετά από μια περίοδο επώασης 10 ημερών έως 2 μηνών, εμφανίζεται βλατίδα στο δέρμα, η οποία αναπτύσσεται σε ανώδυνο έλκος (σκληρό έλκος), χαρακτηριστικό του αρχικού σταδίου της μόλυνσης. Το σκληρό έλκος και άλλες δερματικές κακώσεις που προκαλούνται από τη σύφιλη είναι ιδιαίτερα μολυσματικά. Τα γεννητικά όργανα είναι οι πιο συνηθισμένες θέσεις πρωτογενούς μόλυνσης και σχηματισμού σκληρού έλκους κατά τη σύφιλη.

Στο δευτερογενές στάδιο εμφανίζεται εκτεταμένο σωματικό εξάνθημα, συχνά συνοδευόμενο από συστηματικά συμπτώματα όπως πυρετός, κεφαλαλγία, οίδημα των λεμφαδένων και καχεξία. Ιδιαίτερα μολυσματικές υγρές και πλατιές βλατίδες ενδέχεται να εμφανιστούν στο περίνεο (γαλακτώδες κονδύλωμα) μαζί με αβαθή έλκη στο στόμα (βλεννώδεις κηλίδες). Εάν η ασθένεια δεν εξαλειφθεί με αντιβιοτικά, εγκαθίσταται λανθάνουσα λοίμωξη η οποία μπορεί να προκαλέσει πολλαπλές καταστροφικές μεταβολές σε πολλά συστήματα οργάνων πολλά χρόνια αργότερα.

Στο τριτογενές στάδιο παρατηρείται ιστολογική καταστροφή στην αορτή, στο κεντρικό νευρικό σύστημα, στα οστά και στο δέρμα. Οι συνέπειες περιλαμβάνουν ανεύρυσμα της αορτής, μηνιγγίτιδα, αισθητήριες και βαδιστικές διαταραχές, άνοια, οπτική ατροφία και πολλές άλλες παθήσεις.

ΟΡΟΛΟΓΙΚΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ ΓΙΑ ΣΥΦΙΛΗ: Οι συνηθέστεροι εργαστηριακοί έλεγχοι για σύφιλη δεν έχουν άριστη ευαισθησία ή ειδικότητα. Ο έλεγχος πραγματοποιείται συνήθως με την ταχεία δοκιμασία μη τρεπονεμικής αντιδρασίνης πλάσματος, ή την ερευνητική εργαστηριακή δοκιμασία αφροδίσιων νοσημάτων, αμφότερες από τις οποίες ενδέχεται να δώσουν ανακριβή αποτελέσματα. Εάν οποιοαδήποτε δοκιμασία είναι θετική, πραγματοποιείται επιβεβαιωτική δοκιμασία με τον έλεγχο μικροαιμοσυγκόλλησης για αντισώματα καθήλωσης του T. pallidum ή με την προσρόφηση φθορίζοντος αντιτρεπονεμικού αντισώματος. Ο έλεγχος δύο σταδίων αυξάνει την πιθανότητα λήψης ακριβούς διάγνωσης. Η δοκιμασία αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης ίσως είναι η ακριβέστερη μέθοδος για τη διάγνωση της σύφιλης αλλά δεν χρησιμοποιείται συχνά εκτός ερευνητικών εργαστηρίων.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα άτομα τα οποία διαγιγνώσκονται με σύφιλη ενδέχεται να πάσχουν και από άλλα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, ιδιαίτερα μόλυνση με HIV. Οι ειδικοί στη Δημόσια Υγεία συνιστούν να εξετάζονται όλοι όσοι φέρουν οποιαδήποτε από τις δύο ασθένειες και για τις δύο αυτές ασθένειες.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Τυπικά χορηγούνται στους ασθενείς με σύφιλη παρασκευάσματα πενικιλλίνης μακράς διάρκειας δράσης. Η διάρκεια της αγωγής εξαρτάται από το στάδιο της ασθένειας και από το αν υπάρχουν συνοδές παθολογίες, όπως μόλυνση με HIV, ή επιπλοκές όπως ενδείξεις νευροσύφιλης. Η δοξικυκλίνη ή η τετρακυκλίνη μπορεί να υποκαταστήσουν την αγωγή σε ασθενείς με αλλεργία στην πενικιλλίνη.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ο ασθενής λαμβάνει πληροφορίες για την ασθένεια, για το πόσο σημαντικό είναι να εντοπιστούν όλα τα άτομα με τα οποία ήρθε σε επαφή, για τη θεραπεία και για την επακόλουθη φροντίδα. Η πενικιλλίνη χορηγείται ως ενδείκνυται ή χορηγείται εναλλακτικό αντιβιοτικό εάν ο ασθενής είναι αλλεργικός στην πενικιλλίνη. Ο ασθενής παραπέμπεται σε υπηρεσία δημόσιας υγείας για να υποδείξει τα άτομα επαφής. Διδάσκονται μέθοδοι πρόληψης και παρέχεται συμβουλευτική υποστήριξη. Πρέπει να λαμβάνονται προφυλάξεις κατά τον χειρισμό τω εργαστηριακών δειγμάτων. Ο ασθενής πρέπει να αποφεύγει οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή έως ότου ολοκληρωθεί η θεραπευτική αγωγή, συμπεριλαμβανομένων προηγούμενων συντρόφων οι οποίοι δεν έχουν αξιολογηθεί και αντιμετωπιστεί επαρκώς, εάν ενδείκνυται, για σύφιλη. Λαμβάνονται προφυλάξεις διαχείρισης των εκκρίσεων του ασθενούς από τη στιγμή που θα τεθεί υποψία για την ασθένεια μέχρι και 24 ώρες μετά την έναρξη της κατάλληλης αντιβιοτικής θεραπείας.

Aliases (separate with |): syphilis|Σύφιλη
σφιγκτήρας

Κυκλοτερής μυς που σφίγγει γύρω από κάποιο όργανο ώστε να ρυθμίζει την παροχή υλικού από ή προς αυτό.

Aliases (separate with |): Σφιγκτήρας
σφυγμικό κύμα

Το κύμα της πίεσης που προέρχεται από τη συστολική εκκένωση του αίματος προς την αορτή. Δεν οφείλεται στη δίοδο του εξωθούμενου αίματος, αλλά είναι το αποτέλεσμα της ενέργειας που μεταδίδεται μέσω των αρτηριακών τοιχωμάτων. Η ταχύτητα στην αορτή μπορεί να φθάνει τα 500 cm/sec και να περιορίζεται στα 0,07 cm/sec στα τριχοειδή. Η ταχύτητα μετάδοσης ποικίλει ανάλογα με τη φύση του αρτηριακού τοιχώματος και αυξάνεται με την ηλικία, καθώς οι αρτηρίες γίνονται λιγότερο ελαστικές. Έτσι, στην αρτηριοσκλήρυνση, η ταχύτητα αυξάνεται πάνω από το φυσιολογικό.

Aliases (separate with |): Σφυγμικό κύμα
σχιζοφρένια

Πνευματική διαταραχή, η οποία επηρεάζει περίπου το 0,4-1,2% του πληθυσμού, χαρακτηρίζεται δε από αυταπάτες, παραισθήσεις, αποδιοργανωμένο λόγο και συμπεριφορά (τα «θετικά» συμπτώματα) καθώς και από απουσία συναισθηματικής αντίδρασης, κοινωνική αποξένωση, και απουσία ελεύθερης βούλησης (τα «αρνητικά» συμπτώματα). Η σχιζοφρένια περιλαμβάνει δυσλειτουργίες σε μία ή περισσότερες περιοχές, όπως οι διαπροσωπικές σχέσεις, η εργασία ή η εκπαίδευση και η ικανότητα αυτοεξυπηρέτησης. Συνοδευτικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν ακατάλληλα συναισθήματα, ανηδονία, δυσφορική διάθεση, ανώμαλη ψυχοκινητική δραστηριστητα, νοητική δυσλειτουργία, σύγχυση, έλλειψη διορατικότητας και αποπροσωποποίηση. Τα ανώμαλα νευρολογικά ευρήματα μπορεί να εμφανίσουν ένα ευρύ φάσμα δυσλειτουργιών όπως βραδύ χρόνο αντίδρασης, κακό συντονισμό, ανωμαλίες στην ικανότητα παρακολούθησης των ματιών και έλλειψη στην αισθητική ουδό. Ορισμένα άτομα καταναλώνουν υπέρμετρες ποσότητες νερού και αναπτύσσουν ανωμαλίες του ειδικού βάρους των ούρων ή ανισορροπία ηλεκτρολυτών. Επειδή κανένα από τα παραπάνω γνωρίσματα δεν αποτελεί διαγνωστικό κριτήριο, η σχιζοφρένια παραμένει ασθένεια που διαγιγνώσκεται διά του αποκλεισμού. Είναι σημαντικό να αποκλείονται ψυχικές διαταραχές με γνωστές οργανικές αιτίες, όπως η επιληψία του κροταφικού λοβού, μεταβολικές διαταραχές, τοξικές ουσίες ή ψυχοδραστικά φάρμακα. Η έναρξη της σχιζοφρένιας τυπικά παρατηρείται μεταξύ της προχωρημένης εφηβείας και του μέσου της 4ης δεκαετίας. Έναρξη πριν την εφηβεία δεν παρατηρείται. Οι διαφορές μεταξύ των φύλων υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες μπορεί να εκδηλώσουν τη νόσο αργότερα, με εντονότερα συναισθηματικά συμπτώματα και καλύτερη πρόγνωση. Νοσοκομειακές μελέτες έδειξαν υψηλότερους ρυθμούς εκδήλωσης σχιζοφρένιας στους άνδρες, ενώ μελέτες στην κοινωνία έδειξαν ίσους ρυθμούς εκδήλωσης μεταξύ των φύλων.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Η αιτία πρόκλησης σχιζοφρένιας είναι άγνωστη. Ωστόσο, ορισμένα ερευνητικά αποτελέσματα υποστηρίζουν ότι η ασθένεια μπορεί να είναι οικογενής ενώ άλλες μελέτες σχετίζουν τη σχιζοφρένια με ιογενείς λοιμώξεις του κεντρικού νευρικού συστήματος.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Οι φαρμακευτικές αγωγές για τον έλεγχο της σχιζοφρένιας περιλαμβάνουν αντιψυχωτικά φάρμακα, τα οποία δρουν στους ντοπαμινεργικούς υποδοχείς του εγκεφάλου, όπως η χλωρπρομαζίνη, η φλουφαιναζίνη, η αλοπεριδόλη, η κλοζαπίνη, και η ρισπεριδόνη. Κάθε ένα από αυτά συνοδεύεται από σοβαρές παρενέργειες. Ως αποτέλεσμα, η χορήγηση οποιουδήποτε από τα παραπάνω φάρμακα πρέπει να παρακολουθείται στενά. Η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία ενδέχεται να βοηθήσει τον ασθενή και τους συγγενείς του.

ΠΡΟΓΝΩΣΗ: Μετά την αρχική διάγνωση, περίπου ένας στους πέντε ασθενείς έχει την ασθένεια υπό έλεγχο. 80% των ασθενών υποτροπιάζουν συχνά με αποτέλεσμα να χρειάζονται συχνές εισαγωγές, εντατική θεραπεία ή αντιμετώπιση κρίσεων.

Aliases (separate with |): schizophrenia|Σχιζοφρένια
σωματική οσμή

Η οσμή που εκλύεται από το ανθρώπινο σώμα. Μπορεί να προέρχεται από τις εκκρίσεις των ιδρωτοποιών αδένων, τα ούρα, τα κόπρανα, την εκπνοή, το σίελο, τα στήθη, το δέρμα και τα σεξουαλικά όργανα. Οι κύριες πηγές είναι οι εξωκρινείς και αποκρινείς αδένες. Οι εκκρίσεις των σμηγματογόνων αδένων του δέρματος συμβάλλουν σε αυτές τις οσμές. Η κατανάλωση σκόρδου ή κρεμμυδιών ή η λήψη συγκεκριμένων φαρμάκων μπορεί να προσθέσει στις οσμές που παράγονται από τους ιδρωτοποιούς αδένες, αλλά οι κύριες πηγές της οσμής του σωματικού ιδρώτα είναι τα πτητικά λιπαρά οξέα, τα στεροειδή και οι αμίνες που αναδίδονται από τους αποκρινείς αδένες. Τα βακτήρια και οι μύκητες στους αδένες αυτούς μπορούν να εντείνουν τις οσμές. Οι εκκρίσεις αυξάνουν στην εφηβεία και μειώνονται μετά την εμμηνόπαυση, ενισχύονται από το στρες, και ελέγχονται εν μέρει γενετικά.

Aliases (separate with |): Σωματική οσμή
Τ (λεμφο) κύτταρο

Λεμφικό κύτταρο από το μυελό των οστών, το οποίο μεταναστεύει στο θύμο αδένα, όπου αναπτύσσεται σε ώριμο, διαφοροποιημένο λεμφοκύτταρο το οποίο διακινείται μεταξύ αίματος και λέμφου, εξυπηρετώντας ως ένα από τα πρωτογενή κύτταρα της ανοσολογικής αντίδρασης. Τα ανώριμα T λεμφοκύτταρα καλούνται θυμοκύτταρα. Τα ώριμα T λεμφοκύτταρα είναι αντιγονοειδικά: οι πρωτεΐνες - υποδοχείς των T λεμφοκυττάρων (TCR) στην επιφάνεια κάθε T λεμφοκυττάρου, ανιχνεύουν μόνο ένα αντιγόνο. Τα T λεμφοκύτταρα ταυτοποιούνται από επιφανειακούς πρωτεϊνικούς δείκτες οι οποίοι καλούνται συμπλέγματα διαφοροποίησης (CD). Όλα τα T λεμφοκύτταρα φέρουν τον δείκτη CD3. Οι επιπρόσθετοι δείκτες διαφοροποιούν τις υποομάδες T κυττάρων. Τα CD4 βοηθητικά T κύτταρα, εξυπηρετούν πρωταρχικά ως ρυθμιστές, εκκρίνοντας κυτοκίνες οι οποίες διεγείρουν τη δραστηριότητα άλλων λευκοκυττάρων. Τα CD8 T κύτταρα (κυτταροτοξικά T κύτταρα), είναι κύτταρα - τελεστές τα οποία λύουν (θανατώνουν) απευθείας οργανισμούς και αποτελούν σημαντική άμυνα έναντι ιών. Τα περισσότερα CD8 T κύτταρα, εκκρίνουν επίσης ιντερφερόνη-γ (ΙΚΝγ), έναν από τους ισχυρότερους διεγέρτες της δραστηριότητας των μακροφάγων.

Τα T κύτταρα δεν αναγνωρίζουν τα ξένα αντιγόνα χωρίς τη βοήθεια των μακροφάγων και άλλων αντιγονοπαρουσιαστικών κυττάρων, τα οποία μετατρέπουν τις αντιγονικές πρωτεΐνες σε πεπτίδια, τα οποία προσδένονται στα μόρια του μείζονος συμπλέγματος ιστοσυμβατότητας. Παρόλα αυτά, αφότου ένα μακροφάγο τα βοηθήσει να αναγνωρίσουν ένα αντιγόνο ως άγνωστο, τα T κύτταρα κυριαρχούν στην ειδική ανοσοαπάντηση, κατευθύνοντας τα μακροφάγα, τα Β λεμφοκύτταρα και άλλα T- λεμφοκύτταρα στην άμυνα του σώματος. Τα T- λεμφοκύτταρα και ο κυτταρικός ανοσολογικός μηχανισμός είναι πρωταρχικά υπεύθυνα για την απόρριψη μοσχεύματος, άλλες αντιδράσεις υπερευαισθησίας τύπου IV και την αναγνώριση και καταστροφή καρκινικών κυττάρων.

Aliases (separate with |): Τ (λεμφο) κύτταρο
ταλκ

Σαπωνίτης σε σκόνη. Μια μαλακή, σαπωνοειδής σκόνη. Ορυκτό ένυδρο πυριτικό άλας του μαγνησίου, Mg3Si4O10(OH)2, που χρησιμοποιείται, για παράδειγμα στην πλευρόδεση.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Έκθεση σε ταλκ στον χώρο εργασίας μπορεί να προκαλέσει διάμεση ασθένεια των πνευμόνων. Άτομα που δουλεύουν με ταλκ ή άλλα σωματίδια πρέπει να φορούν μάσκες που περιορίζουν την αναπνευστική έκθεση σε λεπτά σωματίδια σκόνης.

Aliases (separate with |): Ταλκ
ταξινόμηση και σταδιοποίηση καρκίνου

Η προτυποποιημένη διαδικασία έκφρασης της διαφοροποίησης καρκινικών κυττάρων, που καλείται ταξινόμηση, και της έκτασης εξάπλωσης του καρκίνου, που καλείται σταδιοποίηση. Αυτή η διαδικασία είναι εξαιρετικά χρήσιμη στη σύγκριση των αποτελεσμάτων πολλών μορφών θεραπείας. Ο καρκίνος βαθμολογείται ως προς τη διαφοροποίηση των κυττάρων του όγκου και τον αριθμό των μιτώσεων. Τα παραπάνω θεωρούνται ότι σχετίζονται με την ικανότητα ανάπτυξης και εξάπλωσης του όγκου. Ορισμένοι καρκίνοι βαθμολογούνται από το I ως το IV, με το τελευταίο να είναι το πλέον αναπλαστικό και να διαθέτει την ελάχιστη ομοιότητα προς το φυσιολογικό ιστό.

Οι καρκίνοι διαβαθμίζονται ανάλογα προς το μέγεθος, την έκταση της τοπικής εξάπλωσης (μεταστάσεις) και με το εάν έχει προκύψει μετάσταση μέσω της ροής του αίματος. Υπάρχουν δύο κύρια συστήματα διαβάθμισης. Το ΤΝΜ λαμβάνει υπόψιν το μέγεθος του πρωτογενούς όγκου (Τ), ενδείξεις τοπικής επέκτασης ή προσβολής των λεμφαδένων (Ν) και ενδείξεις μεταστάσεων (Μ). Ένα άλλο σύστημα ταξινομεί τους καρκίνους ως «Σταδίου 0 έως IV» ανάλογα με το μέγεθος του όγκου και την εξά-πλωσή του.

Δεν είναι εύκολο να προσδιορισθεί η εστία της πρωτογενούς κακοήθειας για ορισμένους μεταστατικούς καρκίνους. Οι πιο συχνοί κυτταρικοί τύποι είναι τα αδενοκαρκινώματα, μελανώματα, λεμφώματα, σαρκώματα και πλακώδη καρκινώματα. Ακόμα και εάν η πρόγνωση είναι κακή για τους πάσχοντες, η από-κρισή τους μπορεί να βελτιωθεί εάν ο κυτταρικός τύπος ταυτοποιηθεί αναλυτικά.

Aliases (separate with |): Ταξινόμηση και σταδιοποίηση καρκίνου
ταχεία βιοψία

Εξέταση στο μικροσκόπιο του υλικού που λαμβάνεται κατά τη διάρκεια της επέμβασης, ώστε να διαπιστωθεί εάν ο ιστός είναι καλοήθης ή κακοήθης. Παρέχει σημαντικές πληροφορίες στο χειρουργό για την επιλογή του καλύτερου δυνατού τρόπου αντιμετώπισης.

Aliases (separate with |): Ταχεία βιοψία
τενοντοθυλακίτιδα (tennis elbow)

Μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από πόνο πάνω από την πλευρική επικονδύλια απόφυση του βραχιονίου ή από την κεφαλή της κερκίδας. Ο πόνος εκτείνεται στην εξωτερική πλευρά του βραχίονα και του αντιβραχίου λόγω τραυματισμού ή υπερβολικής χρήσης του βραχέος ή μακρού εκτείνοντας τον καρπό κερκιδικού μυός, όπως συμβαίνει όταν κάποιος παίζει τένις. Η κατάσταση επιδεινώνεται από ανθεκτική επέκταση καρπού ή υπτιασμό αντιβραχίου, ή από δύναμη τάσης με τον καρπό σε καμπή, το αντιβράχιο πρηνές, και τον αγκώνα σε έκταση. Παρατηρούνται αδυναμία καρπού και δυσκολία στη σύλληψη αντικειμένων. Ένα αξιόπιστο διαγνωστικό σημείο είναι ο αυξημένος πόνος όταν το μεσαίο δάκτυλο ή ο καρπός προεκτείνεται με αντίσταση.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Όταν ο πόνος στον αγκώνα είναι ήπιος, η θεραπεία περιλαμβάνει ανάπαυση του βραχίονα, χρήση μη- στεροειδών και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, ή εφαρμογή μιας πλατιάς περίδεσης γύρω από το αντιβράχιο, ακριβώς κάτω από τον αγκώνα. Ενέσεις ενός στεροειδούς μακράς δράσης στον τένοντα βοηθούν σε περίπου δύο τρίτα ασθενών με συμπτώματα που επιλύονται αργά. Φυσιοθεραπεία με μια ελαστική ταινία βοηθά πολλούς ασθενείς. Ασθενείς που δεν βελτιώνονται απαιτούν εγχείρηση, π.χ., με εκτομή του βραχέος, εκτείνοντας τον καρπό κερκιδικού μυός ή αποσυμπίεση του οπίσθιου μεσόστεου νεύρου.

Aliases (separate with |): tennis elbow|Τενοντοθυλακίτιδα
τεστ άρσης και βάδισης

Δοκιμασία για την εκτίμηση της κινητικότητας των κάτω άκρων. Στηρίζεται στον χρόνο που χρειάζεται ένα άτομο για να σηκωθεί από την καρέκλα, να διανύσει μια απόσταση 3 μέτρων και να επιστρέψει στην αρχική του θέση. Επηρεάζεται από προβλήματα βάδισης, τα οποία αυξάνουν τον κίνδυνο πτώσης.

Aliases (separate with |): Τεστ άρσης και βάδισης
τεστοστερόνη

Μια στεροειδής φυλετική ορμόνη που είναι υπεύθυνη για την αύξηση και ανάπτυξη των ανδρικών χαρακτηριστικών. Επηρεάζει άμεσα την ωρίμανση των ανδρικών αναπαραγωγικών οργάνων, την ανάπτυξη του σπέρματος μέσα στους όρχεις, την σεξουαλική παρόρμηση, τη σηραγγώδη λειτουργία του πέους, και τα δευτερογενή ανδρικά φυλετικά χαρακτηριστικά (τρίχες προσώπου, πυκνές φωνητικές χορδές, και ευδιάκριτη αρρενωπότητα). Επιπροσθέτως, συνδέεται με επιθετικές και αρπακτικές συμπεριφορές.

Η τεστοστερόνη παράγεται από τα κύτταρα Leydig στους όρχεις. Επίσης, έχει συντεθεί ως θεραπεία υποκατάστασης σε άρρενες με ανεπάρκειες των φυλετικών ορμονών (π.χ. άρρενες με υπογοναδικές καταστάσεις όπως το σύνδρομο Kleinefelter).

Η τεστοστερόνη επηρεάζει δυσμενώς ασθένειες του προστατικού αδένα, προάγοντας την αύξηση καλοήθους υπερπλασίας του αδένα και καρκινωμάτων του προστάτη. Και οι δυο αυτές καταστάσεις αντιμετωπίζονται με θεραπείες αντιανδρογόνων. Σεξουαλικές συμπεριφορές αρπακτικού επίσης εξαρτώνται από την τεστοστερόνη και μπορούν να αντιμετωπισθούν με παρεμβάσεις που εμποδίζουν τις δράσεις της ορμόνης.

Aliases (separate with |): Τεστοστερόνη
τέτανος

Μία οξεία, επικίνδυνη νόσος που προκαλείται από μια τοξίνη (τετανοσπασμίνη) παραγόμενη από μολυσμένες πληγές από το κλωστηρίδιο του τετάνου. Η ασθένεια χαρακτηρίζεται από ακραία μυϊκή ακαμψία, βίαιους μυϊκούς σπασμούς, και συχνά, αναπνευστική ανεπάρκεια και ανεπάρκεια του αυτονόμου νευρικού συστήματος. Λόγω των προγραμμάτων προενεργούς ανοσοποίησης στις ΗΠΑ, η ασθένεια αυτή προσβάλλει μόνο 100 ασθενείς ετησίως. Σε κράτη χωρίς προγράμματα αποτελεσματικής ανοσοποίησης, η ασθένεια είναι εξαιρετικά κοινή και συνήθως θανατηφόρα.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Τα υπεύθυνα βακτήρια είναι πιθανότερο να αναπαράγονται σε επιρρεπείς σε τέτανοπληγές (π.χ. πληγές μολυσμένες με χώμα ή συντρίμματα), πληγές που έχουν υποστεί παρακέντηση ή δάγκωμα, εγκαύματα, κρυοπαγήματα, νεκρωτικούς ιστούς, γάγγραινες, μολύνσεις στο σημείο της ένεσης, μολύνσεις ομφαλικού κολοβώματος ή μολύνσεις μήτρας. Είναι λιγότερο πιθανό να μολυνθούν επιφανειακές πληγές με καθαρές κοπτικές άκρες. Τα σπόρια του Clostridium tetani αναπτύσσονται στα αναερόβια βάθη των επιρρεπών σε τέτανο βλαβών, παράγοντας βακτήρια που απελευθερώνουν τετανοπλασμίνη. Αυτή η νευροτοξίνη μεταφέρεται στο κεντρικό νευρικό σύστημα, όπου εμποδίζει ώσεις που ρυθμίζουν τη μυϊκή συστολή. Ο χρόνος επώασης ποικίλλει από 1 με 2 μέρες έως λίγους μήνες. Όσο μικρότερος ο χρόνος επώασης, τόσο πιθανότερο η ασθένεια να είναι περισσότερο θανατηφόρα.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Η συνεχής μυϊκή σύσπαση οδηγεί σε ακαμψία και σπαστικότητα, ειδικότερα των μυών γνάθου, λαιμού, ράχης, κοιλίας και οισοφάγου. Ο τριγμός οδόντων είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της ασθένειας, όπως είναι η βίαιη κύρτωση των μυών της ράχης (οπισθότονος), και ένα άκαμπτο καθηλωμένο χαμόγελο (σαρδόνιο γέλιο). Έντονοι μυϊκοί σπασμοί δημιουργούνται από θορύβους, έντονα φώτα, προσπάθειες κατάποσης ή βρώσης, ή άλλα ερεθίσματα. Επιπροσθέτως, ο ασθενής ίσως υποφέρει από τραχείς διακυμάνσεις σε παλμό, πίεση του αίματος, και αναπνοές.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Ο καθαρισμός μπορεί να ελαττώσει το φορτίο των βακτηρίων που παράγουν τοξίνη στην πληγή. Μυοχαλαρωτικά φάρμακα, όπως η διαζεπάμη, μειώνουν τους μυϊκούς σπασμούς. β-αποκλειστές όπως η προπρανολόλη μειώνουν την συχνότητα εμφάνισης ταχυκαρδιών και υπέρτασης. Η υποστήριξη των αεραγωγών και του αερισμού παρέχονται καλύτερα σε μία μονάδα εντατικής θεραπείας. Η αντιτοξίνη τετάνου (ανοσοσφαιρίνη τετάνου) τυπικά χορηγείται για την παροχή παθητικής ανοσίας. Η πενικιλλίνη G ή η μετρόϊνιδαζόλη χορηγείται ενδοφλέβια για την παρεμπόδιση της παραγωγής της τοξίνης.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ο ασθενής διατηρείται σε ήρεμο, αμυδρά φωτισμένο δωμάτιο, όπου η διέγερση ελαχιστοποιείται. Η σίτιση από του στόματος αποτρέπεται για τον περιορισμό οισοφαγικών σπασμών και την αποφυγή εισπνοής θρεπτικών ουσιών. Ενδοφλέβια ενυδάτωση και διατροφή μπορεί να χρειαστούν. Ένας καθετήρας Foley τοποθετείται για την αποτροπή κατακράτησης ούρων.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ανάρρωση από τέτανο δεν εγγυάται φυσιολογική ανοσία. Επομένως, ο ασθενής πρέπει να ξεκινήσει μια σειρά ανοσοποιήσεων πριν εξέλθει από το νοσοκομείο.

ΠΡΟΛΗΨΗ: Η αρχική ανοσοποίηση πρέπει να ξεκινά στην βρεφική ηλικία. Το τοξοειδές πρέπει να χορηγείται σε τρεις δόσεις με μεσοδιαστήματα των 4 με 8 εβδομάδων όταν το βρέφος είναι 6 με 8 εβδομάδων, και μία τέταρτη δόση 6 με 12 μήνες μετά. Μια πέμπτη δόση χορηγείται συνήθως στα 4 με 6 έτη πριν από την είσοδο στο σχολείο. Το τοξοειδές τετάνου παρέχεται κοινώς σε συνδυασμό με τοξοειδές διφθερίτιδας και ακυτταρικό εμβόλιο κοκκύτη. Η ενεργός ανοσοποίηση με προσροφημένο τοξοειδές τετάνου παρέχει προστασία για τουλάχιστον 10 χρόνια. Παρ όλο που πρακτικά παρέχεται μια ενισχυτική δόση τετάνου κάθε 10 χρόνια, η τρέχουσα συμβουλή είναι να χορηγείται μια μοναδική ενισχυτική δόση στην ηλικία των 50 ετών εάν το άτομο έχει λάβει και τις 5 δόσεις ως παιδί. Ο εμβολιασμός ενισχυτικής δόσης τετάνου πρέπει να παρέχεται στους ασθενείς με επιρρεπείς σε τέτανο πληγές που δε έχουν λάβει τοξοειδές στα τελευταία 5 χρόνια.

Aliases (separate with |): Τέτανος
τεχνήτιο

Ένα συνθετικό μεταλλικό χημικό στοιχείο που διαθέτει έναν αριθμό ραδιενεργών ισοτόπων. Μέσο ατομικό βάρος, 98.9062, ατομικός αριθμός, 43. Ραδιοϊσότοπα του τεχνητίου χρησιμοποιούνται σε μελέτες απεικόνισης στην πυρηνική ιατρική (π.χ. σπινθηρογράφημα μυοκαρδιακής αιμάτωσης, σπινθηρογράφημα οστών, και σπινθηρογράφημα V/Q).

Aliases (separate with |): Τεχνήτιο
τεχνήτιο-99m

ΣΥΜΒ.: 99mTc.

Ένα ραδιενεργό ισότοπο του τεχνητίου που εκπέμπει ακτίνες γ. Έχει χρόνο ημίσειας ζωής 6 ώρες.

Aliases (separate with |): Τεχνήτιο-99m
τηλεϊατρική

Η χρήση εξοπλισμού τηλεπικοινωνιών για την μετάδοση εικόνων βίντεο, ακτίνων-Χ και άλλων εικόνων, ηλεκτρονικών ιατρικών αρχείων, και εργαστηριακών αποτελεσμάτων για ασθενείς από μακρινές τοποθεσίες. Βελτιώνεται η πρόσβαση στην υγεία και περίθαλψη σε απομακρυσμένες αγροτικές, στρατιωτικές, ή διεθνείς εγκαταστάσεις υγείας.

Aliases (separate with |): Τηλεϊατρική
τικ

Μια σπασμωδική μυϊκή σύσπαση, που συχνότερα περιλαμβάνει τους μύες του προσώπου, του στόματος, των ματιών, του κεφαλιού, του λαιμού ή των ώμων. Οι σπασμοί μπορεί να είναι τονικοί ή κλωνικοί. Η κίνηση εμφανίζεται σκόπιμη, συχνά επαναλαμβάνεται, είναι ακούσια και μπορεί να ανασταλεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα μόνο για να ξεσπάσει με αυξημένη σοβαρότητα.

Παιδιά μεταξύ των ηλικιών των 5 και 10 ετών είναι ειδικότερα πιθανόν να αναπτύξουν τικ. Τείνουν να διακόπτονται για λίγες εβδομάδες εάν αγνοηθούν.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Στις περισσότερες περιπτώσεις, η αιτία είναι άγνωστη. Σε ορισμένα άτομα, το τικ επιδεινώνεται λόγω άγχους και νευρικής έντασης.

Aliases (separate with |): Τικ
τιτάνιο

ΣΥΜΒ: Ti.

Ένα μεταλλικό στοιχείο σε συνδυασμό με ορυκτά, ατομικό βάρος 47.90, ατομικός αριθμός 22, ειδικό βάρος 4.54. Στην οδοντιατρική, χρησιμοποιείται ως κράμα μετάλλου, κυρίως για συσκευές και εμφυτεύματα λόγω της βιολογικής δεκτικότητάς του και της ανθεκτικότητας στην διάβρωση.

Aliases (separate with |): Τιτάνιο
το επίπεδο του οξυγόνου σε ιστούς

Η μέτρηση της συγκέντρωσης του οξυγόνου στα σωματικά υγρά δεν είναι τόσο σημαντική όσο η γνώση του επιπέδου του οξυγόνου στους ίδιους τους ιστους. Ο προσδιορισμός του γαστρεντερικοΰ διάμεσου pH παρέχει μια ένδειξη της επάρκειας της ιστικής οξυγόνωσης. Η μειωμένη παροχή οξυγόνου οδηγεί σε αναερόβιο κυτταρικό μεταβολισμό, ο οποίος προκαλεί πτώση στο pH. Έτσι, το ιστικό pH εξυπηρετεί ως δείκτης για την επάρκεια της παροχής οξυγόνου στους ιστους.

Aliases (separate with |): Το επίπεδο του οξυγόνου σε ιστούς
τοκετός

Στην εγκυμοσύνη, η διαδικασία που ξεκινά με την εκδήλωση επαναλαμβανόμενων και ισχυρών συστολών της μήτρας, ικανών να προκαλέσουν διαστολή του τραχήλου, και τελειώνει με τη γέννηση του εμβρύου.

Παραδοσιακά, ο τοκετός χωρίζεται σε τρία στάδια. Το πρώτο στάδιο του τοκετού, η προοδευτική διαστολή του τραχήλου, ολοκληρώνεται με την πλήρη διαστολή του τραχήλου, συνήθως στα 10 cm. Το στάδιο αυτό χωρίζεται στη λανθάνουσα και στην ενεργό φάση.

Πρώτο Στάδιο (στάδιο της διαστολής): Πρόκειται για την περίοδο από την εκδήλωση των φυσιολογικών συστολών της μήτρας μέχρι την πλήρη διαστολή και εξάλειψη του τραχήλου. Το στάδιο διαρκεί κατά μέσο όρο 12 ώρες στις πρωτότοκες γυναίκες και 8 ώρες στις πολύτοκες γυναίκες.

Η αναγνώριση αυτού του σταδίου είναι ιδιαιτέρως σημαντική στις γυναίκες που αποκτούν το πρώτο τους βρέφος. Η διάγνωσή του περιπλέκεται από το γεγονός ότι πολλές γυναίκες βιώνουν ψευδείς οδύνες τοκετού, οι οποίες μπορεί να ξεκινήσουν 3 με 4 εβδομάδες πριν από την πραγματική εκδήλωση του τοκετού. Οι ψυδείς οδύνες του τοκετού είναι ιδιαιτέρως ακανόνιστες, συνήθως περιορίζονται στο κατώτερο τμήμα της κοιλιακής και βουβωνικής χώρας, και δεν επεκτείνωνται από την πλάτη και περιμετρικά της κοιλίας όπως στον αληθή τοκετό. Οι ψευδείς οδύνες του τοκετού δεν αυξάνονται σε συχνότητα με την πάροδο του χρόνου και δεν επιτείνονται με το βάδισμα. Η τελική διάκριση γίνεται με τον προσδιορισμό της επίδρασης των οδυνών στον τράχηλο. Οι ψευδείς οδύνες του τοκετού δεν προκαλούν εξάλειψη και διαστολή του τραχήλου όπως οι αληθείς οδύνες του τοκετού.

Ένα αξιόπιστο σημείο του επικείμενου τοκετού είναι η εμφάνιση μικρού ποσού κολπικής βλέννας με αίμα (show), γεγονός που προσδιορίζει την έναρξη του τοκετού μέσα στις επόμενες 24 ώρες. Ωστόσο, η απώλεια περισσότερων από λίγων ml αίματος την προκειμένη στιγμή, θα πρέπει να θεωρηθεί ότι οφείλεται σε παθολογικά αίτια.

Δεύτερο Στάδιο (στάδιο της εξώθησης): Η περίοδος αυτή διαρκεί από την πλήρη διαστολή του τραχήλου έως τη γέννηση του εμβρύου, 50 λεπτά κατά μέσο όρο στις πρωτότοκες γυναίκες και 20 λεπτά στις πολύτοκες. Οι οδύνες του τοκετού είναι ισχυρές, συμβαίνουν σε διαστήματα 2 ή 3 λεπτών, και διαρκούν από λιγότερο από 1 λεπτό έως λίγο περισσότερο από 1 λεπτό. Η ρήξη των υμένων που περικλείουν το αμνιακό υγρό συμβαίνει συνήθως στην αρχή του σταδίου αυτού, και συνοδεύεται από έκχυση του αμνιακού υγρού από τον κόλπο. Οι κοιλιακοί μύες συσπώνται ακούσια στη διάρκεια αυτού του σταδίου του τοκετού. Η ασθενής κατευθύνει όλη της τη δύναμη έτσι ώστε να αντεπεξέλθει στη διάρκεια των συσπάσεων. Η επίτοκος μπορεί να εμφανίσει ιδιαίτερη ερυθρότητα και εφίδρωση. Κατά την πρόοδο του τοκετού, το περίνεο διογκώνεται και εμφανίζεται το τριχωτό της κεφαλής του εμβρύου από την αιδοιική σχισμή. Με την παύση κάθε σύσπασης, το έμβρυο οπισθοχωρεί από τη θέση του και προωθείται λίγο περισσότερο με κάθε νέα σύσπαση. Αυτό συνεχίζεται μέχρις ότου είναι εμφανές μεγαλύτερο τμήμα της κεφαλής και ο αιδοιικός δακτύλιος περιβάλλει την κεφαλή. Αυτό ονομάζεται στέψη (crowning). Αυτή τη χρονική στιγμή λαμβάνεται η απόφαση για την εκτέλεση μιας τομής στο περίνεο για τη διευκόλυνση του τοκετού. Εάν εκτελεσθεί, συνήθως πρόκειται για μια οπίσθια τομή στη μέση γραμμή. Όταν η κεφαλή εξέλθει πλήρως από τον τράχηλο, πέφτει οπίσθια· στη συνέχεια η κεφαλή περιστρέφεται καθώς περιστρέφονται οι ώμοι για να εξέλθουν από την πύελο. Με την έξοδο των ώμων παρατηρείται συνήθως έκχυση αμνιακού υγρού.

Τρίτο στάδιο (πλακουντικό στάδιο): Πρόκειται για την περίοδο μετά τη γέννηση του εμβρύου, και μέχρι την αποβολή του πλακούντα και των υμένων. Αμέσως μετά τη γέννηση του εμβρύου, αποβάλλεται και το υπόλοιπο του αμνιακού υγρού. θα περιέχει μια μικρή ποσότητα αίματος. Οι συσπάσεις της μήτρας επανέρχονται, και συνήθως μέσα σε 8 με 10 λεπτά αποβάλλεται ο πλακούντας και οι υμένες. Μετά από αυτό, παρατηρείται αιμορραγία από τη μήτρα. Το ποσό του αίματος ποικίλει από 100 έως 500 ml ή περισσότερο, αλλά ο μέσος όρος κυμαίνεται στα 200 ml. Το ποσό της απώλειας αίματος ποικίλλει ανάλογα με το μέγεθος του εμβρύου. Η πιθανότητα, η απώλεια αίματος να υπερβαίνει τα 500 ml είναι μικρότερη από 5% εάν το έμβρυο ζυγίζει 2268 g ή λιγότερο. Η πιθανότητα, η απώλεια αίματος να υπερβαίνει τα 500 ml είναι 25%, εάν το έμβρυο ζυγίζει περισσότερο από 4082 g. Την ποσότητα του αίματος που χάνεται επηρεάζουν και άλλοι παράγοντες όπως η περινεοτομή (επισιοτομή) ή η ρήξη του περίνεου.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Συχνά, τα προγεννητικά μαθήματα που παραδίδονται από μαίες, προετοιμάζουν την επίτοκο και την οικογένεια για τον τοκετό, τη γέννηση και τη φροντίδα του νεογνού. Διδάσκονται ασκήσεις· αναπνευστικές τεχνικές· υποστηρικτικά μέτρα για τον τοκετό, τη γέννηση και την περίοδο μετά τον τοκετό· καθώς και τεχνικές για τη φροντίδα και το θηλασμό του νεογνού. Τα ζευγάρια (ή η έγκυος γυναίκα και ένα συνοδό πρόσωπο) θα πρέπει να παρακολουθούν τα μαθήματα μαζί. Οι στόχοι της εκπαίδευσης του μέλλοντα γονέα είναι η γέννηση ενός υγιούς παιδιού και η θετική εμπειρία για το ζευγάρι. Ο τοκετός και η γέννηση μπορούν να συμβούν σε ένα νοσοκομείο, σε ένα μαιευτήριο ή στο σπίτι. Τα νοσοκομεία παρέχουν φροντίδα σε κλασικές αίθουσες τοκετού καθώς και σε αίθουσες που προσομοιάζουν στο οικιακό περιβάλλον. Υπάρχουν διαθέσιμα προγεννητικά αρχεία, ώστε να μελετηθεί το ιατρικό, χειρουργικό και γυναικολογικό ιστορικό· να προσδιορισθεί η ομάδα αίματος και ο παράγοντας Rh και κυρίως οποιαδήποτε προγεννητικά προβλήματα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Εάν η μητέρα είναι Rh αρνητική και ο παράγων Rh του εμβρύου δεν έχει προσδιορισθεί ή είναι θετικός, ο φροντιστής θα πρέπει να χορηγήσει ανοσοσφαιρίνη Rh στη μητέρα μέσα σε 72 ώρες από τη γέννηση. Ως τμήμα της προεργασίας πριν την εισαγωγή της εγκύου, η μαία εκτιμά τα ζωτικά σημεία, το ύψος και το βάρος, τον τόνο και τη δραστηριότητα της καρδιάς του εμβρύου, το στάδιο του τοκετού (δηλαδή την κατάσταση των υμένων, την ύπαρξη show, τον χρόνο εκδήλωσης των κανονικών συστολών, τη συχνότητα και τη διάρκεια των συστολών, και την αγωνία, το άλγος ή την αδιαθεσία της ασθενούς). Διεξάγονται οι αρχικές εργαστηριακές εξετάσεις σύμφωνα με το πρωτόκολλο. Ο μαιευτήρας, ο εσωτερικός γιατρός ή κάποια μαία εξετάζει την επίτοκο, ανάλογα με το χώρο και την εκάστοτε πολιτική που ακολουθείται. Ψηλαφείται η κοιλιά για να προσδιοριστεί η θέση και προβολή του εμβρύου (χειρισμοί του Leopold), και μια άσηπτος κολπική εξέταση προσδιορίζει τη διαστολή και εξάλειψη του τραχήλου, τη θέση του εμβρύου και τη θέση του προβαλλόμενου τμήματος. Η νοσηλεύτρια ή μαία που παρακολουθεί την έγκυο, εκτιμά την καρδιακή συχνότητα του εμβρύου και τη συχνότητα και διάρκεια των συστολών, χρησιμοποιώντας ψηλάφηση και ένα εμβρυοσκόπιο. Η συχνότητα των εκτιμήσεων και η επανάληψη των κολπικών εξετάσεων προσδιορίζονται από το στάδιο στο οποίο βρίσκεται ο τοκετός, την δραστηριότητα της επιτόκου καθώς και από την απόκριση του εμβρύου. Στο παρελθόν, η εισαγωγή στην αίθουσα τοκετού συνοδευόταν από ξύρισμα του περίνεου και υποκλυσμό, αλλά αυτές οι πρακτικές έχουν εν πολλοίς διακοπεί, και εκτελούνται μόνο εάν ζητηθούν από το γιατρό για μια συγκεκριμένη επίτοκο. Εάν είναι δυνατό, η επίτοκος θα πρέπει να ουρήσει και να εμφανίσει κινητικότητα του εντέρου. Αν και η διάταση της κύστεως θα πρέπει να αποφεύγεται, εκτελείται καθετηριασμός μόνο όταν όλες οι προσπάθειες για την ενθάρρυνση της κένωσης μιας επιτόκου με διατεταμένη κύστη αποτύχουν. Το περίνεο καθαρίζεται (αποφεύγοντας την είσοδο διαλυμάτων καθαρισμού στον κόλπο) και διατηρείται όσο το δυνατόν πιο καθαρό στη διάρκεια του τοκετού. Ειδικός καθαρισμός εκτελείται πριν την κολπική εξέταση και τη γέννηση, καθώς και μετά την αποβολή ούρων ή κοπράνων.

Πρώτο στάδιο: Η επίτοκος μπορεί να βρίσκεται σε εγρήγορση και να περπατά, ανάλογα με την κατάσταση των υμένων, τη θέση του εμβρύου και τη δραστηριότητα του τοκετού. Μπορεί να χορηγηθούν υγρά από το στόμα πλούσια σε ηλεκτρολύτες ή να ξεκινήσει ενδοφλέβια θεραπεία. Ο φροντιστής υποστηρίζει την επίτοκο και τον σύζυγο ή το συνοδό πρόσωπο και παρακολουθεί την εξέλιξη του τοκετού και την απόκριση του εμβρύου, ειδοποιώντας τον μαιευτήρα ή τη μαία για οποιαδήποτε ανώμαλα ευρήματα. Όταν διαρραγούν οι υμένες αυτόματα ή τεχνητά από τη μαία ή το μαιευτήρα, σημειώνεται το χρώμα και ο όγκος του υγρού και η παρουσία χρώσης μηκώνιου ή ασυνήθιστης οσμής. Για να γίνει η διάκριση από μια αιφνίδια αποβολή ούρων, που έχουν ελαφρά όξινο pH, μπορεί να εξετασθεί η αλκαλικότητα του υγρού χρησιμοποιώντας ειδικό χάρτη νιτραζίνης. Σημειώνεται η καρδιακή συχνότητα του εμβρύου, η οποία αποτελεί δείκτη της απόκρισης του εμβρύου στη ρήξη των υμένων. Παρέχονται μη-επεμβατικά αναλγητικά μέτρα, χορηγούνται αναλγητικά φάρμακα όπως κρίνεται απαραίτητο για κάθε επίτοκο και παρακολουθείται η χρήση τοπικών αναισθητικών.

Δεύτερο στάδιο: Ο τοκετός μπορεί να γίνει σε οποιαδήποτε προκαθορισμένη θέση, συμπεριλαμβανομένης της λιθοτομίας ή της τροποποιημένης λιθοτομίας, της καθιστής θέσης ή της κατάκλισης στο πλάι, σε μια καρέκλα, σε κρεβάτι ή σε τραπέζι τοκετού. Η νοσηλεύτρια, η μαία ή ο ιατρός συνεχίζει να παρακολουθεί την επίτοκο και το έμβρυο· προετοιμάζει την επίτοκο για τον τοκετό (καθαρισμός και κάλυψη)· ετοιμάζει τον απαραίτητο εξοπλισμό για τον τοκετό· και υποστηρίζει τον πατέρα ή το συνοδό πρόσωπο (που βρίσκεται στο προσκέφαλο της επιτόκου), τοποθετώντας ένα καθρέπτη ή μόνιτορ έτσι ώστε το ζευγάρι να μπορεί να παρακολουθήσει τον τοκετού. Επίσης, ο φροντιστής σημειώνει και καταγράφει το χρόνο της γέννησης, και παρέχει την αρχική φροντίδα στο βρέφος μετά τη γέννηση, συμπεριλαμβανομένου του περαιτέρω καθαρισμού του ρινοφάρυγγα και του στοματοφάρυγγα με αναρρόφηση, όπως κρίνεται απαραίτητο, (η αρχική αναρρόφηση γίνεται στη διάρκεια του τοκετού πριν την έξοδο των ώμων του εμβρύου), του στεγνώματος και θέρμανσης του βρέφους (κάλυψη της κεφαλής, τύλιγμα σε κουβέρτα ή ειδικό θερμικό ύφασμα), της εφαρμογής σφιγκτήρα στον ομφάλιο λώρο (μετά την αποκοπή του τελευταίου από τον μαιευτήρα), και της θετικής ταυτοποίησης (αποτυπώματα των πελμάτων του εμβρύου ή δακτυλικά αποτυπώματα της μητέρας και εφαρμογή αριθμημένης ταινίας στον αστράγαλο ή στον καρπό του εμβρύου καθώς και στον καρπό της μητέρας). Η προφύλαξη των ματιών από γονόρροια ή χλαμύδια μπορεί να καθυστερήσει για 2 ώρες, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η οπτική επαφή και να ενισχυθεί ο δεσμός μητέρας-βρέφους, ή μπορεί οι γονείς να την αρνηθούν μετά από ενυπόγραφη συγκατάθεση έπειτα από κατάλληλη πληροφόρηση. Μια βαθμολογία Apgar της συνολικής κατάστασης του βρέφους αποκτάται στο 1ο και στα 5 λεπτά μετά τη γέννηση. Το βρέφος σε καλή κατάσταση τοποθετείται στο θώρακα ή στην κοιλία της μητέρας ή στο στήθος, και οι γονείς ενθαρρύνονται να εξετάσουν και να αλληλεπιδράσουν με το βρέφος. Ένα βρέφος σε δυσφορία μεταφέρεται εσπευσμένα στο βρεφοκομείο, συνοδευόμενο συνήθως από τον πατέρα, ώστε να του παρασχεθεί ειδική φροντίδα από εξειδικευμένο προσωπικό και έναν παιδίατρο. Σε ακραίες περιπτώσεις (και μετά από αίτημα των γονέων), το βρέφος μπορεί να βαπτισθεί από τη νοσηλεύτρια ή τον εφημέριο και να ληφθούν φωτογραφίες ώστε να βοηθηθούν οι γονείς στην αντιμετώπιση των επόμενων κρίσιμων ωρών και του πιθανού θανάτου του βρέφους.

Τρίτο στάδιο: Ο φροντιστής συνεχίζει να παρακολουθεί την κατάσταση της μητέρας και του πυθμένα, στη διάρκεια της αποβολής του πλακούντα και των υμένων (καταγράφοντας το χρόνο), εξετάζει τον κόλπο και τη μήτρα για τραυματισμό ή κατακρατημένα προϊόντα και διορθώνει οποιαδήποτε ρήξη ή χειρουργική περινεοτομή. Ο πλακούντας εξετάζεται για να εξακριβωθεί εάν παραμένουν τμήματα στη μήτρα ή όχι. Καθαρίζεται η περιοχή του περίνεου και η μητέρα υποβοηθάται σε μια άνετη θέση και σκεπάζεται με ζεστή κουβέρτα.

Τέταρτο στάδιο: Ο φροντιστής συνεχίζει να παρατηρεί στενά την μητέρα και βρίσκεται σε εγρήγορση για αιμορραγία ή άλλες επιπλοκές, εκτελώντας συχνές εκτιμήσεις, περιλαμβανομένης της παρακολούθησης των ζωτικών σημείων, της ψηλάφησης του πυθμένα για σταθερότητα και θέση σε σχέση με τον ομφαλό κατά διαστήματα (που καθορίζονται από την πολιτική που ακολουθείται ή την κατάσταση της μητέρας) και της ελαφράς μάλαξης του πυθμένα ή της χορήγησης ωκυτοκίνης για τη διατήρηση των συσπάσεων της μήτρας και τον περιορισμό της αιμορραγίας. Ο χαρακτήρας (συμπεριλαμβανομένης της παρουσίας, του μεγέθους και του αριθμού των θρόμβων) και ο όγκος των κολπικών εκκρίσεων ή λόχιων εκτιμάται περιοδικά· εξετάζεται το περίνεο και εφαρμόζεται πάγος ανάλογα την κατάσταση, και η κύστη εξετάζεται, ψηλαφείται και επικρούεται για διάταση. Η μητέρα ενθαρρύνεται να κενώσει την κύστη της, ενώ καθετηριασμός εκτελείται μόνο εάν είναι απολύτως αναγκαίο. Η νοσηλεύτρια ειδοποιεί το μαιευτήρα ή τη μαία για οποιαδήποτε προβλήματα εμφανισθούν ή επιμένουν. Η περίοδος αυτή χρησιμεύει επίσης για το δεσμό γονέα-βρέφους, καθώς το νεογνό βρίσκεται συνήθως σε εγρήγορση για μία ώρα περίπου μετά τη γέννηση. Αν το επιθυμεί, η μητέρα μπορεί να θηλάσει, και το ζευγάρι μπορεί να εξετάσει το βρέφος. Η νοσηλεύτρια υποστηρίζει τις αποκρίσεις του ζευγαριού προς το βρέφος, καθώς και προς την εμπειρία του τοκετού και της γέννησης. Στη συνέχεια, το νεογνό μεταφέρεται στο βρεφοκομείο για την αρχική βρεφική φροντίδα.

Πρώιμη περίοδος μετά τον τοκετό: Από τη στιγμή που έχει σταθεροποιηθεί η θερμοκρασία, έχουν ληφθεί μετρήσεις (μήκος, περιφέρειας κεφαλής και θώρακα, βάρος) και έχει γίνει η φροντίδα που έχει ορισθεί, το βρέφος μπορεί να επιστραφεί στο πλευρό της μητέρας (στην κούνια του). Ο φροντιστής συνεχίζει να εκτιμά τη φυσική και ψυχολογική κατάσταση της μητέρας μετά τη γέννηση, εξετάζοντας τον πυθμένα, το αιδοίο, και το περίνεο, σύμφωνα με την πολιτική που ακολουθείται· εξετάζει τα στήθη της μητέρας και τη βοηθά με το θηλασμό ή με μέτρα για την πρόληψη της γαλουχίας όπως αυτή επιθυμεί· βοηθά τη μητέρα να αντιμετωπίσει τις υπόλοιπες ευθύνες που συνοδεύουν τη μητρότητα· και διεξάγει το υποχρεωτικό πρόγραμμα μητρικής εκπαίδευσης, συμπεριλαμβανομένης της παροχής γραπτών πληροφοριών για την ενημέρωση της ασθενούς σε δεύτερο χρόνο. Στα νοσοκομεία ή στα μαιευτήρια, οι φροντιστές προετοιμάζουν τη μητέρα για πρώιμο εξιτήριο για το οικιακό περιβάλλον και ρυθμίζουν την παρακολούθηση όπως ενδείκνυται και διατίθεται. Σε πολλές περιπτώσεις, η νοσηλεύτρια πραγματοποιεί κλήσεις παρακολούθησης ή επισκέψεις στη μητέρα στη διάρκεια της πρώιμης περιόδου μετά τον τοκετό ή την ενθαρρύνει να τηλεφωνεί για ο,τιδήποτε την απασχολεί, ή μπορεί να δεχθεί επισκέψεις παρακολούθησης από φροντιστές από τον ασφαλιστικό της φορέα. Η μητέρα μπορεί επίσης να παραπεμφθεί σε ομάδες υποστήριξης, όπως η La Leche League, Nursing Mothers' Club, και άλλες, αν είναι διαθέσιμες σε κάθε κοινότητα.

Aliases (separate with |): Τοκετός
τόνος
  1. Η κατάσταση ενός σώματος ή οποιοδήποτε από τα όργανα ή μέρη του στα οποία οι λειτουργίες είναι υγιείς και φυσιολογικές. Σε μια πιο περιορισμένη έννοια, η αντοχή των μυών σε παθητική επιμήκυνση ή έκταση.

  2. Φυσιολογική τάση ή απόκριση σε ερεθίσματα, όπως των αρτηριών και των μυών, που παρατηρείται συγκεκριμένα σε ακούσιο μυ (όπως στον σφιγκτήρα της ουροποιητικής κύστης).

Ένας μουσικός ή ηχητικός ήχος.

Aliases (separate with |): Τόνος
τοξικό ερύθημα των νεογνών

Ένα καλόηθες, αυτοπεριοριζόμενο εξάνθημα που χαρακτηρίζεται από σκληρές, υποκίτρινες βλατίδες ή φλύκταινες μεγέθους 1- 2 χιλιοστών και εντοπίζεται στο 50% των τελειόμηνων νεογνών. Η αιτία είναι άγνωστη και οι βλάβες υποχωρούν χωρίς να είναι απαραίτητη η θεραπεία.

Aliases (separate with |): Τοξικό ερύθημα των νεογνών
τοξικότητα οξυγόνου

Προϊούσα αναπνευστική ανεπάρκεια, η οποία αναπτύσσεται όταν λαμβάνονται υψηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου (περισσότερο από 60%) για μια παρατεταμένη περίοδο. Η αναπνευστική ανεπάρκεια οδηγεί σε μειωμένη τάση οξυγόνου στο αίμα.

Η παρατεταμένη έκθεση σε υψηλή συγκέντρωση οξυγόνου μπορεί να προκαλέσει τυφλωση ή βλάβη στον πνευμονικό ιστό στα πρώιμα νεογνά.

Aliases (separate with |): oxygen toxicity|Τοξικότητα οξυγόνου
τοξοπλάσμωση

Μόλυνση με το πρωτόζωο Toxoplasma gondii. Συνήθως, αποτελεί επανεμφάνιση μιας ήπιας μόλυνσης που είναι υποκλινική σε ασθενείς με φυσιολογικά ανοσοσυστήματα. Περίπου 30% του πληθυσμού των ΗΠΑ έχουν αντισώματα το οποίο υποδεικνύει ότι έχουν προσβληθεί. Σε άτομα με σύνδρομο επίκτητης ανοσοανεπάρκειας (AIDS) ή σε άτομα που λαμβάνουν ανοσοκατασταλτική θεραπεία ύστερα από μεταμόσχευση οργάνου, η επανενεργοποίηση λανθανόντων οργανισμών μπορεί να είναι μοιραία. Περίπου 25% των γυναικών που προσβάλλονται για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μεταδίδουν την μόλυνση στο αναπτυσσόμενο έμβρυο.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ / ΜΕΤΑΔΟΣΗ: Το T. gondii μεταφέρεται από πολλά θηλαστικά και πτηνά, και συνήθως μεταδίδεται σε ανθρώπους, λόγω ανεπαρκούς πλυσίματος των χεριών ύστερα από την επαφή με κόπρανα γάτας ή λόγω της βρώσης ατελώς μαγειρεμένου χοιρινού ή αρνιού. Από τη στιγμή που εισέλθει στο έντερο, ο οργανισμός εξαπλώνεται μέσω του αίματος σε άλλα όργανα. Καταστρέφεται από Τ λεμφοκύτταρα, τα οποία δεν είναι επαρκή στο έμβρυο, σε ανθρώπους με AIDS, ή σε ασθενείς που λαμβάνουν ανοσοκατασταλτική θεραπεία.

Σε 25% των εμβρύων, η τοξοπλάσμωση προκαλεί βλάβη σε καρδιά, εγκέφαλο και πνεύμονες. Επίσης, προκαλεί μόλυνση οφθαλμών (χοριοαμφιβληστροειδίτιδα), η οποία μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση. Σε ανθρώπους με AIDS, η τοξοπλάσμωση είναι η πιο συνήθης αιτία εγκεφαλίτιδας. Επίσης, μπορεί να παρατηρηθεί και συστηματική ασθένεια. Σε ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς, η μόλυνση προκαλεί επανενεργοποίηση λανθάνουσας μόλυνσης στο μεταμοσχευμένο όργανο. Η διάγνωση της τοξοπλάσμωσης πραγματοποιείται με την κλινική εικόνα, την βιοψία εγκεφάλου, τις απεικονιστικές εξετάσεις εγκεφάλου και την ανταπόκριση στη θεραπεία.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Σε υγιή άτομα, η πρωτογενής μόλυνση εκδηλώνεται μόνο με ήπια λεμφαδενοπάθεια. Οι ασθενείς με AIDS με νευρολογική συμμετοχή συνήθως παρουσιάζουν σύγχυση, αδυναμία, εστιακά νευρολογικά ελλείμματα, αποπληξία και μειωμένα επίπεδα συνείδησης, ενώ μπορεί να εμφανίζεται και πυρετός.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Ένας συνδυασμός πυριμεθαμίνης, σουλφαδιαζίνης και λευκοβορίνης (φολινικό οξύ) χορηγείται έως και 2 εβδομάδες μετά από την ύφεση των συμπτωμάτων. Το τελευταίο βοηθά στην αποτροπή της προσβολής του μυελού των οστών. Η πρεδνιζόνη προστίθεται στην θεραπευτική αγωγή για ασθενείς με μηνιγγίτιδα ή χοριοαμφιβληστροειδίτιδα τοξοπλάσματος. Σε άτομα με AIDS, χρησιμοποιείται τριμεθοπρίμη / σουλφαμεθοξαζόλη για προφύλαξη και σουλφαδιαζίνη για κατασταλτική θεραπεία ύστερα από οξεία μόλυνση. Προσβαλλόμενες έγκυες γυναίκες αντιμετωπίζονται με σπιραμυκίνη για την αποτροπή πλακουντιακών μολύνσεων.

Aliases (separate with |): Τοξοπλάσμωση
τουλαραιμία

Μία οξεία, ομοιάζουσα με την πανώλη, λοιμώδης νόσος που προκαλείται από τον Francisella tularensis. Μεταδίδεται σε ανθρώπους μέσω δήγματος ενός προσβεβλημένου κρότωνα ή άλλου εντόμου που απομυζεί αίμα, μέσω άμεσης επαφής με άλλα ζώα, μέσω της βρώσης ανεπαρκώς μαγειρεμένου κρέατος, ή μέσω της πόσης ύδατος που περιέχει τον οργανισμό. Η στρεπτομυκίνη ή η γενταμυκίνη είναι αποτελεσματικά στην θεραπεία της νόσου.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Η περίοδος επώασης διαρκεί 2 έως 10 ημέρες. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν κεφαλαλγία, πυρετό, ρίγη, έμετο και πόνους στο σώμα.

Aliases (separate with |): Τουλαραιμία
τραύμα, τραυματισμός
  1. Ένας σωματικός τραυματισμός ή πληγή που προκαλείται από εξωτερική δύναμη ή βία. Μπορεί να προκληθεί από το ίδιο το άτομο. Στις ΗΠΑ, ο τραυματισμός είναι η κύρια αιτία θανάτου μεταξύ των ηλικιών 1 και 44 ετών. Επιπροσθέτως του θανάτου από τραυματισμό, υπάρχουν τουλάχιστον δύο περιστατικά μόνιμης αναπηρίας που προκαλείται από τραυματισμό. Οι κύριοι τύποι τραυματισμού περιλαμβάνουν αυτοκινητιστικά ατυχήματα, πτώσεις, εγκαύματα, πληγές από πυροβολισμό, και πνιγμό. Η πλειοψηφία θανάτων επέρχεται στις πρώτες ώρες ύστερα από το συμβάν.

  2. Ένας συναισθηματικός ή ψυχολογικός κλονισμός που μπορεί να προκαλέσει διαταραγμένα συναισθήματα ή συμπεριφορά.

Aliases (separate with |): Τραύμα, τραυματισμός
τραχεία

Ένας κυλινδρικός χόνδρινος σωλήνας, με 11,3 εκ. μήκος, από τον λάρυγγα ως τους πρωτογενείς βρόγχους. Εκτείνεται από τον έκτο αυχενικό μέχρι τον πέμπτο θωρακικό σπόνδυλο, όπου διαχωρίζεται σε ένα σημείο που αποκαλείται τρόπιδα σε δύο βρόγχους, ο καθένας από τους οποίους οδηγεί σε κάθε πνεύμονα. Ο βλεννογόνος αποτελείται από τριχωτό επιθήλιο που σαρώνει βλέννα, παγιδευμένη σκόνη και παθογόνα προς τα άνω.

Aliases (separate with |): Τραχεία
τραχειοστομία

Τεχνητή διάνοιξη του προσθίου τοιχώματος του τραχήλου η οποία οδηγεί στη τραχεία. Πραγματοποιείται χειρουργικά όταν η τραχεία έχει αποφραχθεί.

Aliases (separate with |): Τραχειοστομία
τραχηλική δυσπασία

Παρουσία προκαρκινοματωδών βλαβών στον τράχηλο της μήτρας.Τράχηλος μήτρας: Κατώτερο τμήμα της μήτρας που προβάλλει μέσα στον κόπλο. Το PAP – test χρησιμοποιείται ως προσυμπτωματικός έλεγχος της περιοχής.

Aliases (separate with |): Τραχηλική δυσπασία
τράχωμα

Ένας χρόνιος, μεταδοτικός τύπος επιπεφυκίτιδας, που είναι μία από τις κύριες αιτίες τύφλωσης στον κόσμο. Προκαλείται από το Chlamydia trachomatis, που είναι ενδημικό σε Αφρική, Ινδία και Μέση Ανατολή και παρατηρείται επίσης στις νοτιοανατολικές ΗΠΑ. Η ασθένεια μεταδίδεται από μύγες, ενδύματα, κλινοσκεπάσματα και χέρια μολυσμένα από εξίδρωμα. Στην συνέχεια, η φλεγμονή ακολουθείται από τη δημιουργία ουλών, που προκαλούν την θόλωση του κερατοειδούς.

Το τράχωμα αντιμετωπίζεται με εκ του στόματος τετρακυκλίνη ή σουλφοναμίδια για 3 έως 6 εβδομάδες, αλλά σε ενδημικές περιοχές είναι συχνή η επαναλοίμωξη. Είναι απαραίτητη η εγχείρηση όταν συμβαίνουν παραμορφώσεις βλεφάρων.

Aliases (separate with |): Τράχωμα
τριγλυκερίδιο

Οποιοιδήποτε συνδυασμοί γλυκερόλης με τρία ή πέντε διαφορετικά λιπαρά οξέα. Αυτές οι ουσίες, οι τριγλυκερόλες, αποκαλούνται επίσης ουδέτερα λίπη. Στο αίμα, τα τριγλυκερίδια συνδυάζονται με πρωτεΐνες για τον σχηματισμό λιποπρωτεϊνών. Το ήπαρ συνθέτει λιποπρωτεΐνες για την μεταφορά λιπών σε άλλους ιστούς, όπου αποτελούν πηγή ενέργειας. Το λίπος στον λιπώδη ιστό αποθηκεύεται ως ενέργεια.

Aliases (separate with |): Τριγλυκερίδιο
τρίχα
  1. Μια νηματοειδής δομή που αποτελείται από κερατίνη και εκφύεται από το δέρμα των θηλαστικών.

  2. Συνολικά, οι νηματοειδείς δομές που σχηματίζουν το τρίχωμα των ζώων ή αναπτύσσονται στο δέρμα των ανθρώπων.

Η τρίχα είναι ένα λεπτό, εύκαμπτο στέλεχος κερατινοποιημένων κυττάρων που αναπτύσσεται από μια κυλινδρική εγκόλπωση της επιδερμίδας, το τριχοθυλάκιο. Κάθε τρίχα αποτελείται από ένα ελεύθερο τμήμα ή στέλεχος και μια ρίζα που είναι έγκλειστη εντός του θύλακα. Το στέλεχος αποτελείται από τρεις κυτταρικές στοιβάδες: την επιδερμίδα ή εξωτερική στοιβάδα· το φλοιό που σχηματίζει το βασικό κερατώδες τμήμα της τρίχας· και το μυελό, τον κεντρικό άξονα. Το χρώμα της τρίχας οφείλεται στη χρωστική που περιέχεται στο φλοιό.

Η τρίχα σε κάθε μέρος του σώματος έχει μια καθορισμένη περίοδο ανάπτυξης, μετά την οποία αποπίπτει. Στους ενήλικες παρατηρείται μια συνεχής σταδιακή απώλεια και αντικατάσταση του τριχωτού. Οι τρίχες των φρυδιών έχουν διάρκεια ζωής μόλις 3 έως 5 μήνες· εκείνες του τριχωτού της κεφαλής από 2 έως 5 έτη. Η φαλάκρα ή αλωπεκίαση εκδηλώνεται, όταν ο ρυθμός αντικατάστασης είναι μικρότερος από το ρυθμό απώλειας. Μπορεί να είναι κληρονομική ή να οφείλεται σε παθολογικές καταστάσεις, όπως είναι οι λοιμώξεις ή οι βλάβες από ακτινοβολία. Παράγοντες που είναι κυτταροτοξικοί και χρησιμοποιούνται στη χημειοθεραπεία μπορεί να προκαλέσουν παροδική απώλεια των μαλλιών.

Aliases (separate with |): Τρίχα
τρόμος
  1. Ρίγος, τρόμος· ειδικότερα ένα συνεχές ρίγος σπασμωδικής φύσης.

  2. Μία ακούσια κίνηση ενός μέρους ή μερών του σώματος που προκύπτει από εναλλασσόμενες συσπάσεις αντίθετων μυών.

Οι τρόμοι μπορούν να ταξινομηθούν ως ακούσιοι, στατικοί, δυναμικοί, κινητικοί ή κληρονομικοί. Οι παθολογικοί τρόμοι είναι ανεξάρτητοι της θέλησης. Ο τρόμος μπορεί να είναι λεπτός ή αδρός, ταχύς ή αργός, και μπορεί να εμφανισθεί κατά τη διάρκεια της κίνησης (σκόπιμος τρόμος) ή να βελτιωθεί όταν το τμήμα ασκείται εκούσια. Συχνά, προκαλείται από οργανική νόσο. Ο τρόμος μπορεί επίσης να εκφράζει ένα συναίσθημα (π.χ. φόβος). Όλοι οι ανώμαλοι τρόμοι, εκτός του παρειακού και του οφθαλμικού μυοκλόνου, εξαφανίζονται κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Aliases (separate with |): Τρόμος
τρομώδες παραλήρημα

Η πιο σοβαρή έκφραση του συνδρόμου στέρησης του αλκοόλ χαρακτηρίζεται από οπτικές, ακουστικές ή απτικές ψευδαισθήσεις, ακραίο αποπροσανατολισμό, ανησυχία και υπερδραστηριότητα του αυτόνομου νευρικού συστήματος (στοιχειοθετείται από ευρήματα όπως, διαστολή της κόρης του ματιού, πυρετό, ταχυκαρδία, υπέρταση και ανεξέλεγκτη εφίδρωση). Περίπου το 15% των προσβεβλημένων ασθενών ενδέχεται να πεθάνουν, συνήθως ως αποτέλεσμα συνοδών νοσογόνων ασθενειών. Η ανάκαμψη στους περισσότερους προσβεβλημένους ασθενείς συντελείται εντός 3 έως 5 ημερών.

ANTIMETΩΠIΣH: Η καταστολή με βενζοδιαζεπίνες αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της θεραπείας. Στις υπόλοιπες αρχές της γενικής περίθαλψης υποστήριξης περιλαμβάνονται η προστασία των αεραγωγών (και η διασωλήνωση όταν αυτή ενδείκνυται)· η ανάνηψη των υγρών και των ηλεκτρολυτών· η αιμοδυναμική υποστήριξη· η προστασία του ασθενούς από τραυματισμό· και η προφύλαξη από επιληψία. Η θεραπεία μπορεί να εμφανίσει επιπλοκές λόγω των συνοδών συνθηκών νοσηρότητας που είναι αποτέλεσμα του χρόνιου αλκοολισμού, όπως η παγκρεατίτιδα, η οισοφαγίτιδα, η ηπατίτιδα ή ο υποσιτισμός.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ο/H ασθενής και εκείνοι που τον/την περιβάλλουν, προστατεύονται από το να πάθουν κακό, ενώ η συνταγογραφούμενη θεραπεία φέρεται εις πέρας για την ανακούφιση από τα συμπτώματα στέρησης. Η διανοητική κατάσταση του ασθενούς, η καρδιοπνευμονική και ηπατική λειτουργία και οι ζωτικές ενδείξεις, μεταξύ των οποίων και η θερμοκρασία σώματος, παρακολουθούνται για την πρόληψη των επιπλοκών της υπερθερμίας ή της κατάρρευσης του κυκλοφορικού. Χορηγείται η συνταγογραφούμενη θεραπεία με φάρμακα και υγρά, τα οποία έχουν τιτλοποιηθεί ως προς τα συμπτώματα του ασθενούς και την ανταπόκριση της αρτηριακής πίεσης· γίνεται αξιολόγηση αντισπασμωδικών φαρμάκων για τις ανάγκες του ασθενούς, ενώ τέτοια φάρμακα χορηγούνται σύμφωνα με τη συνταγή. Για τη μείωση των οπτικών παραισθήσεων πρέπει να προσφέρεται ένα ήρεμο, αγχολυτικό και ομοιόμορφα φωτισμένο περιβάλλον. Ο ασθενής αποκαλείται με το όνομά του, γίνεται συχνή αξιολόγηση των αντικειμένων που τον περιβάλλουν έτσι ώστε να προσανατολίζεται ο ασθενής με την πραγματικότητα, ενώ πρέπει να του επεξηγούνται όλες οι διαδικασίες. Ο ασθενής παρακολουθείται στενά, ενώ σπανίως πρέπει να αφήνεται μόνος του. Τα σωματικά δεσμά πρέπει να επιφυλάσσονται για τους εριστικούς ασθενείς ή τους ασθενείς που αποπειράθηκαν να τραυματίσουν τον εαυτό τους. Η υπομονή, η διακριτικότητα, η κατανόηση και η υποστήριξη είναι επιβεβλημένα σε όλη τη διάρκεια της περιόδου οξείας στέρησης. Με την υποχώρηση της φάσης οξείας στέρησης, ο ασθενής ενημερώνεται για την ανάγκη περαιτέρω θεραπείας και υποστηρικτικής συμβούλευσης.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Είναι σημαντικό να μπορείτε να διακρίνετε τις ενδείξεις και τα συμπτώματα του αλκοολικού παραληρήματος από εκείνα που προκαλούνται από την ενδοεγκεφαλική αιμορραγία, τη μηνιγγίτιδα ή τη μέθη με άλλες ουσίες εκτός του αλκοόλ. Για την αξιολόγηση των ασθενών ύποπτων για DT ενδέχεται να απαιτείται νευροαπεικόνιση, οσφυϊκή παρακέντηση ή δοκιμασία διαλογής φαρμάκων.

Aliases (separate with |): Τρομώδες παραλήρημα
τροφική αλυσίδα

Η μεταφορά τροφικής ενέργειας από τους παραγωγούς (πράσινα φυτά), στους πρωτογενείς καταναλωτές (καταναλωτές πρώτης τάξης, φυτοφάγα ζώα), στους δευτερογενείς καταναλωτές (καταναλωτές δευτέρας τάξης, σαρκοφάγα ζώα). Οι νεκροί οργανισμοί όλων των ειδών αποικοδομούνται σε απλούστερα χημικά από τους αποικοδομητές (βακτήρια και μήκυτες), οι οποίοι καθιστούν ξανά τα μέταλλα διαθέσιμα στα φυτά.

Aliases (separate with |): Τροφική αλυσίδα
τροφοβλάστη

Η εξώτατη στιβάδα της αναπτυσσόμενης βλαστοκύστης (βλαστοδερμικό κυστίδιο) ενός θηλαστικού. Διαφοροποιείται σε δύο στιβάδες, την κυτταροτροφοβλάστη και συντροφοβλάστη, η τελευταία βρίσκεται σε στενή σχέση με το ενδομήτριο της μήτρας, με το οποίο καθιερώνει τροφικές σχέσεις.

Aliases (separate with |): Τροφοβλάστη
τύφλωση

Η ανικανότητα όρασης. Οι κύριες αιτίες τύφλωσης είναι ο καταρράκτης, το γλαύκωμα, η εκφύλιση της ωχράς κηλίδας λόγω ηλικίας, ο σακχαρώδης διαβήτης και τα οφθαλμικά τραύματα. Η τύφλωση μπορεί να προκληθεί από ασθένειες του φακού, του αμφιβληστροειδούς ή άλλων δομών του οφθαλμού, ασθένειες του οπτικού νεύρου ή βλάβες του οπτικού φλοιού ή των οπτικών νευρικών οδών του εγκεφάλου. Ένα μικρό ποσοστό νεογνών γεννιούνται τυφλά, αλλά πολύ περισσότεροι άνθρωποι τυφλώνονται κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η τύφλωση λόγω λοίμωξης είναι σπάνια, αλλά στον υπόλοιπο κόσμο ασθένειες όπως το τράχωμα και η ογκοκέρκω-ση αποτελούν σχετικά συχνές αιτίες σοβαρής οπτικής βλάβης. Σε υποσιτισμένα άτομα, η έλλειψη βιταμίνης Α αποτελεί μια άλλη σημαντική αιτία τύφλωσης. Υπάρχει ποικιλία ελεύθερων διαθέσιμων υπηρεσιών για τους τυφλούς και αναπήρους. Στις ΗΠΑ βιβλία που εκδίδονται ανά δίμηνο, κασέτες και ψηφιακοί δίσκοι, διανέμονται δωρεάν στους τυφλούς και αναπήρους που συμμετέχουν στο πρόγραμμα της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου για δωρεάν ανάγνωση. Αυτό το πρόγραμμα διαθέτει κατάλογο καταγεγραμμένων βιβλίων και περιοδικών, τα οποία διατίθενται διαμέσου ενός εθνικού δικτύου συμβεβλημένων βιβλιοθηκών και παρέχει νέες πληροφορίες σχετικά με τις εξελίξεις και τις δραστηριότητες των βιβλιοθηκών. Οι αιτήσεις για εγγραφές μπορούν να σταλούν στο Talking Books Topics, CMLS, P.O. Box 9150, Melbourne, FL 32902- 9150.

Aliases (separate with |): Τύφλωση
τυφοειδής αιμορραγία

Αδρή αιμορραγία που εμφανίζεται περίπου στο 10% των περιπτώσεων τυφοειδούς πυρετού που εξελίσσεται στο στάδιο εξέλκωσης του γαστρεντερικού. Η απώλεια αίματος μπορεί να φτάσει τα 1000ml. Μπορεί να εμφανιστούν μεμονωμένα επεισόδια μεγάλων αιμορραγιών ή μικρότερες διαδοχικές αιμορραγίες. Οι τελευταίες είναι οι πιο σοβαρές. Οι αιμορραγίες λαμβάνουν χώρα τη δεύτερη εβδομάδα και στη διάρκεια της τρίτης εβδομάδας της νόσου.

Aliases (separate with |): Τυφοειδής αιμορραγία
τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή

Πειραματική μελέτη για να εκτιμηθούν τα αποτελέσματα μιας συγκεκριμένης μεταβλητής (π.χ. φαρμάκου ή θεραπείας), στην οποία τα άτομα έχουν τυχαία ενταχθεί στην πειραματική ομάδα, στην ομάδα placebo, ή στην ομάδα ελέγχου. Η πειραματική ομάδα λαμβάνει το φάρμακο ή ακολουθεί τη διαδικασία· το φάρμακο της ομάδας placebo έχει καλυφθεί ώστε να προσομοιάζει στο φάρμακο που ερευνάται. Η ομάδα ελέγχου δεν λαμβάνει τίποτε. Εργαστηριακές εξετάσεις ή κλινικές εκτιμήσεις γίνονται στις ομάδες (συχνά χρησιμοποιώντας τη διπλή τυφλή τεχνική) για να καθορισθούν τα αποτελέσματα του φαρμάκου ή της διαδικασίας.

Aliases (separate with |): Τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή
υδατάνθρακας

Οποιοδήποτε από ομάδα οργανικών χημικών, περιλαμβανομένων των σακχάρων, του γλυκογόνου, των αμύλων, των δεξτρινών και των κυτταρινών τα οποία περιέχουν μόνο άνθρακα, οξυγόνο και υδρογόνο. Συνήθως, ο λόγος του υδρογόνου προς το οξυγόνο είναι 2:1. Η γλυκόζη και τα πολυμερή της (μεταξύ αυτών το άμυλο και η κυτταρίνη), εκτιμώνται ως οι πλέον άφθονες οργανικές χημικές ενώσεις στη γη, ξεπερνώντας σε ποσότητα ακόμα και τις μεγάλες αποθήκες καύσιμων υδρογονανθράκων κάτω από το φλοιό της Γης. Οι υδατάνθρακες είναι μία από τις έξι τάξεις θρεπτικών απαραίτητων στον οργανισμό (οι άλλες είναι οι πρωτεΐνες, τα λίπη, τα μέταλλα, οι βιταμίνες και το ύδωρ). Τα φυτά χρησιμοποιούν την ηλιακή ενέργεια ώστε να συνδυάσουν το διοξείδιο του άνθρακα και το νερό προς τη σύνθεση υδατανθράκων. Οι περισσότεροι φυτικοί υδατάνθρακες (κυτταρίνες), δεν είναι δυνατόν να μεταβολιστούν άμεσα από τα σπονδυλωτά. Παρ' όλα αυτά, ορισμένα βακτήρια τα οποία εντοπίζονται στην εντερική οδό ορισμένων σπονδυλωτών, αποικοδομούν την κυτταρίνη σε απορροφήσιμα μόρια. Η ανθρώπινη εντερική οδός, δεν διαθέτει το ένζυμο το οποίο διασπά την κυτταρίνη σε μόρια σακχάρων, αλλά οι άνθρωποι διασπούν το άμυλο σε μαλτόζη μέσω σιελικών και παγκρεατικών αμυλασών.

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ: Οι υδατάνθρακες ταξινομούνται σύμφωνα με τον αριθμό ατόμων άνθρακα που περιέχουν και βάσει των πόσων βασικών τύπων συνδυάζονται σε μεγαλύτερα μόρια. Τα πλέον κοινά απλά σάκχαρα, οι μονοσακχαρίτες, περιέχουν πέντε ή έξι άτομα άνθρακα και καλούνται πεντόζες και εξόζες αντίστοιχα. Δύο μονοσακχαρίτες συνδεδεμένοι μεταξύ τους καλούνται δισακχαρίτης. Μια σειρά (αλυσίδα) μονοσακχαριτών ή δισακχαριτών, καλείται πολυσακχαρίτης. Η ριβόζη και η δεοξυριβόζη είναι οι πλέον σημαντικές πεντόζες, η γλυκόζη, η φρουκτόζη και η γαλακτόζη, είναι οι πλέον σημαντικές εξόζες για τον ανθρώπινο μεταβολισμό. Τα δισακχαριτικά σάκχαρα της διατροφής είναι η μαλτόζη (δύο μόρια D-γλυκόζης), η σουκρόζη ή καλαμοσάκχαρο (γλυκόζη και φρουκτόζη) και η λακτόζη ή γαλακτοσάκχαρο (D-γλυκόζη και D-γαλακτόζη). Αυτά τα σάκχαρα διασπώνται και τελικά μετατρέπονται σε γλυκόζη μέσω ενζυμικής δράσης. Οι δύο σημαντικοί πολυσακχαρίτες είναι το άμυλο και το γλυκογόνο, με το τελευταίο να καλείται ζωικό άμυλο. Τα περιεχόμενα στην τροφή άμυλο και γλυκογόνο μεταβολίζονται στον άνθρωπο, πρώτα σε γλυκόζη και εν συνεχεία σε διοξείδιο του άνθρακα και νερό.

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ: Οι υδατάνθρακες αποτελούν βασική πηγή ενέργειας. Αποθηκεύονται στο σώμα ως γλυκογόνο πρακτικά σε όλους τους ιστούς αλλά πρωταρχικά στο ήπαρ και στους μυς. Η γλυκόζη, μια σημαντική μορφή αποθηκευμένης ενέργειας, μπορεί να κινητοποιηθεί από αυτές τις θέσεις.

ΠΕΨΗ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ: Το μαγειρεμένο αλλά όχι το ωμό άμυλο διασπάται σε δισακχαρίτες από σιελικές αμυλάσες. Τόσο τα μαγειρεμένα όσο και τα ωμά άμυλα διασπώνται στο λεπτό έντερο από παγκρεατικές αμυλάσες. Οι δισακχαρίτες δεν μπορούν να απορροφηθούν έως ότου διασπασθούν σε μονοσακχαρίτες από ένζυμα της ψυκτροειδούς παρυφής των κυττάρων που επενδύουν την εντερική οδό. Η γλυκόζη και η γαλακτόζη είναι τα ενεργώς απορροφούμενα σάκχαρα. Η φρουκτόζη απορροφάται με διάχυση.

ΜΕΤΑΒΟΛΙΣΜΟΣ: Παρότι ιδιαίτερα πολύπλοκος σε μοριακό επίπεδο, ο μεταβολισμός των υδατανθράκων μπορεί να εξηγηθεί ως ακολούθως. Οι υδατάνθρακες απορροφούνται ως γλυκόζη, γαλακτόζη, ή φρουκτόζη. Η φρουκτόζη και η γαλακτόζη μετατρέπονται σε γλυκόζη από το ήπαρ και είναι διαθέσιμες για την παραγωγή ενέργειας, ή μπορούν να αποθηκευθούν, αφότου μετατραπούν σε γλυκογόνο. Το γλυκογόνο είναι μεταβολικά διαθέσιμο, οποτεδήποτε απαιτείται απόθεμα ενέργειας.

ΠΗΓΕΣ: Οι υδατάνθρακες είναι παρόντες στις τροφές, σε εύπεπτες ή άπεπτες μορφές. Ο εύπεπτος τύπος αποτελεί σημαντική πηγή ενέργειας. Αυτοί, οι οποίοι δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν, συνήθως ορισμένες μορφές κυτταρίνης, είναι ωφέλιμες προσθέτοντας όγκο στις τροφές. Ολόκληρα σιτηρά, λαχανικά, όσπρια (φασόλια και αρακάς), κόνδυλοι (πατάτες), φρούτα, το μέλι και κατεργασμένα σάκχαρα αποτελούν άριστες πηγές υδατανθράκων. Οι θερμίδες οι οποίες προέρχονται από τη ζάχαρη και τα γλυκά καλούνται «άδειες» θερμίδες, διότι από τις τροφές αυτές απουσιάζουν τα απαραίτητα αμινοξέα, οι βιταμίνες και τα μέταλλα.

ΔΙΑΤΡΟΦΗ: Οι υδατάνθρακες περιέχουν 4,1 kcal/ γραμμάριο και είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι ως ταχεία πηγή ενέργειας καθότι είναι άμεσα αφομοιώσιμοι.

Aliases (separate with |): Υδατάνθρακας
υδράργυρος

ΣΥΜΒ: Hg. Ένα μεταλλικό στοιχείο με ατομικό βάρος 201 και ατομικό αριθμό 80. Είναι αδιάλυτος σε συνηθισμένους διαλύτες, αλλά διαλυτός σε υδροχλωρικό οξύ με βρασμό. (ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αυτή η διαδικασία θα είχε σαν αποτέλεσμα την απελευθέρωση εξαιρετικά τοξικών και ερεθιστικών ατμών στην ατμόσφαιρα). Είναι ένα ασημί υγρό σε θερμοκρασία δωματίου. Ο υδράργυρος σχηματίζει δύο σειρές αλάτων: αυτά στα οποία έχει σθένος ένα (μονοσθενής) και εκείνα στα οποία έχει σθένος δύο (δισθενής).

Aliases (separate with |): Υδράργυρος
υδρογόνο

ΣΥΜΒ: Η. Στοιχείο, το οποίο απαντάται ως άχρωμο, άοσμο και άγευστο αέριο και διαθέτει σθένος ενός ηλεκτρονίου· έχει ατομικό βάρος 1,0079, ατομικό αριθμό 1 και ειδικό βάρος 0,069. Ένα λίτρο του αερίου στο επίπεδο της θάλασσας και στους 0°C ζυγίζει 0,08988 g. Υπάρχουν τρία ισότοπα του υδρογόνου (το πρώτιο, το δευτέριο και το τρίτιο) με ατομικά βάρη περίπου 1, 2 και 3 αντίστοιχα.

ΕΝΤΟΠΙΣΗ: Το υδρογόνο απαντάται στον ήλιο και στους αστέρες. Αν και είναι το πλέον άφθονο στοιχείο στο γνωστό σύμπαν, η συγκέντρωσή του στη γήινη ατμόσφαιρα είναι μόλις 0,00005%. Το υδρογόνο απαντάται σε ελεύθερη μορφή (σε φυσικά αέρια και στις ηφαιστειακές εκρήξεις) μόνο σε μικρές ποσότητες. Στη Γη απαντάται κυρίως ως οξείδιο του υδρογόνου (H2Ο) και είναι συστατικό όλων των υδρογονανθράκων. Το υδρογόνο υπάρχει σε όλα τα οξέα και στην ιοντική του μορφή, είναι υπεύθυνο για τις χαρακτηριστικές ιδιότητες των οξέων. Το υδρογόνο απαντάται σε σχεδόν όλες τις οργανικές ενώσεις και είναι συστατικό όλων των υδατανθράκων, των πρωτεϊνών και των λιπών.

ΧΡΗΣΕΙΣ: Είναι ιδιαίτερα εύφλεκτο και χρησιμοποιείται στη φλόγα οξυγόνου-υδρογόνου για την οξυγονοκόλληση μετάλλων, στην υδρογόνωση ελαίων για τη στερεοποίησή τους· ως αναγωγικός παράγοντας· και σε πολλές αντιδράσεις σύνθεσης.

Aliases (separate with |): Υδρογόνο
υδροκέφαλος

Η συσσώρευση περίσσειας εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ) εντός των κοιλιών του εγκεφάλου, εξαιτίας παρεμπόδισης ή καταστροφής των φυσιολογικών διαύλων παροχέτευσης του ΕΝΥ. Οι κοινές αιτίες περιλαμβάνουν συγγενείς βλάβες (π.χ., δισχιδή ράχη ή στένωση του υδραγωγού), τραυματικές βλάβες, νεοπλασματικές βλάβες και λοιμώξεις, όπως η μηνιγγοεγκεφαλίτιδα. Ορισμένες φορές το συσσωρευμένο υγρό οδηγεί σε αυξημένες ενδοκρανιακές πιέσεις. Στον συγγενή υδροκέφαλο, η ελαττωματική παροχέτευση του ΕΝΥ από τις κοιλίες του εγκεφάλου, οδηγεί συχνά σε παραμόρφωση του κρανίου και παθολογική ανάπτυξη των ψυχοκινητικών και διανοητικών ή γλωσσικών δεξιοτήτων.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Υπάρχουν διαθέσιμες αρκετές νευροχειρουργικές διαδικασίες. Η κοινότερα χρησιμοποιούμενη επέμβαση είναι η δημιουργία ενός καναλιού μεταφοράς του ΕΝΥ (που λέγεται παράκαμψη) από τις κοιλίες του εγκεφάλου στην περιτοναϊκή κοιλότητα.

ΠΡΟΓΝΩΣΗ: Στις περιπτώσεις συγγενούς υδροκέφαλου που δεν αντιμετωπίζονται, η κατάληξη είναι μοιραία στους μισούς περίπου ασθενείς. Η πρόγνωση για μη επιπλεγμένη πορεία είναι άριστη, όταν ο υδροκέφαλος αντιμετωπισθεί έγκαιρα με τη χρήση μιας χειρουργικής παράκαμψης.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Παρακολουθούνται σε ωριαία βάση τα ζωτικά σημεία και η νευρολογική κατάσταση, σύμφωνα με το καθιερωμένο πρωτόκολλο ή τις οδηγίες του χειρουργού. Στα βρέφη, η πρόσθια πηγή ελέγχεται για διόγκωση ή εμβύθιση. Ο ασθενής τοποθετείται, όπως υποδεικνύεται από το χειρουργό, συνήθως στη μη εγχειρισμένη πλευρά και με την κεφαλή ευθυγραμμισμένη με το σώμα. Παρακολουθείται η πρόσληψη και η αποβολή υγρών και χορηγούνται ενδοφλέβια υγρά, ως ενδείκνυται. Ο ασθενής εξετάζεται για έμεση (πρώιμο σημείο αυξημένης ενδοκράνιας πίεσης και δυσλειτουργίας της παράκαμψης). Ο ασθενής παρακολουθείται για σημεία λοίμωξης (ιδιαίτερα μηνιγγίτιδας), όπως πυρετό, δυσκαμψία του αυχένα, ευερεθιστότητα ή ευαίσθητες πηγές. Επίσης ελέγχεται η περιοχή πάνω από τον παρακαμπτήριο αγωγό για ερυθρότητα, οίδημα και άλλα σημεία τοπικής λοίμωξης. Οι επίδεσμοι ελέγχονται για εκκρίσεις και το τραύμα επιδένεται εκ νέου, χρησιμοποιώντας ασηπτική τεχνική. Ο ασθενής παρακολουθείται επίσης για άλλα σημεία και συμπτώματα μετεγχειρητικών επιπλοκών όπως συμφύσεις, παραλυτικό ειλεό, περιτονίτιδα, μετανάστευση, εντερική διάτρηση (σε περιτοναϊκή παράκαμψη) και αφυδάτωση και σηψαιμία. Χορηγούνται τα ενδεδειγμένα αναλγητικά· η δόση τιτλοποιείται προσεκτικά, ώστε να παρέχει ανακούφιση από τον πόνο, επιτρέποντας παράλληλα την κατάλληλη νευρολογική εκτίμηση. Η οικογένεια διδάσκεται μετεγχειρητικά μέτρα φροντίδας, συμπεριλαμβανομένων της παρακολούθησης για σημεία δυσλειτουργίας της παράκαμψης, λοίμωξης και παραλυτικού ειλεού. Πληροφορούνται οι γονείς, ότι η εισαγωγή της παράκαμψης απαιτεί και άλλες χειρουργικές επεμβάσεις, ώστε να επιμηκυνθεί η παράκαμψη, ενώ το παιδί μεγαλώνει και ότι μπορεί επίσης να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση, προκειμένου να αποκαταστηθούν δυσλειτουργίες ή να αντιμετωπιστούν λοιμώξεις. Οι γονείς βοηθούνται να θέσουν στόχους συνεπείς με την ικανότητα και το δυναμικό του ασθενή· η οικογένεια θα πρέπει να εστιάσει στις δυνατότητες, παρά στις αδυναμίες του παιδιού. Ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα συζητούνται επίσης με τους γονείς· δίνεται έμφαση στην ανάγκη για δημιουργία ερεθισμάτων, ανάλογων με την ηλικία του παιδιού.

Aliases (separate with |): Υδροκέφαλος
υδρόλυση

Οποιαδήποτε αντίδραση στην οποία το νερό είναι ένα από τα αντιδραστήρια και συγκεκριμένα η ένωση νερού με ένα άλας, προς το σχηματισμό ενός οξέος και μιας βάσης, ένα εκ των οποίων διίσταται περισσότερο από το άλλο. Περιλαμβάνει μια χημική αποδόμηση, στην οποία μια ουσία διασπάται σε απλούστερες ενώσεις με την προσθήκη ή την πρόσληψη στοιχείων νερού. Αυτός ο τύπος αντίδρασης συμβαίνει εξαιρετικά συχνά στις ζωτικές διαδικασίες. Η μετατροπή του αμύλου σε μαλτόζη, του λίπους σε γλυκερόλη και λιπαρά οξέα και των πρωτεϊνών σε αμινοξέα, είναι παραδείγματα υδρόλυσης, όπως είναι και άλλες αντιδράσεις, οι οποίες εμπλέκονται στην πέψη. Ένα απλό παράδειγμα είναι η αντίδραση, κατά την οποία η υδρόλυση του αιθυλοξικού εστέρα αποδίδει οξικό οξύ και αιθυλική αλκοόλη: C2H5C2H3O2 + H2O = CH3COOH + C2 H5OH. Συνήθως αυτές οι αντιδράσεις είναι αντιστρεπτές· η αντίστροφη αντίδραση ονομάζεται εστεροποίηση, συμπύκνωση ή σύνθεση αφυδάτωσης.

Aliases (separate with |): Υδρόλυση
υδρονέφρωση

Διάταση της νεφρικής πυέλου εξαιτίας απόφραξης της εκροής των ούρων.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Οτιδήποτε αποφράσσει τον ουρητήρα ή την ουροδόχο κύστη μπορεί να προκαλέσει υδρονέφρωση. Οι ενσφηνωμένοι νεφρικοί λίθοι αποτελούν συνήθη αιτία ετερόπλευρης υδρονέφρωσης· η ετερόπλευρη υδρονέφρωση οφείλεται συχνά σε απόφραξη της εξόδου της ουροδόχου κύστης (π.χ., σε άνδρες με υπερπλασία προστάτη). Η νευρογενής δυσλειτουργία της ουροδόχου κύστης, η εγκυμοσύνη, οι ουρογεννητικοί καρκίνοι, ουρολοιμώξεις, συγγενείς δυσμορφίες, στενώσεις του ουρητήρα, ακόμα και παράσιτα (σχιστοσωμίαση) μπορούν να προκαλέσουν υδρονέφρωση. Εάν η ροή των ούρων δεν αποκατασταθεί, ο νεφρικός ιστός διατείνεται και ατροφεί και μπορεί να εκδηλωθεί χρόνια νεφρική ανεπάρκεια.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Συχνά η υδρονέφρωση δεν προκαλεί εντοπισμένα συμπτώματα, εκτός από την περίπτωση που συνδέεται με νεφρικούς λίθους (όπου το πρωτογενές σύμπτωμα είναι οξύς πόνος στη λαγόνια χώρα).

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Για την επιβεβαίωση της διάγνωσης χρησιμοποιείται υπερηχογραφία του ουροποιητικού συστήματος.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η ετερόπλευρη υδρονέφρωση, η οποία προκαλείται από έναν νεφρικό λίθο, λύεται αυτόματα εφόσον ο λίθος αποβληθεί. Εάν ο λίθος δεν διέλθει, μπορεί να χρειασθούν επεμβάσεις, όπως η λιθοτριψία με ηχητικά κύματα, χειρουργική εξαίρεση του λίθου, νεφροτομία ή νεφροστομία παροχέτευσης του νεφρού με σωλήνα. Η αμφοτερόπλευρη υδρονέφρωση, προκαλούμενη από υπερπλασία του προστάτη μπορεί να ανακουφισθεί, εάν τοποθετηθεί καθετήρας, μέσω της αποφραγμένης ουρήθρας στην ουροδόχο κύστη. Η υδρονέφρωση, η οποία προκαλείται από άλλες ασθένειες (π.χ., όγκους), συχνά αντιμετωπίζεται χειρουργικά.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Παρακολουθούνται σε καθημερινή βάση οι εξετάσεις νεφρικής λειτουργίας (π.χ., άζωτο ουρίας αίματος, κρεατινίνη ορού και τα επίπεδα καλίου του ορού). Ελέγχεται το ειδικό βάρος των ούρων, όπως είναι απαραίτητο, στην κλίνη του ασθενή. Εξηγούνται στον ασθενή και στην οικογένειά του η πάθηση, οι σχεδιασμένες διαγνωστικές διαδικασίες και οι αναμενόμενες αισθήσεις· εάν ο ασθενής είναι προγραμματισμένος για χειρουργική επέμβαση, τότε ενισχύονται οι διευκρινίσεις της προγραμματισμένης επέμβασης από το χειρουργό. Απαντώνται ερωτήσεις και διευκρινίζονται οποιεσδήποτε παρεξηγήσεις. Ο ασθενής προετοιμάζεται σωματικά για την επέμβαση, σύμφωνα με τα καθιερωμένα πρωτόκολλα ή τις επιθυμίες του χειρουργού. Παρέχεται συναισθηματική υποστήριξη και εξηγούνται οι μετεγχειρητικές διαδικασίες και ενέργειες φροντίδας, λαμβάνεται υπογεγραμμένη φόρμα συγκατάθεσης και χορηγείται η ενδεικνυόμενη προεγχειρητική νάρκωση.

Μετεγχειρητικά, παρακολουθούνται η πρόσληψη και αποβολή υγρών και η ισορροπία υγρών και ηλεκτρολυτών (αυξανόμενη καρδιακή συχνότητα και υγρό και ψυχρό δέρμα υποδεικνύουν επικείμενη υποογκαιμία ή αιμορραγία και καταπληξία). Χρησιμοποιούνται τα συνταγογραφούμενα αναλγητικά και μη επεμβατικές διαδικασίες, προκειμένου να ανακουφισθεί ο πόνος, όπως κρίνεται αναγκαίο. Η μεταποφρακτική διούρηση μπορεί να προκαλέσει μεγάλη απώλεια αραιών ούρων σε διάστημα ωρών ή ημερών και συγχρόνως υπερβολική απώλεια ηλεκτρολυτών. Εάν συμβεί αυτό, τότε χορηγούνται ενδοφλέβια υγρά στον ενδεικνυόμενο σταθερό ρυθμό και επιπλέον ένα ποσό ανάλογο προς το δεδομένο ποσοστό της ωριαίας αποβολής ούρων του ασθενή, προκειμένου να αναπληρωθεί με ασφάλεια ο ενδοαγγειακός όγκος. Ένας διαιτολόγος μπορεί να προσφέρει βοήθεια για το σχεδιασμό μιας δίαιτας συμβατής με το πρόγραμμα της αγωγής, περιλαμβάνοντας ωστόσο τροφές που επιθυμεί ο ασθενής. Εάν έχει τοποθετηθεί σωλήνας νεφροστομίας, αυτός πλένεται όπως έχει καθοριστεί, ελέγχεται ως προς τη βατότητα του και ποτέ δε σφίγγεται ή λυγίζεται. Παρέχεται σχολαστική φροντίδα του δέρματος στη θέση εισόδου του σωλήνα· εάν παρατηρείται διαρροή ούρων γύρω από το σωλήνα, τότε παρέχεται προστατευτικός φραγμός του δέρματος, ώστε να προληφθεί η εκδορά και η περιοχή του τραύματος καλύπτεται με σκοπό την προστασία της αξιοπρέπειας του ασθενή και την πρόληψη λοιμώξεων. Εάν ο ασθενής πάρει εξητήριο, ενώ ο σωλήνας της νεφροστομίας παραμένει στη θέση του, ανακεφαλαιώνεται η σωστή φροντίδα του σωλήνα και του δέρματος στη θέση εισόδου. Χορηγούνται οι ενδεδειγμένες φαρμακευτικές θεραπείες, όπως αντιβιοτικά και ο ασθενής διδάσκεται ως προς τα αναμενόμενα αποτέλεσματα, τις ανεπιθύμητες αντιδράσεις που πρέπει να αναφερθούν και την ανάγκη ολοκλήρωσης της ενδεδειγμένης θεραπευτικής αγωγής ακόμα και εάν αισθάνεται καλύτερα. Προκειμένου να προληφθεί η επιδείνωση της υδρονέφρωσης σε μη αναστρέψιμη νεφροπάθεια, οι γηραιότεροι άρρενες ασθενείς (ειδικά εκείνοι με οικογενειακό ιστορικό καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη ή προστατίτιδας) θα πρέπει να πραγματοποιούν τακτικές ιατρικές εξετάσεις.

Aliases (separate with |): Υδρονέφρωση
υπαραχνοειδής αιμορραγία

Αιμορραγία στον υπαραχνοειδή χώρο του εγκεφάλου, συνήθως λόγω ρήξης ενός ενδοκράνιου ανευρύσματος ή μιας αρτηριοφλεβώδους δυσπλασίας και κάποιες φορές λόγω υπερτασικής αγγειοπάθειας. Η αιμορραγία προκαλεί έντονη κεφαλαλγία, συχνά με ναυτία και έμετο, απώλεια της συνείδησης, παράλυση και σε κάποιες περιπτώσεις, κώμα, στάση απεγκεφαλισμού και εγκεφαλικό θάνατο. Περίπου 30.000 Αμερικανοί προσβάλλονται ετησίως. Η ταχεία διάγνωση διευκολύνεται με την απεικόνιση του νευρικού συστήματος ή την οσφυονωτιαία παρακέντηση. Πρέπει να γίνει εκτίμηση από νευροχειρουργό άμεσα.

Aliases (separate with |): Υπαραχνοειδής αιμορραγία
υπασβεστιαιμία

Παθολογικά χαμηλά επίπεδα ασβεστίου στο αίμα. Αυτή η κατάσταση συμβαίνει παροδικά σε ασθενείς με βαριά σήψη, βαριά παγκρεατίτιδα, εγκαύματα και οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Μπορεί επίσης να προκληθεί από πολλαπλές μεταγγίσεις αίματος εμπλουτισμένο με κιτρικά, παραθυρεοειδεκτομή, δυσαπορρόφηση και από φάρμακα όπως η πρωταμίνη, η ηπαρίνη και το γλυκαγόνο. Η χρόνια υπασβεστιαιμία μπορεί να προκληθεί από χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, υποαλβουμιναιμία και υποσιτισμό. Οι κλινικές εκδηλώσεις της χρόνιας υπασβεστιαιμίας περιλαμβάνουν μυϊκό σπασμό, σπασμό του καρπού και του ποδός, μορφασμούς του προσώπου, πιθανές συσπάσεις και διανοητικές μεταβολές, όπως ευερεθιστότητα, κατάθλιψη και ψύχωση. Η θεραπεία συνίσταται σε χορήγηση ασβεστίου και στην κατάλληλη θεραπεία της αιτιολογικής νόσου.

Aliases (separate with |): Υπασβεστιαιμία
υπεζωκότας

Ορογόνος υμένας που συνδέει τους πνεύμονες και τα τοιχώματα της θωρακικής κοιλότητας ενώ τα δύο πέταλα περικλείουν έναν δυνητικό χώρο, την υπεζωκοτική κοιλότητα.

Aliases (separate with |): Υπεζωκότας
υπεζωκοτική (πλευριτική) συλλογή

Συγκέντρωση υγρού στη θωρακική κοιλότητα, ανάμεσα στο σπλαγχνικό και τοιχωματικό πέταλο του υπεζωκότα. Μπορεί να γίνει αντιληπτή σε ακτινογραφία θώρακα, αν η ποσότητα του υγρού υπερβαίνει τα 300 ml.

Aliases (separate with |): Υπεζωκοτική (πλευριτική) συλλογή
Page:  « Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Next »
Glossary 2.8 uses technologies including PHP and SQL