Anazitisi Nosokomeia Thessalonikis Epikoinwnia Thessgiatro
Eggrafi Melwn  Oroi Xrisis Thessgiatro  Oroi Xrisis

Λεξικό ιατρικών όρων.

There are 1512 entries in this glossary.
Search for glossary terms (regular expression allowed)
Begins with Contains Exact term Sounds like Tick to search all glossaries
Page:  « Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Next »
Term Definition
παθογόνος μικροοργανισμός

Κάθε μικροοργανισμός, ο οποίος μπορεί να βλάψει τον ξενιστή του, π.χ., με το να ανταγωνίζεται μαζί του για τους μεταβολικούς πόρους του, να καταστρέφει τα κύτταρα ή τους ιστούς του ή να εκκρίνει τοξίνες. Οι βλαπτικοί μικροοργανισμοί περιλαμβάνουν ιούς, βακτήρια, μυκοβακτήρια, μύκητες, πρωτόζωα και κάποιους έλμινθες. Οι παθογόνοι μικροοργανισμοί μπορούν να μεταφερθούν απότον έναξενιστή στον άλλο ως εξής: Ζωικές πηγές: Κάποιοι οργανισμοί είναι παθογόνοι για τα ζώα όπως και για τους ανθρώπους και μπορούν να μεταδοθούν στους ανθρώπους μέσω άμεσων ή έμμεσων τρόπων. Αερογενώς: Παθογόνοι μικροοργανισμοί, όπως οι ρινοϊοί, τα μυκοβακτήρια ή ο ιός της ανεμευλογιάς μπορούν να αποβάλλονται στον αέρα και να εισπνέονται από εκτεθειμένα άτομα Λοιμώξεις εξ' επαφής: Άμεση μετάδοση μικροοργανισμών μπορεί να συμβεί με επαφή δέρματος με δέρμα, όπως σε πολλές σεξουαλικά μεταδιδόμενες νόσους. Τροφογενώς: Τροφή και νερό μπορεί να περιέχουν παθογόνους οργανισμούς, που έχουν βρεθεί εκεί από την παρασκευή της τροφής από μολυσμένα άτομαή μέσω μόλυνσης από κόπρανα ή έντομα. Μολυσματικές ουσίες: Άψυχα αντικείμενα, όπως λευκά είδη, βιβλία, εργαλεία μαγειρικής ή ρουχισμός, που μπορούν να φιλοξενήσουν μικροοργανισμούς και θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν στη μεταφορά τους από ένα σημείο σε άλλο. Ανθρώπινοι φορείς Ασυμπτωματικά άτομα (πχ., τυφοειδής πυρετός Mary) μπορούν να φιλοξενούν μικροοργανισμούς χωρίς να εκδηλώνουν νόσο, αλλά να τη μεταδίδουν σε άλλους. Αρθρόποδα φορείς: Έντομα, κρότωνες και ακάρεα μπορούν να μεταδώσουν νόσους με δήγμα στους ξενιστές τους και εναποθέτοντας μικροοργανισμούς στο αίμα. Οι μύγες παίρνουν τα παθογόνα στα πό-διατους καιτα μεταφέρουν στις τροφές, το νερό και σε πληγές. Μέσω του εδάφους: Οργανισμοίπου σχηματίζουν σπόρια (όπως ο τέτανος) στο χώμα μπορούν να εισβάλουν στο σώμα μέσω μιας εκδοράς ή πληγής. Λαχανικά και φρούτα, ειδ. αγρωστώδη με ρίζα, μπορούν να μεταδώσουν μικροοργανισμούς στον γαστρεντερικό σωλήνα.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Σε υγειονομικό περιβάλλον, η υγιεινή των χεριών μετά την επαφή με ασθενείς χρησιμεύει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση για να περιοριστεί η διασπορά παθογόνων μικροοργανισμών σε ασθενείς.

Aliases (separate with |): Παθογόνος μικροοργανισμός
παθολογικό κάταγμα

Κάταγμα οστού σε περιοχή προσβεβλημένη από καρκίνο μετά από μικρή κάκωση.

Aliases (separate with |): Παθολογικό κάταγμα
παιδική κακοποίηση

Συναισθηματική, σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση σε ένα παιδί.

Μπορεί να παρατηρηθεί μετά από περιπτώσεις σοβαρής διαταραχής στη διαδικασία της γονικής προσκόλλησης. Μπορεί είτε να είναι ενεργητικός τραυματισμός είτε να οφείλεται σε παραλείψεις εκείνων που είναι υπεύθυνοι για τη φροντίδα του παιδιού. Σε οικογενειακές καταστάσεις στις οποίες ένα παιδί κακοποιείται, είναι σημαντικό να εξετασθούν και άλλα παιδιά και νεογνά που ζουν στο ίδιο σπίτι, διότι 20% θα έχουν σημεία σωματικής κακοποίησης. Αυτή η εξέταση θα πρέπει να γίνει χωρίς καθυστέρηση για την αποφυγή περαιτέρω κακοποίησης σε εκείνο το σπίτι. Ένα νεογνό ή ένα παιδί δεν θα πρέπει ποτέ να επιτραπεί να παραμείνει στο εχθρικό περιβάλλον όπου συνέβη η κακοποίηση· μια τέτοια κατάσταση μπορεί να είναι καταστροφική για το παιδί.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Όλοι οι επαγγελματίες της υγείας, οι δάσκαλοι και άλλοι που ασχολούνται με παιδιά είναι υπεύθυνοι για την αναγνώριση και την αναφορά καταστάσεων κακοποίησης όσο το δυνατό συντομότερα. Οι κίνδυνοι κακοποίησης μπορούν να αξιολογηθούν αναγνωρίζοντας προδιαθεσικά χαρακτηριστικά των γονέων, των παιδιών και του περιβάλλοντος, αλλά αυτά δεν είναι από μόνα τους προβλεπτικοί παράγοντες πραγματικής κακοποίησης. Θα πρέπει να ληφθεί ένα λεπτομερές ιστορικό και αναλυτική φυσική εξέταση. Τα ευρήματα θα πρέπει να αξιολογηθούν όχι μόνο σε σύγκριση με τους γνωστούς δείκτες κακομεταχείρισης, αλλά επίσης υπό το φως των νόσων ή των πρακτικών της κουλτούρας που μπορούν να εξομοιώνονται με κακοποίηση. Οι νοσηλεύτριες διαδραματίζουν ένα σημαντικό ρόλο στην αναγνώριση της κακοποίησης παιδιών, αφού συνήθως είναι οι πρώτες που έρχονται σε επαφή με το παιδί και την οικογένεια (π.χ. στο Τμήμα Επειγόντων, στο γραφείο του ιατρού, την κλινική ή το σχολείο). Ψάχνουν για ένα συνδυασμό σωματικών και συμπεριφορικών σημείων που υποδεικνύουν κακομεταχείριση.

Η σωματική αμέλεια μπορεί να στοιχειοθετηθεί από την έλλειψη ανάπτυξης, σημεία υποσιτισμού, κακή προσωπική υγιεινή, παραμέληση των δοντιών, ρυπαρά ή ακατάλληλα ρούχα και συχνούς τραυματισμούς από έλλειψη επίβλεψης. Συμπεριφορικοί δείκτες αμέλειας περιλαμβάνουν νωθρότητα και έλλειψη δραστηριότητας, υπερβολική παθητικότητα ή υπνηλία, αυτο-διεγερτική συμπεριφορά (επαναλαμβανόμενες κινήσεις, ρούφηγμα δακτύλων) και στο μεγαλύτερο παιδί, η παράκληση (επαιτεία) ή η κλοπή φαγητού, οι συχνές απουσίες από το σχολείο, ο βανδαλισμός, οι μικροκλοπές καταστημάτων ή η κατάχρηση ουσιών.

Η συναισθηματική κακοποίηση και αμέλεια μπορεί να υποπτευθεί, αλλά είναι δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί. Σωματικοί δείκτες περιλαμβάνουν την έλλειψη ανάπτυξης, τις διαταραχές σίτισης, την ενούρηση και τις διαταραχές ύπνου. Συμπεριφορικοί δείκτες περιλαμβάνουν τις αυτο-διεγερτικές συμπεριφορές· έλλειψη κοινωνικού χαμόγελου και ανησυχία προς αγνώστους κατά τη διάρκεια της νεογνικής ηλικίας· ασυνήθιστη φοβική συμπεριφορά· αντικοινωνική συμπεριφορά (τάση για καταστροφή, ασπλαχνία, κλοπές)· έντονη ενδοτικότητα, παθητικότητα, επιθετικότητα ή απαιτητικότητα· συναισθηματικές, γλωσσικές και νοητικές διαταραχές και απόπειρες αυτοκτονίας.

Η σωματική κακοποίηση δεν είναι πάντα προφανής και μπορεί να είναι ασυνήθιστη και σύνθετη. Απαιτεί προσεκτική τεκμηρίωση από την ομάδα περίθαλψης για να προστατευθεί το παιδί από άσκοπες και άβολες διαγνωστικές και θεραπευτικές διαδικασίες. Οι σωματικοί δείκτες περιλαμβάνουν μώλωπες και σημάδια μαστίγωσης, εγκαύματα, κατάγματα και εξαρθρώσεις, γρατσουνιές και αμυχές και χημικές δηλητηριάσεις και ασθένειες. Συμπεριφορικοί δείκτες περιλαμβάνουν επιφυλακτικότητα στη σωματική επαφή με ενήλικες· εμφανή φόβο προς τους γονείς ή άλλους στο σπίτι· ακατάλληλες συναισθηματικές αντιδράσεις προς τους γονείς ή άλλους στο σπίτι· εξαρτημένες συμπεριφορές· ακινησία παρακολουθώντας το περιβάλλον· αφύσικες αντιδράσεις σε τραυματισμό· ανησυχία στο άκουσμα άλλων παιδιών να κλαίνε· φιλικότητα χωρίς διάκριση, ανάπτυξη μόνο επιφανειακών σχέσεων· ανάρμοστη συμπεριφορά για να τραβήξουν την προσοχή και απόσυρση.

Όταν υποψιαζόμαστε σεξουαλική κακοποίηση, πρέπει να διεξαχθεί μια λεπτομερής αλλά προσεκτική και καθησυχαστική φυσική εξέταση. Σωματικοί δείκτες μπορούν να περιλαμβάνουν τραύμα στα εξωτερικά γεννητικά όργανα, στον πρωκτό, το στόμα και τον φάρυγγα· σκισμένα, λεκιασμένα με αίμα ή όχι εσώρουχα· πόνο στην ούρηση ή επαναλαμβανόμενες ουρολοιμώξεις· πόνο, οίδημα, ασυνήθιστη οσμή και κνησμός στα γεννητικά όργανα· κολπική έκκριση ή έκκριση απ' το πέος, κολπίτιδα, αφροδισιακά οζίδια ή σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα· δυσκολία στη βάδιση ή στο κάθισμα ή κύηση σε νεαρή ηλικία. Οι συμπεριφορικές εκδηλώσεις είναι πολυάριθμες αλλά καμία δεν είναι συγκεκριμένη. Μερικοί δείκτες περιλαμβάνουν απόσυρση και υπερβολική απόσπαση της προσοχής· εμμονή με φαντασιώσεις· κακές σχέσεις με συνομηλίκους· αιφνίδιες αλλαγές στη συμπεριφορά (ανησυχία, εξάρτηση, απώλεια ή απόκτηση βάρους)· υπερβολικός θυμός για τη μητέρα (σε αιμομεικτικές σχέσεις)· ανεπιθύμητη συμπεριφορά (ρούφηγμα του αντίχειρα, ούρηση στη διάρκεια του ύπνου)· αιφνίδια έναρξη φόβων ή φοβιών (π.χ. το σκοτάδι, ανθρώπους, αγνώστους, ειδικές καταστάσεις)· η φυγή από το σπίτι· αιφνίδια εμφάνιση σεξουαλικά σχετιζόμενων προβλημάτων (δημόσιος αυνανισμός, αφύσικο για την ηλικία σεξουαλικό παιχνίδι, πολλαπλούς συντρόφους, αποπλανητική συμπεριφορά)· κατάχρηση ουσιών· σημαντικές αλλαγές στην προσωπικότητα (έντονη κατάθλιψη, εχθρικότητα, επιθετικότητα, κοινωνική απόσυρση)· έντονα ελλιπής σχολική απόδοση· και αυτοκτονικός ιδεασμός ή απόπειρες.

Η κακοποίηση θα πρέπει να υποπτευθεί στην παρουσία φυσικών στοιχείων, όπως παλαιά τραύματα· αντικρουόμενες ιστορίες για ένα ατύχημα ή τραυματισμό από γονείς ή άλλους· π.χ. ο τραυματισμός να αποδίδεται στα αδέρφια ή σε άλλους· ο τραυματισμός να μην είναι σύμφωνος με το ιστορικό που δίδεται· ένα ιστορικό που δεν συμφωνεί με το στάδιο ανάπτυξης του παιδιού· ένα βασικό εύρημα που δεν σχετίζεται με τα στοιχεία της φυσικής εξέτασης· αφύσικο επίπεδο ανησυχίας των γονέων (απούσα ή υπερβολική αντίδραση)· άρνηση των γονέων να υπογράψουν για τα απαιτούμενα τεστ ή θεραπείες· υπερβολική καθυστέρηση στην αναζήτηση βοηθείας· απουσία των γονέων για ερωτήσεις· μη αναμενόμενη αντίδραση του παιδιού (μικρή ή καθόλου αντίδραση στον πόνο, φόβος στο άγγιγμα, υπερβολική ή απουσία ανησυχίας χωρισμού, φιλικότητα χωρίς διάκριση προς τους ξένους)· προηγούμενες αναφορές κακοποίησης στην οικογένεια και/ή επαναλαμβανόμενες επισκέψεις στα επείγοντα με τραύματα (μπορεί να απαιτούν έλεγχο και από άλλα τμήματα). Συχνά, οι υποψίες μπορεί να εγείρονται από ένα αίσθημα ότι οι συμπεριφορές «δεν είναι σωστές». Παραδείγματα περιλαμβάνουν γονείς που έχουν δυσκολία στο να δείξουν ενδιαφέρον ή άνεση με το παιδί ή στο να αναγνωρίσουν τα σωματικά αισθήματα και συναισθήματα του παιδιού· γονείς που επιδεικνύουν θυμό για τον τραυματισμό, κριτικάρουν το παιδί ή το κατηγορούν για τον τραυματισμό· γονείς που γίνονται εχθρικοί αν δέχονται ερωτήσεις για τις ευθύνες τους απέναντι στο παιδί· και γονείς που ασχολούνται με τις ανάγκες τους και με το τι αντίκτυπο είχε το ατύχημα σε αυτούς (και όχι στο παιδί).

Η πρώτη προτεραιότητα περίθαλψης για το κακοποιημένο παιδί είναι η αποτροπή περαιτέρω τραύματος. Αυτό συνήθως περιλαμβάνει την απομάκρυνση του παιδιού από την κατάσταση κακοποίησης μέσω της αναφοράς του συμβάντος στις τοπικές Αρχές. Όλες οι Πολιτείες των ΗΠΑ και ο Καναδάς έχουν νόμους για υποχρεωτική αναφορά μιας τέτοιας κατάστασης. Αν στοιχειοθετούνται στοιχεία κακοποίησης, αναλαμβάνεται περαιτέρω δράση. Αν το παιδί νοσηλεύεται λόγω των τραυμάτων, διευθετείται η συγκεκριμένη αγωγή θεραπείας. Περίθαλψη ανάλογη με αυτή για ένα θύμα βιασμού παρέχεται όταν είναι παρούσα σεξουαλική κακοποίηση. Όλες οι αναπτυξιακές και άλλες ανάγκες του παιδιού λαμβάνονται υπόψη και λύνονται όπως για κάθε άλλο παιδί-ασθενή. Οι επαγγελματίες υγείας λειτουργούν ως πρότυπα για τους γονείς, βοηθώντας τους να σχετιστούν θετικά και εποικοδομητικά με το παιδί τους και να παράσχουν ένα θεραπευτικό περιβάλλον. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν υπάρχει κατηγορία ή τιμωρία, μόνο αληθινό ενδιαφέρον και θεραπεία για να βοηθήσουν τους γονείς να αναγνωρίσουν και να αλλάξουν συμπεριφορές κακοποίησης. Παραπομπή σε ομάδες αυτο-βοηθείας, σε πηγές οικονομικής βοήθειας, καλύτερης στέγης και παιδικής περίθαλψης είναι σημαντικά στη βοήθεια των οικογενειών για την αντιμετώπιση του υπερβολικού αυτού στρες.

Προγράμματα επιμόρφωσης στην προγεννητική περίοδο, επισκέψεις σε μονάδες νεογνών και εξωτερικές ομάδες γονέων παρέχουν ευκαιρίες για τους επαγγελματίες της υγείας να δώσουν στην οικογένεια πληροφορίες για τη σωστή ανατροφή και ανάπτυξη και την βασική περίθαλψη. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι οικογένειες μπορούν επίσης να μοιραστούν τα αισθήματα τους και τις ανησυχίες τους, να αποκτήσουν υποστήριξη από άλλους και να γνωρίζουν την κατάλληλη βοήθεια όταν υπάρξουν ανάγκες. Η πρόληψη της σεξουαλικής κακοποίησης εστιάζει στη διδασκαλία των παιδιών για τα σώματα τους, στο δικαίωμα τους για ιδιωτικές στιγμές και στο δικαίωμα τους να λένε όχι. Οι γονείς και οι νοσηλεύτριες των σχολείων μπορούν να συζητήσουν τέτοια θέματα με τα παιδιά, χρησιμοποιώντας ερωτήσεις «τι θα γινόταν αν» για την αναζήτηση δυνητικά επικίνδυνων καταστάσεων. Όλοι πρέπει να γνωρίζουν ότι «καθωσπρέπει» άνθρωποι μπορούν να κακοποιήσουν σεξουαλικά και ότι η αλλαγή συμπεριφοράς του παιδιού προς ένα άτομο απαιτεί έρευνα. Το παιδί πρέπει πάντα να καθησυχάζεται πως οτιδήποτε συνέβη δεν οφειλόταν σε δικό του λάθος. Η αποφυγή ψευδών κατηγοριών είναι επίσης σημαντική και αυτοί που φροντίζουν τα παιδιά παίζουν σημαντικό ρόλο όταν τεκμηριώνουν προσεκτικά όλα τα στοιχεία της κακοποίησης, καταγράφοντας ακριβώς τι παρατήρησαν στην εξέταση και τι συμπεριφορές σημειώθηκαν, χωρίς να ερμηνεύουν τη σημασία τους.

Aliases (separate with |): child abuse|Παιδική κακοποίηση
παλίνδρομη ενδοσκοπική χολαγγειοπαγκρεατογραφία-ERCP

Ειδική τεχνική κατά την οποία εισάγεται καθετήρας, μέσω του γαστροσκοπίου, στα έσω χοληφόρα.

Aliases (separate with |): ERCP|Παλίνδρομη ενδοσκοπική χολαγγειοπαγκρεατογραφία
πανώλη
  1. Κάθε εξαπλωμένη λοιμώδης νόσος που σχετίζεται με αυξημένο ποσοστό θανάτου.

  2. Συχνά θανατηφόρος νόσος που προκαλείται από την Yersinia pestis. Οι φυσικοί ξενιστές είναι οι σκίουροι, τα άγρια τρωκτικά και τα ποντίκια και φορέας είναι ο κρότωνας του ποντικού. Η νόσος χαρακτηρίζεται από υψηλό πυρετό, ανησυχία, σύγχυση, κατάπτωση, παραλήρημα, καταπληξία και κώμα. Η στρεπτομυκίνη, η γενταμυκίνη, οι τετρακυκλίνες, οι φθοριοκινολόνες και η χλωραφαινικόλη είναι αποτελεσματικές στην θεραπεία της πανώλης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες κάθε χρόνο αναφέρονται 15 περιστατικά πανώλης.

Aliases (separate with |): Πανώλη
παραγόμενος από το ενδοθήλιο αγγειοδιασταλτικός παράγοντας

Ένας αγγειοδιασταλτικός παράγοντας που απελευθερώνεται από το αγγειακό ενδοθήλιο. Προάγει τη χάλαση των λείων μυϊκών ινών των αγγείων και την αναστολή της συγκόλλησης και συσσώρευσης των αιμοπεταλίων. Όταν η φυσιολογική λειτουργία του ενδοθηλίου διαταράσσεται από μηχανικό τραυματισμό, υπέρταση, υπερχοληστερολαιμία ή αθηροσκλήρωση, απελευθερώνεται μικρότερη ποσότητα EDRF και επομένως ελαττώνεται και η αναστολή της συγκόλλησης των αιμοπεταλίων. Επιπρόσθετα, τα διαταραγμένα αγγεία συσπώνται. Τα φαινόμενα αυτά διευκολύνουν το σχηματισμό θρόμβων.

Aliases (separate with |): Παραγόμενος από το ενδοθήλιο αγγειοδιασταλτικός παράγοντας
παράγοντας νέκρωσης όγκων

Μία πρωτεΐνη μεσολαβητής ή κυτταροκίνη που απελευθερώνεται πρωτογενώς από μακροφάγα και Τ λεμφοκύτταρα και βοηθά την ρύθμιση της ανοσολογικής απόκρισης καθώς και ορισμένων αιμοποιητικών λειτουργιών. έπάρχουν δύο παράγοντες: άλφα (TNFα), επίσης αποκαλείται καχεκτίνη, παράγεται από μακροφάγα, και βήτα (TNF,), αποκαλείται λεμφοτοξίνη, που παράγεται από ενεργοποιημένα CD4+ T κύτταρα. Οι λειτουργίες του TNF είναι πολύ όμοιες με αυτές της ιντερλευκίνης-1. Ένα μονοκλωνικό αντίσωμα έναντι του TNFo, η ινφλιξιμάμπη, χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση ρευματοειδούς αρθρίτιδας και άλλων ασθενειών στις οποίες ο TNF προκαλεί φλεγμονώδη βλάβη.

Aliases (separate with |): Παράγοντας νέκρωσης όγκων
παράδοξος εμβολισμός

Εμβολισμός που ξεκινά από το φλεβικό σκέλος της κυκλοφορίας και εισέρχεται στο αρτηριακό σκέλος περνώντας από τη δεξιά κυκλοφορία στην αριστερή μέσω ενός ανοικτού ωοειδούς τρήματος ή ενός ελλείμματος του μεσοκοιλιακού διαφράγματος. Μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να προκαλέσει εγκεφαλικό επεισόδιο σε έναν ασθενή με εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση.

Aliases (separate with |): Παράδοξος εμβολισμός
παραθορμόνη

Μία ορμόνη που εκκρίνεται από τους παραθυρεοειδείς αδένες και ρυθμίζει τα επίπεδα ασβεστίου και φωσφόρου του αίματος. Η ανεπάρκειά της έχει ως αποτέλεσμα χαμηλά επίπεδα ασβεστίου του ορού (υποπαραθυρεοειδισμός)· σε περίσσεια, προκαλεί υπερασβεσταιμία (υπερπαραθυρεοειδισμός).

Aliases (separate with |): Παραθορμόνη
παράκαμψη

Εφαρμόζεται χειρουργικά για την δημιουργία εναλλακτικής διαδρομής του αίματος, κατά την απόφραξη μιας κύριας ή ζωτικής αρτηρίας, όπως είναι η κοιλιακή αορτή ή μία στεφανιαία αρτηρία. Οι διάφορες επεμβάσεις ονομάζονται ανάλογα με τις προσβεβλημένες αρτηρίες (π.χ. στεφανιαία παράκαμψη, αορτολαγόνια ή μηριαιο - ιγνυακή παράκαμψη). Η κυκλοφορία της καρδιάς μπορεί να παρα-καμφτεί με την χρήση εξωσωματικής συσκευής, η οποία αντλεί το αίμα κατά την διάρκεια μίας επέμβασης στις στεφανιαίες αρτηρίες ή στις καρδιακές βαλβίδες.

Aliases (separate with |): Παράκαμψη
παρακέντηση

Αφαίρεση υγρού από κοιλότητα του σώματος (π.χ. υπεζωκοτική, περιτοναϊκή) με εισαγωγή μικρής βελόνας μέσω του δέρματος. Γίνεται υπό τοπική αναισθησία.

Aliases (separate with |): Παρακέντηση
παρακολούθηση αναπνευστικής λειτουργίας

Η χρήση πολλαπλών τεχνικών με σκοπό την ειδοποίηση των οικείων του ασθενή για μεταβολή στην ικανότητα των πνευμόνων να επιτελέσουν τη λειτουργία τους. Οι τεχνικές αυτές περιλαμβάνουν μη επεμβατικές συσκευές για τη μέτρηση του οξυγόνου που περιέχεται στο αίμα (π.χ., παλμικό οξύμετρο)· μεθόδους παρακολούθησης της λειτουργίας των αναπνευστικών μυών και πρότυπα αναπνοής· ή συσκευές παρακολούθησης του διοξειδίου του άνθρακα στον εκπνεόμενο αέρα (δηλ., καπνογραφία).

Aliases (separate with |): Παρακολούθηση αναπνευστικής λειτουργίας
παραλήρημα

Μια οξεία και αναστρέψιμη κατάσταση διαταραγμένης σύγχυσης. Το παραλήρημα χαρακτηρίζεται από αποπροσανατολισμό χωρίς υπνηλία· ψευδαισθήσεις ή παραισθήσεις· δυσκολία στην επικέντρωση της προσοχής· αδυναμία ξεκούρασης ή ύπνου· συναισθηματική, σωματική και αυτόνομη υπερδραστηριότητα.

AITIOΛOΓIA: Στις συνηθέστερες αιτίες περιλαμβάνονται η στέρηση φαρμάκων ή αλκοόλ· παρενέργειες των φαρμάκων· λοιμώξεις (ειδικότερα η σήψη)· άλγος· χειρουργική επέμβαση ή τραυματισμός· υποξία· διαταραχή ηλεκτρολυτών ή οξεοβασική διαταραχή· αισθητική απώλεια και αισθητική υπερφόρτιση· άνοια· ιδρυματοποίηση ή/και κατάθλιψη, ειδικότερα όχι όμως αποκλειστικά σε άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω.

ANTIMETΩΠIΣH: Η θεραπεία περιλαμβάνει τον προσδιορισμό της αιτίας του παραληρήματος και την απομάκρυνσή της ή την επίλυσή της, εφόσον αυτό είναι εφικτό.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ορισμένες φορές τα προληπτικά μέτρα μειώνουν τον κίνδυνο παραληρήματος στους νοσηλευόμενους ασθενείς. Τέτοια μέτρα περιλαμβάνουν την παροχή σε ασθενείς με γνωστά αισθητήρια ελλείμματα, γυαλιών και ακουστικών βοηθημάτων· την κινητοποίηση των ασθενών ή την παροχή δραστηριοτήτων RΟΜ αρκετές φορές ημερησίως· την αποφυγή πολλών και νέων φαρμάκων· τη διατήρηση της ενυδάτωσης, ενθαρρύνοντας την πρόσληψη υγρών από το στόμα· τη χρήση ολιστικών μέτρων για την προώθηση της χαλάρωσης· την πρόκληση ύπνου και τη μείωση του άγχους· τη συμμετοχή στη θεραπεία των παραληρηματικών ασθενών, μελών της οικογενείας ή οικείων σε αυτούς ατόμων.

Θεωρήστε το παραλήρημα σε οποιαδήποτε στιγμή ως μια μεταβολή στη διανοητική κατάσταση. Προσδιορίστε χαρακτηριστικά όπως η οξεία έναρξη και η πορεία με διακυμάνσεις, η έλλειψη προσοχής, η αποδιοργανωμένη σκέψη και το αλλαγμένο επίπεδο επίγνωσης. Βοηθήστε στην αναγνώριση και στην αντιμετώπιση της πηγής του παραληρήματος. Εξετάστε εάν ο αλκοολισμός, η στέρηση φαρμάκων, η τοξικότητα σε φάρμακα ή η αλληλεπίδραση μεταξύ φαρμάκων, οι λοιμώξεις, τα προβλήματα ούρησης και αφόδευσης, καρδιαγγειακά, εγκεφαλοαγγειακά, γαστρεντερικά, μεταβολικά, ψυχολογικά ή περιβαλλοντικά ζητήματα μπορεί να συμβάλουν σε μεταβολές της διανοητικής κατάστασης.

Όταν προτείνετε επέμβαση, να παρέχετε υποστηρικτική περίθαλψη ελαχιστοποιώντας τις απρόσμενες, τρομακτικές ή αιματηρές διαδικασίες. Να ενσωματώνετε προσανατολιστικές δηλώσεις στην κανονική συζήτηση. Όταν οι ασθενείς εκφράζουν παραπλανητικές σκέψεις, ακούστε υποστηρικτικά αλλά μην προσπαθήσετε να τους πείσετε ότι οι αντιλήψεις τους είναι διαταραγμένες. Ομιλήστε ήρεμα με καθαρή φωνή, διατηρώντας την επαφή με τα μάτια. Ενθαρρύνετε τη συμμετοχή του ασθενούς στη φροντίδα του εαυτού τους. Προσφέρετε τη συνέπεια ενός φροντιστή και ενθαρρύνετε τις οικογενειακές επισκέψεις. Να τοποθετείτε τους ασθενείς σε παραλήρημα κοντά στους σταθμούς περίθαλψης ώστε να μπορούν να τυγχάνουν συχνής παρακολούθησης. Να χρησιμοποιείτε συναγερμούς κλίνης, προστατευτικά απομάκρυνσης ή να τοποθετήσετε στρώματα στο δάπεδο για να μειώσετε την πιθανότητα πτώσης των ασθενών. Επιτρέψτε συνεχόμενες περιόδους ύπνου και αντιμετωπίστε την δυσφορία με αναλγητικά, ειδικότερα με εκείνα που δεν επηρεάζουν τη διανοητική κατάσταση. Προσφέρετε μεγάλα ημερολόγια και ρολόγια για να βοηθήσετε στον προσανατολισμό και χρησιμοποιήστε το φυσικό φως για τον διαχωρισμό της ημέρας και της νύκτας. Περιορίστε όσο το δυνατόν περισσότερο τις μετακινήσεις εντός του ιδρύματος αλλά και τις αλλαγές θαλάμων. Παρέχετε συμπληρωματικές θεραπείες που έχει βρεθεί ότι είναι χρήσιμες στη μείωση της αναταραχής και της επιθετικότητας, όπως έχει προσδιοριστεί από την ανταπόκριση του συγκεκριμένου ασθενούς. Σε αυτές μπορεί να περιλαμβάνονται η μουσικοθεραπεία, οι μαλάξεις και οι κοινές δραστηριότητες. Όταν έχουν αποτύχει όλες οι υπόλοιπες μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις, μπορεί να χρησιμοποιηθούν αντιψυχωτικά και βενζο-διαζεπίνες, αλλά με προσοχή.

Aliases (separate with |): delirium|Παραλήρημα
παράλυση
  1. Απώλεια της αισθητικότητας, αναισθησία.

  2. Απώλεια της εκούσιας κινητικότητας, συνήθως ως αποτέλεσμα νευρολογικής νόσου (π.χ. εγκεφαλικού επεισοδίου και τραυματισμού του νωτιαίου μυελού), φαρμάκων ή τοξινών. Η απώλεια της κινητικής λειτουργίας μπορεί να είναι ολοκληρωτική και πλήρης (παράλυση) ή μερική (πάρεση), ετερόπλευρη (ημιπληγία) ή αμφίπλευρη (διπληγία), να περιορίζεται στα κάτω άκρα (παραπληγία) ή να αφορά και τα τέσσερα άκρα (τετραπληγία), να συνοδεύεται από αυξημένη μυϊκή τάση και να υπερενεργά αντανακλαστικά (σπαστική παράλυση) ή από απώλεια των αντανακλαστικών και του τόνου (χαλαρή παράλυση).

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ο ασθενής παραπέμπεται στους θεραπευτές αποκατάστασης για αξιολόγηση των κινητικών και αισθητικών του ικανοτήτων (μέγεθος των μυών, μυϊκός τόνος και ισχύς, αντανακλαστικά ή ακούσια κίνηση, αντίδραση στο άγγιγμα ή στα επώδυνα ερεθίσματα). Ο ασθενής τοποθετείται σε τέτοια θέση, ώστε να αποφευχθούν παραμορφώσεις. Εκτελούνται παθητικές κινήσεις στα προσβεβλημένα άκρα, ώστε να αποφευχθούν συσπάσεις. Αλλάζεται συχνά η θέση του ασθενούς, για την πρόληψη των κατακλίσεων. Αξιολογούνται οι τοπικές και οι συστηματικές αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένης της κόπωσης. Η ομάδα αποκατάστασης εκτιμά και παρίσταται σε κάθε έλλειψη αυτοεξυπηρέτησης που ενδέχεται να έχει ο ασθενής. Παρέχεται υποστήριξη στον ασθενή και στην οικογένειά του, για να τους βοηθήσει στην αντιμετώπιση των ψυχολογικών προβλημάτων, της λύπης και της απώλειας της ανταπόκρισης. Παρέχεται βοήθεια στον ασθενή, ώστε να αποκτήσει το βέλτιστο επίπεδο λειτουργικότητας και να προσαρμοστεί στην αναπηρία του.

Οι κύριες ανησυχίες περιλαμβάνουν τη λειτουργική τοποθέτηση του ασθενούς, την πρόληψη παραμορφώσεων που προκαλούνται δευτεροπαθώς από την σπαστική παράλυση και την πρόληψη των τραυματισμών όταν δεν υπάρχει αισθητικότητα. Μπορεί να προγραμματιστεί κάποιο σχέδιο επανεκπαίδευσης και αντιρροπιστικής εκγύμνασης των μυών. Οι λειτουργικές συσκευές όρθωσης και άλλες επικουρικές συσκευές ενδέχεται να αποβούν αναγκαίες για την αυτοεξυπηρέτηση του ασθενούς και για την εκτέλεση άλλων καθημερινών αναγκών. Παρέχεται υποστήριξη στον ασθενή και στην οικογένεια του για να αντιμετωπίσουν τις ψυχολογικές ανησυχίες.

Aliases (separate with |): Παράλυση
παράλυση του Bell

Ετερόπλευρη παράλυση του προσώπου αιφνίδιας έναρξης. Η παράλυση προσβάλλει το άνω και κάτω ήμισυ του προσώπου, διαφοροποιώντας την από την προσωπική παράλυση που σχετίζεται με μερικά εγκεφαλικά επεισόδια και η οποία προσβάλλει τους μυς του στόματος, περισσότερο από αυτούς του οφθαλμού ή του μετώπου. Η παράλυση του Bell προκαλείται συνήθως από επανενεργοποίηση του ιού του απλού έρπητα, αν και μερικές φορές εμπλέκονται και άλλες λοιμώξεις (πχ. σύφιλη ή νόσος του Lyme). Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν την ξηρότητα και εξέλκωση του κερατοειδούς και την ήπια δυσαρθρία. Μπορεί να προσβληθεί οποιαδήποτε πλευρά του προσώπου. Εξάρσεις επανεμφανίζονται στο 10% των περιπτώσεων.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: η παράλυση προσβάλλει το χαμόγελο, το κλείσιμο του ματιού, την έκκριση σάλιου και το σχηματισμό δακρύων της προσβεβλημένης πλευράς.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Πρεδνιζόνη με προοδευτικώς μειούμενες δόσεις μαζί με κάποιο φάρμακο κατά των ιών, όπως η ακυκλοβίρη, παρέχουν τα δραστικότερα αποτελέσματα. Επιπλέον, ο προσβεβλημένος οφθαλμός θα πρέπει να προστατευτεί από την ξηρότητα με τεχνητά δάκρυα ή μη φαρμακευτικές αλοιφές. Μερικοί γιατροί συνιστούν την χρήση γυαλιών ηλίου κατά την διάρκεια της παράλυσης ή την κάλυψη του ματιού, για την προστασία του από ξένα σώματα ή την ξηρότητα.

ΠΡΟΓΝΩΣΗ: η μερική προσωπική παράλυση υποχωρεί συνήθως εντός μερικών μηνών. Η πιθανότητα τελείας ανάνηψης μετά από ολική παράλυση κυμαίνεται από 20%-90%.

Aliases (separate with |): Παράλυση του Bell
παραμορφωτική οστεΐτιδα

Μια σκελετική νόσος αγνώστου αιτιολογίας, η οποία επηρεάζει μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους· μια χρόνια μορφή οστεΐτιδας με πάχυνση και υπερτροφία των μακρών οστών και παραμόρφωση των πλατιών οστών.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Η νόσος ενδέχεται να προκαλείται από έναν ιό.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Τα συμπτώματα έχουν λανθάνουσα εκδήλωση και περιλαμβάνουν άλγος στα κάτω άκρα (ιδιαιτέρως στην κνήμη), συχνά κατάγματα, λικνιστικό βάδισμα, και βράχυνση του αναστήματος. Το κρανίο μεγεθύνεται, έτσι που το πρόσωπο να εμφανίζεται μικρό και τριγωνικό με το κεφάλι ωθημένο προς τα εμπρός.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: Oι ασυμπτωματικές περιπτώσεις δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται. Για το άλγος χορηγείται ασπιρίνη ή άλλα μη-στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπευτική αντιμετώπιση, αλλά για τον έλεγχο του άλγους έχουν χρησιμοποιηθεί φυλετικές ορμόνες, φθορίδιο και θεραπεία με ακτίνες-Χ. Η καλσιτονίνη και η μιθραμυκίνη έχουν χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο της επαναρρόφησης του οστού, και έτσι βοηθούν στην άρση του οστικού άλγους. Η νατριούχος ετιδρονάτη μείωσε την επαναρρόφηση του οστού στους περισσότερους ασθενείς και προκάλεσε κλινική βελτίωση σε κάποιους από αυτούς. Η χορήγηση βιταμίνης D τρεις φορές την εβδομάδα και αναβολικών ορμονών ενδέχεται να βοηθά στην αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης.

Aliases (separate with |): Paget′s disease|Παραμορφωτική οστεΐτιδα
παρανεοπλασματικό σύνδρομο

Σύνολο από σημεία και συμπτώματα, που οφείλονται στην δράση ορισμένων ουσιών, οι οποίες παράγονται από τον καρκίνο και δρουν σε διάφορα όργανα και συστήματα του οργανισμού (π.χ. διαταραχές της νευρικής λειτουργίας, του ισοζυγίου υγρών και ηλεκτρολυτών).

Aliases (separate with |): Παρανεοπλασματικό σύνδρομο
παράνοια

Κατάσταση κατά την οποία οι ασθενείς επιδεικνύουν μόνιμες παραισθήσεις καταδίωξης ή παραισθησιακή ζήλια. Η διαταραχή πρέπει να είναι μόνιμη, διαρκώντας τουλάχιστον μια εβδομάδα. Μπορεί να συνοδεύεται από συμπτώματα σχιζοφρένειας, όπως παράξενες παραισθήσεις ή ασυναρτησία. Δεν υπάρχουν σημαντικές ψευδαισθήσεις, ενώ το πλήρες καταθλιπτικό ή μανιακό σύνδρομο, είτε λείπει είτε έχει σύντομη διάρκεια. Η νόσος δεν οφείλεται σε οργανική νόσο του εγκεφάλου.

Η διαταραχή, η οποία συνήθως λαμβάνει χώρα κατά τη μέση ηλικία ή αργότερα και μπορεί να είναι χρόνια, περιλαμβάνει συχνά οργή και θυμό που μπορούν να οδηγήσουν στην άσκηση βίας. Τα παρανοϊκά άτομα σπάνια αναζητούν ιατρική βοήθεια, αλλά οδηγούνται στον ιατρό από συναδέλφους ή συγγενείς.

Aliases (separate with |): Παράνοια
παρατυφοειδής πυρετός

Σπάνια μορφή εμπύρετης γαστρεντερίτιδας στις δυτικές κοινωνίες, η οποία χαρακτηρίζεται από πυρετό, κοιλιακό άλγος, διάρροια, κεφαλαλγία και περιστασιακά εντερική διάτρηση. Προκαλείται από την Salmonella paratyphi (είδος Α και Β) και συγγενή είδη σαλμονέλλας και προσβάλλει ταξιδιώτες, οι οποίοι έχουν επισκεφθεί τροπικές χώρες. Η αντιβιοτική θεραπεία περιλαμβάνει τη σιπροφλοξασίνη ή τη χλωραφαινυκόλη.

Aliases (separate with |): Παρατυφοειδής πυρετός
παραφίνη
  1. Κηρώδες, λευκό, άγευστο, άοσμο μίγμα στέρεων υδρογονανθράκων που λαμβάνεται από το πετρέλαιο. Χρησιμοποιείται ως βασικό συστατικό για αλοιφές ή ως επίθεμα σε τραύματα.

  2. Ένας από τους κορεσμένους αλιφατικούς υδρογονάνθρακες με τον χημικό τύπο CnH2n+2. Οι παραφίνες συνιστούν το μεθάνιο.

  3. Στέρεα κηρία που παρασκευάζονται σύμφωνα με το σημείο τήξεώς τους και χρησιμοποιούνται για το διαχωρισμό ιστών κατά την τομή, στην παρασκευή πλακακίων μικροσκοπίου.

Aliases (separate with |): Παραφίνη
παρβοϊός

Ομάδα ιών που είναι όμοια με τους αδενοϊούς. Είναι παθογόνοι για τα ζώα και τους ανθρώπους.

Aliases (separate with |): Παρβοϊός
παρενέργεια

Δράση ή επίδραση φαρμάκου διαφορετική από την επιθυμητή. Συνήθως είναι ένα μη επιθυμητό αποτέλεσμα, όπως ναυτία, κεφαλαλγία, αύπνία, εξάνθημα, σύγχυση, ζάλη, ή ανεπιθύμητη αλληλεπίδραση με άλλο φάρμακο.

Aliases (separate with |): Παρενέργεια
παρηγορητική θεραπεία

Θεραπεία σχεδιασμένη για την ανακούφιση των συμπτωμάτων μιας ασθένειας και όχι τόσο για την ίασή της.

Aliases (separate with |): palliative treatment|Παρηγορητική θεραπεία
παρηγορητική θεραπεία (Palliative Therapy)

Θεραπεία που αποσκοπεί στην ανακούφιση από τα συμπτώματα, που οφείλονται στον καρκίνο, και στην βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς. Δεν αποβλέπει στην ίαση της νόσου.

Aliases (separate with |): Παρηγορητική θεραπεία (Palliative Therapy)
παροδική ισχαιμική προσβολή

Ένα νευρολογικό ελάττωμα, με αγγειακή αιτία, που παράγει συμπτώματα εγκεφαλικού επεισοδίου που επιλύονται εντός 24ώρου. (Πρακτικά, οι περισσότερες ΤΙΑ αποκαθίστανται εντός μίας ώρας από την έναρξη.) Οι ασθενείς οι οποίοι έπασχαν από ένα ΤΙΑ έχουν αυξημένο κίνδυνο περιφερικής και αθηροσκλήρωσης στεφανιαίας αρτηρίας, και έναν αυξημένο κίνδυνο επακόλουθης καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού επεισοδίου.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Οι ΤΙΑ και τα εγκεφαλικά επεισόδια έχουν παρόμοια συμπτώματα. Περιλαμβάνουν αδυναμία του ενός ημίσεος του προσώπου ή του ημίσεος του σώματος, αφασία, μονόφθαλμος οπτική απώλεια, ημισωματική αισθητική απώλεια ή ξαφνική απώλεια ισορροπίας. Ένα άτομο που αναπτύσσει οποιοδήποτε από αυτά τα συμπτώματα πρέπει να αναζητήσει επείγουσα ιατρική βοήθεια.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Οι ΤΙΑ συνήθως συμβαίνουν σε ασθενείς με υποκείμενη αθηροσκλήρωση, ειδικότερα των καρωτιδικών αρτηριών, ενδοκρανιακών αρτηριών ή της αορτής. Εμβολή στον εγκέφαλο που προκαλείται από κολπική μαρμαρυγή, εγκεφαλικοαγγειακό αγγειόσπασμο, πρόσκαιρα επεισόδια υπότασης, εγκεφαλική αγγειίτιδα, πολυκυτταραιμία, και άλλες παθήσεις μπορούν να προκαλέσουν περιστασιακά ΤΙΑ.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Μελέτες που περιλαμβάνουν μεγάλους αριθμούς ασθενών έχουν δείξει ότι ο κίνδυνος επακόλουθου εγκεφαλικού επεισοδίου σε αυτούς που έπασχαν από ΤΙΑ μπορεί να μειωθεί σημαντικά με αντιαιμοπεταλιακά ή αντιπηκτικά φάρμακα (π.χ. ασπιρίνη, τικλοπιδίνη, κλοπιδογρέλη, ή βαρφαρίνη) και με φάρμακα που ελέγχουν την πίεση του αίματος και τα λιπίδια. Η καρωτιδική ενδαρτηριεκτομή είναι μια καλύτερη δυνατότητα από την φαρμακευτική θεραπεία για την αποτροπή εγκεφαλικού επεισοδίου σε ασθενείς με μεγάλης έκτασης παρεμποδίσεις καρωτιδικής αρτηρίας, με την προϋπόθεση ότι οι χειρουργοί έχουν έναν εγχειρητικό ρυθμό θνησιμότητας κάτω του 50%.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ο επαγγελματίας της υγείας υποστηρίζει τον ασθενή και την οικογένεια κατά τη διάρκεια των διαγνωστικών διαδικασιών εξηγώντας τις διαδικασίες και τις αναμενόμενες αισθήσεις και ενθαρρύνοντας την φραστική απόδοση αισθημάτων και ανησυχιών. Παρέχονται θεραπευτικές επεμβάσεις και ο ασθενής πληροφορείται για επιθυμητά αποτελέσματα και παρενέργειες των συνταγογραφούμενων φαρμάκων.

Aliases (separate with |): transient ischemic attack|Παροδική ισχαιμική προσβολή
παρόρμηση

Μία εμμένουσα ψυχική ώθηση για δράση η οποία δεν καταπραΰνεται μέχρι να πραγματοποιηθεί η δράση. Χαρακτηριστικά των παρορμήσεων, των εμμονών και των αναστολών είναι η πλήρης συνείδηση της επικείμενης δραστηριότητας που ακολουθείται από μία αγωνιώδη πάλη, ήττα και αίσθημα ανακούφισης μετά την πράξη. Οι παρορμήσεις μπορεί να περιλαμβάνουν μανία αβεβαιότητας (πχ,. επαναλαμβανόμενος έλεγχος για την επιβεβαίωση του εάν κάτι έχει πραγματοποιηθεί), έμμονες φοβίες επαφής ή παραλήρημα αφής, αγοραφοβία, αλκοολισμό, πυρομανία, κλεπτομανία, παρορμήσεις ανθρωποκτονίας ή αυτοκτονίας, ονοματομανία, αριθμομανία, επιδειξιομανία.

Aliases (separate with |): Παρόρμηση
παροσμία

Διαταραχή ή διαστρέβλωση της αίσθησης της όσφρησης, λαθεμένη αίσθηση των οσμών ή αντίληψη οσμών που δεν υπάρχουν. Οι ευχάριστες οσμές θεωρούνται δυσάρεστες και οι δυσάρεστες ευχάριστες. Η ενδοφλέβια χορήγηση υγρών, ειδικά μετεγχειρητικά, μπορεί να δημιουργήσει παροδική παραγευσία και παροσμία.

Aliases (separate with |): parosmia|Παροσμία
παρωτίτιδα

Μια οξεία λοιμώδης νόσος, που προκαλείται από τον παραμυξoϊό της παρωτίτιδας, η οποία οδηγεί σε φλεγμονή των σιελογόνων αδένων και άλλων οργάνων. Η επίπτωση στις Η.Π.Α. είναι εξαιρετικά χαμηλή λόγω της παιδικής ανοσοποίησης με το εμβόλιο ιλαράς-παρωτίτιδας- ερυθράς.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Μετά από μια περίοδο επώασης 12 ως 25 ημερών, οι ασθενείς αναπτύσσουν πυρετό, κακουχία, κεφαλαλγία και διογκωμένους σιελογόνους αδένες. Περιστασιακά, προσβολή άλλων οργάνων οδηγεί σε κώφωση, παγκρεατίτιδα, μηνιγγίτιδα ή στα αγόρια σε στειρότητα ως αποτέλεσμα φλεγμονώδους καταστροφής του όρχεως -μία κατάσταση γνωστή σαν ορχίτιδα από παρωτίτιδα.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ Η θεραπεία είναι γενικά υποστηρικτική με κλινοστατισμό, αντιπυρετικά και αναλγητικά και ενδοφλέβια υγρά, αν χρειάζονται. Η ιντερφερόνη-άλφα 2Β μπορεί να προστατεύσει εναντίον της επαγόμενης από τον ιό ορχικής ατροφίας.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ανοσοποίηση με το τριδύναμο εμβόλιο ιλαράς, παρωτίτιδας και ερυθράς (MMr) συνιστάται για όλα τα παιδιά μεταξύ των ηλικιών 12 και 15 μηνών, με επανάληψη μεταξύ των ηλικιών 4 και 6 ετών για να προληφθεί η νόσος. Αν εκδηλωθεί παρωτίτιδα, ο ασθενής κρατείται σε απομόνωση για να αποτραπεί η μετάδοση της νόσου σε άλλους. Η θερμοκρασία του ασθενή παρακολουθείται στενά και συνιστώνται υγρά. Αναλγητικά, τοπικά θερμά ή ψυχρά επιθέματα και μία δίαιτα με υγρά ή μαλακές τροφές βοηθά στη μείωση του άλγους από τους οιδηματώδεις αδένες. Ο ασθενής εξετάζεται για σημεία και συμπτώματα επιπλοκών και ενθαρρύνεται να αναλαμβάνει σταδιακά δραστηριότητα, καθώς τα συμπτώματα υποχωρούν.

Aliases (separate with |): Παρωτίτιδα
παστερίωση

Η διαδικασία θέρμανσης ενός υγρού σε μέτρια θερμοκρασία επί ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, για την καταστροφή των ανεπιθύμητων βακτηρίων, χωρίς οποιαδήποτε αλλαγή της χημικής σύστασης του υγρού. Στην παστερίωση του γάλακτος, τα παθογόνα βακτήρια καταστρέφονται με θέρμανση στους 62°C για 30 λεπτά ή με «στιγμιαία» θέρμανση σε υψηλότερες θερμοκρασίες για λιγότερο από ένα λεπτό. Η διαδικασία της παστερίωσης, η οποία ελαττώνει την συνολική ποσότητα των βακτηρίων κατά 97%-99%, είναι αποτελεσματική, επειδή οι συχνοί παθογόνοι μικροοργανισμοί που αναπτύσσονται στο γάλα (ο βάκιλλος του Koch, η σαλμονέλλα, ο στρεπτόκοκκος και οι βρουκέλλες) δεν σχηματίζουν σπόρια και είναι αρκετά ευαίσθητοι στην θερμότητα. Παρόλα αυτά, η παστερίωση δεν θα πρέπει να θεωρείται υποκατάστατο των μεθόδων υγιεινής κατά την παραγωγή του γάλακτος.

Aliases (separate with |): Παστερίωση
παχυσαρκία

Παθολογική κατάσταση συσσώρευσης λίπους στο σώμα. Στους ενήλικους, οι καταστροφικές συνέπειες του πρόσθετου βάρους, παρατηρούνται όταν ο δείκτης μάζας σώματος ξεπερνά τα 25 kg/m2. Η παχυσαρκία ορίζεται από δείκτη μάζας σώματος >30 kg/m2. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, ένα άτομο ύψους 171 cm, χαρακτηρίζεται ως παχύσαρκο αν ζυγίζει περισσότερο από 85,95 κιλά.

Η παχυσαρκία, αποτελεί την πιο κοινή μεταβολική/διατροφική ασθένεια στις Η.Π.Α. Ποσοστό μεγαλύτερο από το 50% του ενήλικου πληθυσμού, θεωρείται υπέρβαρο. Η παχυσαρκία παρατηρείται συχνότερα σε γυναίκες, σε μειονότητες και άπορους. Τα παχύσαρκα άτομα εμφανίζουν υψηλό κίνδυνο ανάπτυξης σακχαρώδους διαβήτη, υπέρτασης, καρδιοπάθειας, εγκεφαλικού επεισοδίου, καρκίνου και άλλων ασθενειών. Επιπροσθέτως, τα παχύσαρκα άτομα επιβαρύνονται και σε ψυχολογικό καθώς και κοινωνικό επίπεδο.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Η παχυσαρκία εμφανίζεται ως το αποτέλεσμα μιας ανισορροπίας, μεταξύ της καταναλωθείσας τροφής και της ενέργειας που ξοδεύεται, όμως τα κυριότερα αίτια είναι πολυπλοκστερα. Γενετικές, ορμονικές και νευρολογικές επιρροές, συμβάλλουν σημαντικά στην πρόσληψη και την απώλεια βάρους. Επίσης, κάποιες φαρμακευτικές αγωγές (π.χ. τρι-κυκλικές ενώσεις που χορηγούνται ως αντικαταθλιπτικά, ινσουλίνη και σουλφονυλουρικές ενώσεις), μπορούν να οδηγήσουν τους ασθενείς στην πρόσληψη βάρους.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ: Οι προσπάθειες απώλειας βάρους, χαρακτηρίζονται συνήθως ανεπιτυχείς. Ωστόσο, γεύματα χαμηλής θερμιδικής αξίας, αύξηση στα επίπεδα σωματικής άσκησης και ψυχολογική υποστήριξη από ειδικούς, μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο. Φαρμακευτικές ουσίες που υποβοηθούν την απώλεια βάρους, όπως αμφεταμίνες ή ενώσεις με δράσεις όμοιες με των αμφεταμινών, χαρακτηρίζονται από πληθώρα παρενεργειών (π.χ. βλάβες των καρδιακών βαλβίδων από φενφλουραμίνες/φεντερμίνες, εθισμός σε σκευάσματα που προκαλούν ανορεξία). Θεραπείες με χειρουργικές επεμβάσεις είναι δυνατό να πραγματοποιηθούν σε κάποιους ασθενείς.

ΔΙΑΙΤΑ: Η θερμιδική πρόσληψη θα πρέπει να είναι μικρότερη από την τιμή που απαιτείται φυσιολογικά για τη συντήρηση του βάρους του ατόμου, με την προϋπόθεση όμως ότι συμπεριλαμβάνονται όλα τα απαραίτητα θρεπτικά στοιχεία στη δίαιτα που ακολουθείται για την απώλεια βάρους. Μεγάλη μείωση στη θερμιδική πρόσληψη, είναι επικίνδυνη για την υγεία και πρέπει να αποφεύγεται, εκτός και αν πραγματοποιείται κάτω από αυστηρή επαγγελματική παρακολούθηση. Για πολλούς ασθενείς, οι οποίοι ανήκουν στο μέσο όρο βάρους και σωματικής άσκησης, ημερήσια πρόσληψη 1200 έως 1600 θερμίδων, είναι δυνατό να οδηγήσει σε σταδιακή απώλεια βάρους. Οι περισσότερες δίαιτες που οδηγούν σε ταχεία απώλεια βάρους, χαρακτηρίζονται από προσωρινά αποτελέσματα και εγκυμονούν κινδύνους.

ΑΣΚΗΣΗ: Οι διαιτητικές μεταβολές θα πρέπει να συνοδεύονται και από κάποιο συμπληρωματικό πρόγραμμα τακτικής σωματικής άσκησης. Με τον τρόπο αυτό, υποβοηθάται η ορθή εφαρμογή της δίαιτας, ενώ επίσης μεταβολίζεται το αποθηκευμένο λίπος. Για πολλά άτομα, 35 λεπτά ήπιας, καθημερινής σωματικής άσκησης (που μπορεί να αφορά σε συνεχόμενη άσκηση ή να πραγματοποιείται σε διακεκομμένα διαστήματα) μπορούν να βοηθήσουν στην απώλεια βάρους, ενώ επίσης να επιφέρουν βελτίωση στη λειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματος. Ωστόσο, κάποια προγράμματα γυμναστικής μπορούν να αποδειχθούν επικίνδυνα για ορισμένους ασθενείς προτείνεται επαγγελματική παρακολούθηση για άτομα με βεβαρημένο ιατρικό ιστορικό που ξεκινούν κάποιο πρόγραμμα σωματικής άσκησης (π.χ. άτομα με ιστορικό καρδιοπάθειας ή πνευμονοπάθειας, αρθρίτιδας, σακχαρώδη διαβήτη και άλλων ασθενειών).

Aliases (separate with |): Παχυσαρκία
πελλάγρα

Οι κλινικές συνέπειες της σημαντικής έλλειψης νιασίνης που χαρακτηρίζονται από δερματικά, γαστρεντερικά βλεννογονικά και νευρολογικά συμπτώματα. Ανευρίσκεται σε περιοχές όπου υπάρχει υποσιτισμός.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Σε προχωρημένες περιπτώσεις αναπτύσσονται στοματίτιδα και γλωσσίτιδα, διάρροια, δερματίτιδα και προσβολή του νευρικού συστήματος. Οι δερματικές βλάβες περιλαμβάνουν το ερύθημα, το οποίο συνοδεύεται από τον σχηματισμό φυσαλίδων, εφελκίδων και απολέπιση. Το δέρμα μπορεί να γίνει ξηρό, λεπιδώδες και ατροφικό. Οι βλεννογόνοι του στόματος, του οισοφάγου και του κόλπου ενδέχεται να ατροφήσουν. Μπορεί να αναπτυχθούν έλκη και κύστεις. Η αναιμία είναι συχνή. Παρατηρούνται ναυτία, εμετός και διάρροια, με την τελευταία να είναι χαρακτηριστική της νόσου. Η εμπλοκή του κεντρικού νευρικού συστήματος εκδηλώνεται πρώτα με νευρασθένεια, η οποία ακολουθείται από οργανική ψύχωση που χαρακτηρίζεται από αποπροσανατολισμό, διαταραχή της μνήμης και σύγχυση. Αργότερα μπορεί να εμφανιστούν παραλήρημα και μείωση του επιπέδου συνείδησης.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Η νόσος οφείλεται στην ανεπαρκή λήψη ή απορρόφηση νιασίνης (νικοτινικού οξέος) ή του αμιδίου της (νιασιναμίδη, νικοτιναμίδη). Σχετίζεται συχνά με περιοριστικές δίαιτες, κατά τις οποίες καταναλώνεται ένα μεμονωμένο δημητριακό, ειδικά καλαμπόκι, χωρίς επαρκή κατανάλωση σιτηρών, αυγών, βοδινού κρέατος, πουλερικών ή άλλων τροφών πλούσιων σε νιασίνη ή τρυπτοφάνη. Η νόσος ανευρίσκεται συχνά στον χρόνιο αλκοολισμό.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ Η νόσος θεραπεύεται με διατροφή επαρκή σε βιταμίνες, ιχνοστοιχεία και αμινοξέα, τα οποία συνοδεύονται από την χορήγηση 500-1000 mg από του στόματος νιασιναμίδης τρεις φορές την μέρα. Αν υπάρχει αμφιβολία για την ικανότητα του γαστρεντερικού συστήματος να απορροφά βιταμίνες, αυτές θα πρέπει να χορηγηθούν παρεντερικά.

Aliases (separate with |): Πελλάγρα
πέμφιγα

Οξεία ή χρόνια αυτοάνοση νόσος, κυρίως των ενηλίκων αλλά μερικές φορές και των παιδιών, η οποία χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη πολλών πομφόλυγων που εμφανίζονται ξαφνικά στο εμφανές φυσιολογικό δέρμα και εξαφανίζονται, αφήνοντας πίσω τους κεχρωσμένες κηλίδες. Χαρακτηριστικό σημείο είναι το θετικό σημείο Nikolsky: όταν εφαρμοστεί πίεση παράλληλα προς την επιφάνεια του δέρματος στην περιοχή, τότε το δέρμα θα αποκολληθεί από τις κατώτερες στοιβάδες.

Aliases (separate with |): Πέμφιγα
πενικιλίνη

Αντιβιοτικό που παρασκευάζεται από πολλά είδη μούχλας, ειδικά από to Penicillium notatum και to Penicillium chrysogenum. Η πενικιλίνη είναι βακτηριοκτόνος και αναστέλλει την ανάπτυξη μερικών gram-θετικών βακτηρίων και μερικών σπειροχαιτών. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές πενικιλίνες, συμπεριλαμβανομένων των συνθετικών και η αποτελεσματικότητα τους ποικίλλει στους διάφορους οργανισμούς.

Aliases (separate with |): Πενικιλίνη
πέος

Το ανδρικό όργανο συνουσίας και στα θηλαστικά της ούρησης. Είναι ένα κυλινδρικό, εκκρεμές όργανο, το οποίο αναρτάται από το πρόσθιο και τα πλευρικά τοιχώματα του ηβικού τόξου. Είναι ανάλογο της κλειτορίδας στην γυναίκα. Αντίθετα με τις ευρέως διαδεδομένες αντιλήψεις, το μέγεθος του φυσιολογικού πέους δεν έχει καμιά επίπτωση στην ευχαρίστηση του άνδρα ή της γυναίκας κατά την ερωτική επαφή.

ΑΝΑΤΟΜΙΑ: Το πέος αποτελείται συνήθως από στυτικό ιστό, ο οποίος είναι διατεταγμένος σε τρεις στήλες και καλύπτεται ολόκληρο από δέρμα. Οι δύο πλευρικές στήλες αποτελούν τα σηραγγώδη σώματα του πέους. Η τρίτη ή μεσαία στήλη, γνωστή και ως σηραγγώδες σώμα της ουρήθρας, εμπεριέχει την ουρήθρα. Το σώμα του πέους προσαρτάται στο κατερχόμενο τμήμα του ηβικού οστού, μέσω των σκελών του πέους. Η κωνοειδής κεφαλή του πέους, η βάλανος του πέους, περιέχει το στόμιο της ουρήθρας. Καλύπτεται από ένα κινητό κάλυμμα, το οποίο είναι γνωστό ως ακροποσθία ή πόσθη, κάτω από το οποίο εκκρίνεται η ουσία που ονομάζεται σμήγμα.

Η υπεραιμία των γεννητικών οργάνων έχει ως συνέπεια την πλήρωση των σηραγγωδών σωμάτων με αίμα, ως αποτέλεσμα της σεξουαλικής διέγερσης, προκαλώντας έτσι την στύση. Η υπεραιμία υποχωρεί μετά τον οργασμό και την εκσπερμάτιση. Το όργανο τότε επιστρέφει στην χαλαρή του κατάσταση. Το μέγεθος του χαλαρού πέους δεν συσχετίζεται αναγκαία με εκείνο του πέους σε κατάσταση στύσης.

Aliases (separate with |): Πέος
πεπτικό έλκος

Έλκος που δημιουργείται στο κατώτερο άκρο του οισοφάγου, στο στόμαχο, κατά μήκος του ελάσσονος τόξου, στον δωδεκαδάκτυλο ή στην πλευρά της νήστιδας σε μια γαστρο-νηστιδοστομία. Το πεπτικό έλκος αποτελεί συχνό νόσημα και προσβάλλει περίπου το 10% των ανδρών και το 5% των γυναικών κατά την διάρκεια της ζωής τους.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Οι συχνές αιτίες του πεπτικού έλκους περιλαμβάνουν την χρήση μη-στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, το κάπνισμα, την λοίμωξη του άνω γαστρεντερικού συστήματος με το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, και σοβαρούς σωματικούς στρεσσογόνους παράγοντες. Τα έλκη είναι περισσότερο συχνά στους άνδρες από ότι στις γυναίκες και παρατηρούνται συχνότερα σε ασθενείς άνω των 65 ετών. Η σχέση μεταξύ του πεπτικού έλκους και του συναισθηματικού στρες δεν έχει πλήρως κατανοηθεί.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Οι ασθενείς με πεπτικό έλκος μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί ή να εμφανίσουν βασανιστική επιγαστραλγία, ειδικά την νύχτα ή όταν δεν έχει ληφθεί τροφή για πολλές ώρες. Μερικές φορές, το αίσθημα οπισθοστερνικού καύσου, η ναυτία, ο εμετός, η αιματέμεση, η μέλαινα κένωση ή η ανεξήγητη απώλεια βάρους υποδηλώνει πεπτική νόσο. Τα πεπτικά έλκη που προκαλούν διάτρηση του άνω γαστρεντερικού συστήματος μπορεί να προκαλέσουν συμπτώματα παγκρεατίτιδας ή οξείας κοιλίας.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Η ενδοσκόπηση αποτελεί την καλύτερη εξέταση για την διάγνωση των πεπτικών ελκών, διότι επιτρέπει την άμεση επισκόπηση του βλεννογόνου. Κατά την ενδοσκόπηση μπορεί να λάβει χώρα εκτομή ιστού, απολίνωση αγγείων ή να γίνει έγχυση σκληρυντικών ουσιών. Μπορεί επίσης να γίνει ακτινογραφία του άνω γαστρεντερικού για την διάγνωση ή την παρακολούθηση, αλλά οι βιοψίες, η δοκιμασία αναπνοής για το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού και οι θεραπείες έγχυσης (τα οποία μπορούν να λάβουν χώρα όλα κατά την ενδοσκόπηση) δεν αποτελούν τμήμα αυτής της διαδικασίας.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού προκαλεί τα περισσότερα πεπτικά έλκη στο δωδεκαδάκτυλο. Κατά συνέπεια, σε όλους τους ασθενείς με δωδεκαδακτυλικά έλκη θα πρέπει να χορηγηθούν αντιβιοτικά και αντιεκκριτικά φάρμακα, όπως λανζοπραζόλη ή ομεπραζόλη. Το πεπτικό έλκος του στομάχου μπορεί να αντιμετωπιστεί με τα ίδια φάρμακα, αν οι βιοψίες ή οι δοκιμασίες αναπνοής αποκαλύψουν την ύπαρξη ελικοβακτηριδίου του πυλωρού. Σε ασθενείς με έλκη που προκαλούνται από τα ΜΣΑΦ (Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα) ή από το κάπνισμα, η διακοπή αυτών των φαρμάκων και η χορήγηση Η2-αναστολέων (π.χ. ρανιτιδίνη) παρέχει αποτελεσματική θεραπεία. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί μισοπροστό-λη για την πρόληψη του έλκους που προκαλείται από την χρήση ΜΣΑΦ. Η χειρουργική θεραπεία (συμπεριλαμβανομένης της υφολικής γαστρε-κτομής) μπορεί να χρειαστεί σε σπάνιες περιπτώσεις ανεξέλεγκτης αιμορραγίας ή διάτρησης, που λαμβάνουν χώρα λόγω του πεπτικού έλκους.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: O ασθενής πληροφορείται σχετικά με τις ουσίες που αυξάνουν τον κίνδυνο πεπτικού έλκους (π.χ. ΜΣΑΦ, παράγωγα του καπνού) και του παρέχονται ειδικές οδηγίες για την αποφυγή τους. Η εκπαίδευση του ασθενούς θα πρέπει να περιλαμβάνει την σημασία των φαρμακευτικών θεραπειών και την ανάγκη παρακολούθησης. Στον ενδονοσοκομει-ακό ασθενή με αιμορραγία, η προσεκτική παρακολούθηση των ζωτικών σημείων, του ισοζυγίου των υγρών, του επιπέδου αιμοσφαιρίνης και των απωλειών αίματος, μπορεί να αυξήσει την πρώιμη αναγνώριση επιδείνωσης της νόσου. Οι ενδοσκοπικές και άλλες διαγνωστικές δοκιμασίες ε-πεξηγούνται στον ασθενή και αξιολογούνται τα αποτελέσματα των φαρμάκων ή των μεταγγίσεων. Οι ιατροί και οι νοσηλευτές θα πρέπει να βοηθούν τον ασθενή να αναπτύξει μηχανισμούς αντιμετώπισης για την μείωση του άγχους. Οι ασθενείς μαθαίνουν να αναγνωρίζουν σημεία και συμπτώματα υποτροπής της νόσου (π.χ. αιματέμεση, μέλαινα κένωση, επιγαστραλγία).

Aliases (separate with |): Πεπτικό έλκος
περικαρδιακή συλλογή

Η παθολογική συλλογή υγρού μέσα στη μεμβράνη που περιβάλλει την καρδιά (περικάρδιο).

Aliases (separate with |): Περικαρδιακή συλλογή
περικαρδιακή τριβή

Τρίζων, τραχύς ή οξύς ήχος που ακούγεται, όταν φλεγμαίνουσες σπλαγχνικές και τοιχωματικές επιφάνειες κινούνται η μια πάνω στην άλλη. Ο ήχος μπορεί να ακουστεί κατά την ακρόαση ασθενών οι οποίοι πάσχουν από περικαρδίτιδα.

Aliases (separate with |): Περικαρδιακή τριβή
περικαρδίτιδα

Φλεγμονή του περικάρδιου που χαρακτηρίζεται από θωρακικό άλγος, πυρετό και περικαρδιτικό ήχο τριβής.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Πολλές παθήσεις και καταστάσεις μπορούν να προκαλέσουν φλεγμονή του περικαρδίου, συμπεριλαμβανομένων των λοιμώξεων (βακτηριακών, φυματιωδών, ιογενών, μυκητιασικών), νόσων του κολλαγόνου (π.χ. ρευματοειδής αρθρίτιδα και συστηματικός ερυθηματώδης λύκος), του εμφράγματος του μυοκαρδίου, του καρκίνου, της νεφρικής ανεπάρκειας, της χειρουργικής της καρδιάς ή του τραύματος. Σε πολλές περιπτώσεις η ακριβής αιτία είναι άγνωστη (ιδιοπαθής).

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Το θωρακικό άλγος που μεταβάλλεται με την αναπνοή αποτελεί χαρακτηριστικό της νόσου. Το άλγος επιδεινώνεται συχνά όταν ο ασθενής είναι ξαπλωμένος και βελτιώνεται όταν ο ασθενής κάθεται. Ο πυρετός, ο βήχας, η δύσπνοια και το αίσθημα παλμών είναι επίσης χαρακτηριστικά συμπτώματα. Το κλασσικό σημείο της περικαρδίτιδας είναι ο περικαρδιακός ήχος τριβής, ένας πολυσύνθετος, μη φυσιολογικός καρδιακός ήχος, τον οποίο μερικοί παρατηρητές περιγράφουν ως πριονωτό ή δερματοειδή ήχο.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η θεραπεία εξαρτάται από την αιτία του συνδρόμου. Η ουραιμική περικαρδίτιδα, για παράδειγμα, αντιμετωπίζεται με αιμοκάθαρση, ενώ η πυογενής περικαρδίτιδα απαιτεί αντιβιοτική θεραπεία και παροχέτευση. Η πρεδνιζόνη ή άλλα αντιφλεγμονώδη φάρμακα βελτιώνουν το περικαρδιακό άλγος σε ασθενείς με ιδιοπαθή νόσο.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ο ασθενής παρακολουθείται για συμπτώματα καρδιακού επιπωματισμού, όπως αδύναμο ή απόντα περιφερικό σφυγμό, διάταση των τραχηλικών φλεβών, μείωση της αρτηριακής πίεσης και ελάττωση του εύρους της πίεσης του σφυγμού. Φάρμακα χορηγούνται ανάλογα με την περίσταση. Στη φάση της ανάρρωσης ο ασθενής ενημερώνεται σχετικά με τη σημασία της λήψης των συνταγογραφούμενων φαρμάκων, τους στόχους τους, ενώ του δίνονται οδηγίες να αναφέρει κάθε πιθανά υποτροπιάζοντα συμπτώματα.

Aliases (separate with |): Περικαρδίτιδα
περιορισμένο στάδιο (Limited Stage) Μικροκυτταρικού καρκίνου πνεύμονα

Ο μικροκυτταρικός καρκίνος ο οποίος ανευρίσκεται στον ένα πνεύμονα και δεν έχει δώσει μεταστάσεις στον άλλο πνεύμονα ή άλλα όργανα.

Aliases (separate with |): Περιορισμένο στάδιο (Limited Stage) Μικροκυτταρικού καρκίνου πνεύμονα
περιόστεο

Ο ινώδης υμένας που σχηματίζει το κάλυμμα των οστών, εκτός από τις αρθρικές επιφάνειες. Αποτελείται από μια πυκνή εξωτερική στοιβάδα που περιέχει πολυάριθμα αγγεία και μια εσωτερική στοιβάδα κυττάρων συνδετικού ιστού, τα οποία λειτουργούν ως οστεοβλάστες όταν τραυματιστεί το οστό, συμμετέχοντας έτσι στον νέο σχηματισμό οστού. Το περιόστεο εξυπηρετεί ως υποστηρικτικός ιστός για τα αιμοφόρα αγγεία, τρέφοντας το οστούν και για την πρόσφυση τενόντων και συνδέσμων.

Aliases (separate with |): Περιόστεο
περίσσεια ή πλεόνασμα βάσης

Η διαφορά ανάμεσα στη φυσιολογική και στην πραγματική συγκέντρωση του ρυθμιστικού διαλύματος βάσης σε δείγμα αίματος όταν τιτλοποιείται από ισχυρό οξύ σε pH= 7.4 και PCO2= 40 mmHg. Το πλεόνασμα βάσης συνήθως υπολογίζεται έμμεσα χρησιμοποιώντας τιμές του pH και της PCO2 με βάση γνωστές σχέσεις.

Aliases (separate with |): Περίσσεια ή πλεόνασμα βάσης
περισφιγμένη κήλη

Μία κήλη στην οποία το προβάλλον σπλάγχνο παγιδεύεται τόσο σφικτά, ώστε δημιουργείται γάγγραινα, απαιτώντας άμεση εγχείρηση. Όταν συμβεί περίσφιγξη των περιεχομένων, μία μη χειρουργική προσπάθεια μείωσης της κήλης μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την θεραπεία και την κατάληξή της.

Aliases (separate with |): strangulated hernia|Περισφιγμένη κήλη
περιτομή

Χειρουργική αφαίρεση της ακροποσθίας του πέους. Η περιτομή εκτελείται συνήθως κατά την επιθυμία των γονέων, σε ορισμένες περιπτώσεις για θρησκευτικούς λόγους. Υπάρχει αξιοσημείωτη αμφισημία σχετικά με το αν η διαδικασία έχει ιατρικά οφέλη: ορισμένες αρχές υποστηρίζουν ότι η περιτομή σχετίζεται με ελαττωμένο κίνδυνο μόλυνσης με τον ιό ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας, μολύνσεων του ουρογεννητικού, σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων, και καρκινώματος του πέους. Άλλες αρχές αμφισβητούν αυτά τα ευρήματα, υποστηρίζοντας ότι η επέμβαση μπορεί να έχει ανεπιθύμητες επιδράσεις στη σεξουαλική, συναισθηματική ή ψυχική υγεία. Εάν πραγματοποιηθεί η επέμβαση, θα πρέπει πάντα να χρησιμοποιείται αναισθησία.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Προεγχειρη-τικά: Πρέπει να εξηγηθούν στον ασθενή ή στους γονείς του η διαδικασία και τα αναμενόμενα αισθήματα. Οι ενήλικες ασθενείς πρέπει να καθησυχαστούν ότι η επέμβαση δεν θα παρέμβει στην ουροποιητική, σεξουαλική ή αναπαραγωγική λειτουργία. Συγκεντρώνεται ο απαραίτητος εξοπλισμός, περιλαμβανομένου περιοριστικού κρεβατιού για το νεογέννητο και τα κατάλληλα αναισθητικά. Το νεογέννητο δεν πρέπει να τραφεί έως και 1 ώρα πριν από την επέμβαση.

Μετεγχειρητικά: Παρακολουθούνται τα ζωτικά σημεία και επιθεωρείται η τομή για αιμορραγία κάθε 15 λεπτά την πρώτη ώρα και εν συνεχεία κάθε ώρα επί 12 ως 24 ώρες, όπως επιβάλλει το πρωτόκολλο. Η αιμορραγία ελέγχεται εφαρμόζοντας με απαλή πίεση, σπόγγους αποστειρωμένης γάζας. Οποιαδήποτε βαριά ή επίμονη αιμορραγία πρέπει να αναφερθεί και να γίνουν οι απαραίτητες προετοιμασίες για απολίνωση αιμοφόρων αγγείων. Μετά την περιτομή, εφαρμόζεται μια αποστειρωμένη γάζα, εμποτισμένη με βαζελίνη, η οποία παραμένει επί 24 ώρες ενώ αντικαθίσταται εάν εκτοπισθεί σε αυτή την περίοδο. Το πέος ξεπλένεται απαλά κατά την αλλαγή της πάνας και εφαρμόζεται εκ νέου, νέα στείρα γάζα, εμποτισμένη σε βαζελίνη. Ο επίδεσμος, η βάλανος και τα ράμματα, εάν υπάρχουν, εξετάζονται περιοδικά για πρήξιμο, ερυθρότητα, ή πυώδες έκκριμα. Αναφέρονται οποιαδήποτε σημεία μόλυνσης και λαμβάνεται δείγμα του εκκρίματος.

Για την κάλυψη της βαλάνου και την πρόληψη αιμορραγίας και μόλυνσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί πλαστικό σκυφίο, αντί της εμποτισμένης με βαζελίνη γάζας. Οι πάνες του νεογέννητου τοποθετούνται χαλαρά προκειμένου να αποφευχθεί ο ερεθισμός ενώ το νεογέννητο δε θα πρέπει να τοποθετηθεί με την κοιλιά για τις πρώτες λίγες ώρες μετά από την επέμβαση.

Για τον ενήλικα ασθενή, χορηγούνται αναλγητικά και μια τοπική αναισθητική αλοιφή ή ψεκασμό. Εάν ενδείκνυται, χορηγείται καταπραϋντικό για να βοηθήσει την αποτροπή νυχτερινής στύσης και της επακόλουθης άσκησης πίεσης στη γραμμή συρραφής. Παροτρύνεται ο ασθενής να ουρήσει εντός 6 ωρών μετά το πέρας της διαδικασίας. Ο ασθενής ή η οικογένειά του συμβουλεύονται για το πώς θα διατηρούν την περιοχή καθαρή και θα αλλάζουν τους επιδέσμους. Συμβουλεύονται επίσης να παρακολουθούν και να αναφέρουν οποιαδήποτε νέα αιμορραγία ή σημεία μόλυνσης. Οι ενήλικες ασθενείς μπορούν να επανέλθουν στη συνήθη σεξουαλική τους δραστηριότητα το συντομότερο δυνατό μετά την ολκλήρωση της επούλωσης, συνήθως εντός μιας εβδομάδας. Συνιστάται η χρήση ενδεδειγμένων αναλγητικών για την ανακούφιση της δυσφορίας κατά τη συνουσία.

Aliases (separate with |): circumcision|Περιτομή
περιτόναιο

Η ορώδης μεμβράνη που επενδύει την κοιλιακή κοιλότητα και ανασπάται πάνω από τα σπλάχνα.

ΕΞΕΤΑΣΗ: Τα νοσήματα που προσβάλλουν το περιτόναιο μπορούν να αξιολογηθούν με ήπια και προσεκτική επίκρουση και ψηλάφηση της κοιλιακής χώρας. Η εντοπισμένη ή διάχυτη περιτονίτιδα, για παράδειγμα, μπορεί να διαγνωσθεί με επίκρουση του κοιλιακού τοιχώματος με ένα δάχτυλο (ο ασθενής θα μορφάσει, θα προφυλάξει την κοιλιά του και θα παραπονεθεί ότι η επίκρουση είναι πολύ επώδυνη), με την ήπια πίεση του κοιλιακού τοιχώματος και στην συνέχεια με την απότομη απόσυρση του χεριού που εξασκεί την πίεση (η απομάκρυνση του χεριού που εξετάζει προκαλεί άλγος). Το υγρό εντός του περιτόναιου (ασκίτης) μπορεί να υποδειχτεί από την μετακινούμενη αμβλύτητα κατά την επίκρουση του κοιλιακού τοιχώματος ή από την ανίχνευση του υγρού κύματος, όταν το ένα χέρι πιέζει την κοιλιά, ενώ το άλλο χέρι κρατά ήπια την αντίθετη πλευρά.

Aliases (separate with |): Περιτόναιο
περιτονίτιδα

Φλεγμονή του ορώδους υμένα που επενδύει την κοιλιακή κοιλότητα και τα σπλάχνα της.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Η περιτονίτιδα προκαλείται από φλεγμονή της κοιλιακής κοιλότητας χωρίς εμφανή ρήξη οργάνου (πρωτοπαθής περιτονίτιδα), από διάτρηση ενός εκ των εσωτερικών οργάνων (δευτεροπαθής περιτονίτιδα) ή από την έγχυση ερεθιστικής χημικής ουσίας στην κοιλιακή κοιλότητα (χημική περιτονίτιδα).

Η πρωτοπαθής περιτονίτιδα λαμβάνει χώρα σε ασθενείς με κίρρωση και ασκίτη, σε μερικούς ασθενείς με φυματίωση (ειδικά σε αυτούς με AIDS), καθώς και σε ασθενείς που χρησιμοποιούν το περιτόναιο για αιμοδιάλυση. Οι κιρρωτικοί ασθενείς αναπτύσσουν περιτονίτιδα λόγω λοίμωξης των περιτοναϊκών περιεχομένων από μικροοργανισμούς, όπως ο Streptococcus pneumoniae, οι εντερόκοκκοι ή η Escherichia coli. Οι ασθενείς που χρησιμοποιούν το περιτόναιο για αιμοδιάλυση Χρόνια περιπατητικοί ασθενείς περιτοναϊκής διάλυσης) μολύνουν μερικές φορές το διήθημά τους με μικρόβια, όπως με σταφυλόκοκκους και στρεπτόκοκκους, οι οποίοι μεταφέρονται με τα χέρια τους. Οι ασθενείς που υπόκεινται σε διάλυση μπορούν επίσης να αναπτΰξουν περιτονίτιδα μετά την έγχυση ερεθιστικών ουσιών, όπως αντιβιοτικών σαν την βανκομυκίνη, στην περιτοναϊκή κοιλότητα κατά τη θεραπεία αυτών των λοιμώξεων.

Συχνές αιτίες δευτεροπαθοΰς περιτονίτιδας αποτελούν η ρήξη της σκωληκοειδούς απόφυσης, η διάτρηση του έλκους, τα κοιλιακά τραύματα και η νόσος Crohn. Ο αέρας, τα οξέα, τα κόπρανα και τα βακτήρια στα όργανα που έχουν υποστεί ρήξη εισέρχονται στο περιτόναιο και προκαλούν την φλεγμονή του.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Η πρωτοπαθής περιτονίτιδα χαρακτηρίζεται από μέτριο ως ήπιο κοιλιακό άλγος, πυρετό, αλλαγή των συνηθειών του εντέρου και εξασθένηση. Οι ασθενείς υπό αιμοδιάλυση μπορεί να παρατηρήσουν θόλωση του διηθήματος τους. Στην φυματιώδη περιτονίτιδα, ο πυρετός, η απώλεια βάρους, η αδυναμία και άλλα συστηματικά συμπτώματα είναι συχνά.

Το έντονο, σταθερό άλγος που επιδεινώνεται με την κίνηση του σώματος αποτελεί το χαρακτηριστικό σημείο της δευτεροπαθούς περιτονίτιδας. Σχετίζεται συχνά με ναυτία, απώλεια της όρεξης και πυρετό ή υποθερμία. Κατά την εξέταση, η κοιλία είναι τυπικά διατεταμένη και χωρίς εντερικοΰς ήχους, ενώ ο ασθενής κάθεται ακίνητος σε μια προσπάθεια να περιορίσει το άλγος.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Σε ασθενείς με ρήξη οργάνου, η απλή ακτινογραφία κοιλίας μπορεί να υποδείξει αέρα, ο οποίος είναι παγιδευμένος κάτω από το διάφραγμα. Η υπερηχογραφία ή η αξονική τομογραφία χρησιμοποιείται για την διάγνωση ενδοπεριτοναϊκού υγρού, αποστημάτων και άλλων νοσούντων οργάνων. Η παρακέντηση (η αναρρόφηση δια βελόνης διαμέσου του κοιλιακοΰ τοιχώματος) ή η περιτοναϊκή έκπλυση είναι επίσης βοηθητική στην διάγνωση μερικών περιπτώσεων.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η πρωτοπαθής περιτονίτιδα μπορεί να ανταποκριθεί στην χορήγηση αντιβιοτικών ή αντιφυματικών φαρμάκων, αλλά η πρόγνωση είναι περιορισμένη. Περίπου το 50% των ασθενών μπορεί να καταλήξει από σηψαιμία. Η δευτεροπαθής περιτονίτιδα αντιμετωπίζεται με χειρουργική παροχέτευση και επιδιόρθωση ή αφαίρεση του οργάνου που έχει υποστεί ρήξη, την χορήγηση υγρών και αντιβιοτικών. Η πρόγνωση εξαρτάται από την υποκείμενη κατάσταση του ασθενούς, την ταχύτητα της διάγνωσης και την επακόλουθη θεραπευτική παρέμβαση, την ικανότητα του χειρουργού και άλλους παράγοντες.

Aliases (separate with |): Περιτονίτιδα
πεταλεκτομία, πεταλεκτομή

Εκτομή του οπίσθιου τόξου ενός σπονδύλου, συνήθως για την αφαίρεση μιας αλλοίωσης ή ενός μεσοσπονδύλιου δίσκου που έχει υποστεί κήλη. Οι ελάχιστα επεμβατικές χειρουργικές τεχνικές ωφελούν την οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης, σε προσεκτικά επιλεγμένους ασθενείς. Όπως και το παραδοσιακό ανοικτό χειρουργείο, συστήνονται μόνο μετά την εξάντληση των συντηρητικών μεθόδων αντιμετώπισης (φυσικοθεραπεία, αντιφλεγμονώδη φάρμακα). Η ελάχιστα επεμβατική σπονδυλική εγχείρηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση παθήσεων όπως η κήλη ή η ρήξη μεσοσπονδύλιου δίσκου, οι οστικές προεξοχές, οι αρθρικές κύστες και η στένωση της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Οι ασθενείς με ιστορικό ανοικτού χειρουργείου ενδέχεται να αποτελούν ανεπαρκείς υποψηφίους για αυτές τις επεμβάσεις λόγω του ουλώδους ιστού.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Προεγχειρητική: Προσδιορίζεται το επίπεδο πληροφόρησης του ασθενούς για την επέμβαση, διορθώνονται οι όποιες παρανοήσεις, εάν χρειάζεται παρέχονται επιπρόσθετες πληροφορίες και αποκτάται ενυπόγραφη συγκατάθεση μετά από κατάλληλη ενημέρωση. Καταγράφεται μια βασική εκτίμηση της νευρολογικής λειτουργίας του ασθενούς και της κυκλοφορίας στα κάτω άκρα. Οι υγειονομικοί υπεύθυνοι συζητούν τις μετεγχειρητικές ανησυχίες, επιδεικνύουν χειρισμούς όπως περιστροφή, καθησυχάζουν τον ασθενή για τη διαθεσιμότητα αναλγητικών μόλις τα ζητήσει και προετοιμάζουν τον ασθενή για την επέμβαση σύμφωνα με το πρωτόκολλο του χειρουργού ή του ινστιτούτου. Μετεγχειρητική: Παρακολουθούνται τα ζωτικά σημεία και η νευραγγειακή κατάσταση (κινητική, αισθητική και κυκλοφορική), εφαρμόζονται κάλτσες για την αποφυγή εμβολής ή πνευματικοί επίδεσμοι, και χορηγούνται αντιπηκτικά. Ο επίδεσμος επιθεωρείται για αιμορραγία ή διαρροή εγκεφαλονωτιαίου υγρού· και τα δύο προβλήματα καταγράφονται και αναφέρονται άμεσα, και γίνεται αποκατάσταση της τομής όπως κρίνεται απαραίτητο με τη χρήση σχολαστικής άσηπτης τεχνικής. Ο ασθενής διατηρείται σε ύπτια θέση, με την κεφαλή επίπεδη ή όχι υψηλότερα από 45 μοίρες σύμφωνα με τις συστάσεις του χειρουργού, για τον προκαθορισμένο χρόνο (συνήθως 1 έως 2 ώρες), και στη συνέχεια ο ασθενής επανατοποθετείται από πλευρό σε πλευρό κάθε 2 ώρες με περιστροφή, έχοντας ένα μαξιλάρι ανάμεσα στα πόδια, ώστε να αποτραπεί η περιστροφή και προσαγωγή του ισχίου και να διατηρηθεί η ευθυγράμμιση της σπονδυλικής στήλης. Ενθαρρύνεται η βαθιά αναπνοή (με τη χρήση ειδικού σπιρόμετρου εάν παραγγελθεί), και παρέχεται βοήθεια με το εύρος της κίνησης και τις ασκήσεις διευθέτησης του γλουτιαίου και του τετρακέφαλου μυός. Επαρκής βοήθεια θα πρέπει να είναι διαθέσιμη, όταν επιτραπεί στον ασθενή να αιωρηθεί, να σταθεί και να κινηθεί στην πρώιμη μετεγχειρητική περίοδο. Χορηγούνται αντιφλεγμονώδεις, μυοχαλαρωτικοί ή αντιβιοτικοί παράγοντες, και παρέχονται μη-επεμβατικά μέτρα επιπρόσθετα στα αναλγητικά που έχουν παραγγελθεί για να προληφθεί και να ανακουφισθεί η δυσφορία από την τομή. Παρακολουθείται η ισορροπία υγρών με τη χορήγηση ενδοφλέβιων υγρών και εκτιμώντας την παραγωγή ούρων. Ενθαρρύνεται η κένωση του ασθενούς εντός 8 έως 12 ωρών από τη χειρουργική επέμβαση, και γίνεται εκτίμηση για διάταση της κύστης, που υποδεικνύει κατακράτηση ούρων· ο καθετηριασμός επιχειρείται μόνο αφού έχουν επιχειρηθεί άλλα μέτρα για την επαγωγή της κένωσης. Γίνεται ακρόαση της κοιλιάς για επανεμφάνιση εντερικών ήχων, και παρέχεται επαρκής σίτιση από το στόμα. Οι ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε ελάχιστα αιματηρές επεμβάσεις, σηκώνονται από το κρεβάτι και συνεχίζουν κάποιες από τις φυσιολογικές δραστηριότητές τους (π.χ. προσωπική υγιεινή, συμμετοχή σε δραστηριότητες στο σπίτι) μέσα σε μία ή δύο ημέρες από το χειρουργείο. Οι αποκρίσεις ποικίλλουν και μπορεί να εξαρτώνται από την προσωπικότητα του ασθενούς, το προεγχειρητικό επίπεδο δραστηριότητας και τη συνολική υγεία. Κατά το χρόνο του εξιτηρίου, θα πρέπει να περιγράφονται με λεπτομέρεια συγκεκριμένοι περιορισμοί στην μετεγχειρητική δραστηριότητα.

Αποκατάσταση και περίθαλψη στο σπίτι: Ο ασθενής και η οικογένεια διδάσκονται τις τεχνικές φροντίδας της τομής και την σπουδαιότητα του ελέγχου για σημεία λοίμωξης (αυξημένο τοπικό άλγος και ευαισθησία, ερυθρότητα, οίδημα και μεταβολές στο ποσό ή στο χαρακτήρα οποιασδήποτε έκκρισης) και τονίζεται η αναφορά αυτών στον χειρουργό. Ενθαρρύνεται η σταδιακή αύξηση του επιπέδου δραστηριότητας του ασθενούς. Εξετάζονται οι ασκήσεις που έχουν ορισθεί (πυελικές κλίσεις, ανύψωση των ποδιών, ασκήσεις με τα δάκτυλα του ποδιού), και τονίζονται οι περιορισμοί ορισμένων δραστηριοτήτων. Οι περιορισμοί αυτοί συνήθως περιλαμβάνουν το κάθισμα για παρατεταμένες περιόδους, την ανύψωση βαρέων ή σχετικά βαρέων αντικειμένων, το σκύψιμο, και την ανάβαση σε μεγάλες σκάλες. Διδάσκεται η ενδεδειγμένη μηχανική του σώματος για τη μείωση της τάσης και της πίεσης στη σπονδυλική στήλη· περιλαμβάνεται η διατήρηση σωστής ευθυγράμμισης του σώματος και καλής στάσης και η ξεκούραση σε σκληρό στρώμα. Η συμμετοχή σε ένα πρόγραμμα άσκησης ενθαρρύνεται μετά τις 6 εβδομάδες, ξεκινώντας με τη σταδιακή ενδυνάμωση των κοιλιακών μυών. Ο ασθενής θα πρέπει να προγραμματίζει και να τηρεί τα ραντεβού παρακολούθησης με το χειρουργό, τον οποίο και θα πρέπει να ενημερώνει για οποιεσδήποτε ανησυχίες του (εάν είναι απαραίτητο) πριν από την επίσκεψη.

Aliases (separate with |): Πεταλεκτομία, πεταλεκτομή
πετέχειες

Μικρές αιμορραγικές περιοχές κάτω από το δέρμα.

Aliases (separate with |): Πετέχειες
πέψη

Η διαδικασία με την οποία η τροφή διασπάται μηχανικά και χημικά στη γαστρεντερική οδό και μετατρέπεται σε μορφές που μπορούν να απορροφηθούν. Άλατα (μέταλλα), νερό και μονοσακχαρίτες μπορούν να απορροφηθούν αμετάβλητα, όμως το άμυλο, τα λίπη και οι πρωτεΐνες πρέπει να διασπαστούν σε μικρότερα μόρια.

Αυτή επιτυγχάνεται με ένζυμα, το καθένα από τα οποία δρα σε έναν συγκεκριμένο τύπο τροφής και απαιτεί ένα συγκεκριμένο ρΗ για να είναι αποτελεσματικό.

Οι ορμόνες που απελευθερώνονται από την γαστρεντερική βλέννα, διεγείρουν την έκκριση πεπτικών ενζύμων και χολής, ενώ επηρεάζουν την κινητικότητα (περίσταλση) του στομάχου και των εντέρων. Τα άμυλα και οι δισακχαρίτες πέπτονται σε μονοσακχαρίτες· τα λίπη πέπτονται σε λιπαρά οξέα και γλυκερόλη· οι πρωτεΐνες πέπτονται σε αμινοξέα. Κατά τη διάρκεια της πέψης, από αυτά τα μεγάλα οργανικά μόρια, απελευθερώνονται βιταμίνες και μέταλλα.

Aliases (separate with |): Πέψη
πήξη του αίματος

Η διαδικασία συγκόλλησης των κυττάρων του αίματος προς το σχηματισμό θρόμβου. Αυτό μπορεί να συμβεί in vitro, ενδοαγγειακώς, ή όταν μια εκδορά στο δέρμα επιτρέψει τη διαφυγή αίματος από μία αρτηρία, φλέβα, ή τριχοειδές. Η πήξη του αίματος μπορεί να επιτευχθεί μέσω δύο διαφορετικών οδών, ανάλογα με την έναρξη της διαδικασίας.

Εξωγενής: η εξωγενής οδός (σε σύντομη περιγραφή) προϋποθέτει την έκθεση του αίματος σε υποενδοθηλιακό ιστικό παράγοντα, ο οποίος προέρχεται έξω από το αίμα. Αυτός ο παράγοντας ξεκινά μια πολύπλοκη διαδοχή χημικών αντιδράσεων που περιλαμβάνουν τη θρομβοπλαστίνη, τον παράγοντα VII, και το ασβέστιο. Η πρόσδεση στον παράγοντα Χ, προκαλεί την μετατροπή του στον παράγοντα Χa και η επακόλουθη μετατροπή της προθρομβίνης σε θρομβίνη, σε ινωδογόνο και τελικά σε ινική.

Ενδογενής: Η ενδογενής οδός (σε σύντομη περιγραφή) παρατηρείται όταν το αίμα συλλεχθεί χωρίς ιστικό παράγοντα πήξης. Αυτή η οδός πήξης δεν προϋποθέτει κάποιο πρόσθετο. Πυροδοτείται όταν το αίμα εκτίθεται σε ξένη επιφάνεια και ενεργοποιηθεί ο παράγοντας πήξης XII. Ο παράγοντας ΧΠ μπορεί επίσης να ενεργοποιηθεί μέσω περιορισμένης διάσπασης από την καλλικρεΐνη. Αυτή η διαδικασία επιταχύνεται από το κινινογόνο υψηλού μοριακού βάρους (HMWK). Αυτό οδηγεί στο σχηματισμό του παράγοντα ΧΠ, διαδικασία η οποία παράγει περισσότερο HMWK επιταχύνοντας την παραγωγή καλλικρεΐνης. Η διαδικασία συνεχίζεται και οι παράγοντες ΧΙ και ΙΧ και το HMWK σε συνδυασμένη λειτουργία με το ασβέστιο, δημιουργούν τον παράγοντα πήξης Xa. Ο καταρράκτης αντιδράσεων πήξης συνεχίζεται όπως συμβαίνει στην εξωγενή οδό, δρώντας στο ινωδογόνο για να παράγει ινική.

Aliases (separate with |): Πήξη του αίματος
πίεση σφυγμού

Η διαφορά μεταξύ της συστολικής και διαστολικής πίεσης. Η συστολική πίεση είναι φυσιολογικά κατά 40 βαθμούς περίπου υψηλότερη από την διαστολική. Πίεση μεγαλύτερη από 50 ή χαμηλότερη από 30 βαθμούς θεωρείται μη φυσιολογική.

Aliases (separate with |): Πίεση σφυγμού
πλακούντας

Ο ωοειδής ή δισκοειδής σπογγώδης μορφολογικός σχηματισμός της μήτρας των θηλαστικών, από την οποία το έμβρυο προσλαμβάνει τα θρεπτικά του στοιχεία κα το οξυγόνο. ΑΝΑΤΟΜΙΑ: Ο πλακούντας αποτελείται από το εμβρυϊκό τμήμα, το λαχνωτό χόριο, το οποίο φέρει πολλές χοριακές λάχνες και συνδέεται με τον βασικό φθαρτό της μήτρας, ο οποίος αποτελεί το μητρικό τμήμα. Οι χοριακές λάχνες βρίσκονται σε χώρους του ενδομητρίου, οι οποίοι είναι γεμάτοι με μητρικό αίμα και λέμφο. Οι ομάδες των λαχνών χωρίζονται με πλακουντιακά διαφραγμάτια, σχηματίζοντας 20 περίπου διαφορετικά λοβία που ονομάζονται κοτυληδόνες.

Προσαρτημένη στο όριο του πλακούντα είναι μια μεμβράνη που περικλείει το έμβρυο. Αποτελείται από πολλούς ιστούς (γνήσιος φθαρτός, θυλακοειδής φθαρτός, λείο χόριο και άμνιο). Στο κέντρο της κοίλης πλευράς είναι προσαρτημένος ο ομφάλιος λώρος, μέσω του οποίου τα ομφαλικά αγγεία (δύο αρτηρίες και μια φλέβα) οδεύουν προς το έμβρυο. Ο λώρος στην τελειόμηνο κύηση είναι περίπου 50 cm μακρύς.

Ο ώριμος πλακούντας έχει διάμετρο 15-18 cm και ζυγίζει περίπου 450 γραμμάρια. Η αποβολή του μετά τον τοκετό είναι γνωστή ως υστεροτοκία.

Το μητρικό αίμα εισέρχεται στους μεσολάχνιους χώρους του πλακούντα διαμέσου των σπειροειδών αρτηριών, οι οποίες αποτελούν κλάδους των μητριαίων αρτηριών. Γεμίζει τις χοριακές λάχνες και ρέει περιφερικά στον ακριανό κόλπο, ο οποίος οδηγεί στις μητριαίες φλέβες. Μόρια τροφών, οξυγόνο και αντισώματα διέρχονται από το εμβρυϊκό αίμα των λαχνών. Τα άχρηστα μεταβολικά προϊόντα διέρχονται από το εμβρυϊκό αίμα στο αίμα της μητέρας. Φυσιολογικά δεν αναμειγνύεται το εμβρυϊκό με το μητρικό αίμα. Ο πλακούντας αποτελεί επίσης ένα ενδοκρινικό όργανο. Παράγει χοριακή γοναδοτροπίνη, η ύπαρξη της οποίας σία ούρα αποτελεί την βάση για ένα τύπο δοκιμασίας εγκυμοσύνης. Από τον πλακούντα εκκρίνονται επίσης οιστρογόνα και προγεστερόνη.

Aliases (separate with |): placenta|Πλακούντας
πλασμαφαίρεση

αντικατάσταση του πλάσματος του ασθενούς από πλάσμα δότη ή φυσιολογικό ορό.

Aliases (separate with |): Πλασμαφαίρεση
πλατυέλμινθας σκώληκας

Είδος σκωλήκων της τάξης των Κεστωδών, της συνομοταξίας των Πλατυελμίνθων. Είναι όλοι εντερικά παράσιτα των ανθρώπων και άλλων ζώων. Ένας τυπικός πλατυέλμινθας σκώληκας αποτελείται από μία κεφαλή, με άγκιστρα και εκμυζητήρες για προσκόλληση, και μια αλυσίδα λιγοστών έως πολλαπλών χιλιάδων τμημάτων ή προγλωττίδες. Οι νέες προγλωττίδες αναπτύσσονται στην κεφαλή, έτσι ώστε ο σκώληκας να είναι πράγματι μια γραμμική αποικία ανώριμων, ώριμων και εγκύων προγλωττίδων. Οι ενήλικοι ποικίλλουν από λιγότερο από μια ίντσα έως 50 πόδια ή περισσότερο, ανάλογα με το είδος. Οι τελικές προγλωττίδες, που περιέχουν γονιμοποιημένα αυγά, διακόπτονται και διέρχονται από τον ξενιστή στα περιττώματα. Τα αυγά αναπτύσσονται σε μικρά, αγκιστρωμένα έμβρυα, τα οποία, όταν προσληφθούν από τον κατάλληλο ενδιάμεσο ξενιστή (συνήθως άλλο μηρυκαστικό, όπως ο χοίρος), αναπτύσσονται σε εγκυστωμένη προνύμφη (κυστικέρκος) στον μυϊκό ιστό. Οι άνθρωποι μολύνονται από πλατυέλμινθα σκώληκα τρώγοντας μισοψημένο κρέας που περιέχει τον κυστικέρκο.

Είδη ιατρικής σημασίας είναι οι Diphyllobothrium latum, Echinococcus granulosus, Hymenolepis nana, H. diminuta, Taenia saginata και T. solium.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Συχνά, απουσιάζουν τα συμπτώματα, παρ όλο που μπορεί να υπάρχουν κοιλιακή ενόχληση, φούσκωμα, ή άλλες αλλαγές στις εντερικές συνήθειες. Εάν οι πλατυέλμινθες σκώληκες είναι πολυάριθμοι, προκαλούν εντερική απόφραξη (αλλά είναι σπάνιο). Ορισμένα είδη πλατυέλμινθα σκώληκα προκαλούν σοβαρή ασθένεια: Ο εχινόκοκκος προκαλεί επικίνδυνες κύστεις στο ήπαρ ή στο περικάρδιο. Η ταινία solium μπορεί να εγκυστωθεί στον εγκέφαλο και να προκαλέσει κρίσεις ή συμπτώματα εγκεφαλικού επεισοδίου.

Aliases (separate with |): Πλατυέλμινθας σκώληκας
πλευρά

Ένα εκ των διαδοχικών 12 ζευγών στενών, τοξοειδών οστών, τα οποία εκτείνονται πλάγια και προσθίως των πλευρών των θωρακικών σπονδύλων, σχηματίζοντας τμήμα του σκελετού του θώρακα. Με εξαίρεση τις ασύντακτες πλευρές, προσφύονται στο στέρνο μέσω πλευρικών χόνδρων.

Aliases (separate with |): Πλευρά
πλευρόδεση

Η διαδικασία κατά την οποία γίνεται παροχέτευση της πλευριτικής συλλογής και έγχυση φαρμάκου στον υπεζωκοτικό χώρο με σκοπό την αποφυγή συγκέντρωσης εκ νέου πλευριτικού υγρού.

Aliases (separate with |): Πλευρόδεση
πνευμοθώρακας

H συλλογή αέρα στην υπεζωκοτική κοιλότητα. O αέρας εισέρχεται στην υπεζωκοτική κοιλότητα ως αποτέλεσμα διάτρησης του θωρακικού τοιχώματος (π.χ. λόγω τραύματος ή ιατρικής κάκωσης) ή του υπεζωκότα (π.χ. λόγω ρήξης εμφυσηματώδους φυσαλίδας ή επιφανειακού πνευμονικού αποστήματος). Μερικοί ψηλοί και λεπτοί νεαροί άνδρες και γυναίκες υποφέρουν από επαναλαμβανόμενα επεισόδια αυτόματου πνευμοθώρακα.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Η έναρξη είναι αιφνίδια, συνήθως με σοβαρό οξύ άλγος στο πλάγιο θωρακικό τοίχωμα και σημαντική δύσπνοια. Τα φυσικά σημεία περιλαμβάνουν την ετερόπλευρη διάταση του θώρακα, την αυξημένη αντήχηση (τυμπανισμός), την απουσία αναπνευστικού ψιθυρίσματος και στην περίπτωση ύπαρξης υγρού, παφλασμό κατά το τράνταγμα του ασθενούς.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Η ακτινογραφία θώρακα επιβεβαιώνει την διάγνωση, αποκαλύπτοντας αέρα στον υπεζωκοτικό χώρο, ο οποίος έχει την εικόνα μιας γραμμής που υποδηλώνει την μερική σύμπτωση του πνεύμονα. Η μετατόπιση του μεσοθωρακίου προς την μια ή την άλλη πλευρά του θώρακα λαμβάνει χώρα στον πνευμοθώρακα τάσης.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η θεραπεία ποικίλλει ανάλογα με τον τύπο και την έκταση της σύμπτυξης του πνεύμονα. Ο τραυματικός ή ιατρογενής πνευμοθώρακας απαιτεί την διασωλήνωση για την παροχέτευση του θώρακα, ώστε να επανέλθει η έκπτυξη του πνεύμονα. Μπορεί επίσης να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Ο αυτόματος πνευμοθώρακας μπορεί να αντιμετωπιστεί συντηρητικά με κατάκλιση, εάν δεν υπάρχουν σημεία αυξημένης υπεζωκοτικής πίεσης, εάν η σύμπτωση αφορά λιγότερο από το 15% του πνεύμονα, εάν δεν υπάρχει δύσπνοια ή άλλη ένδειξη φυσιολογικής διαταραχής. Σε περίπτωση κατά την οποία η κατάσταση του ασθενούς επιδεινωθεί ή εάν η σύμπτυξη αφορά πάνω από το15% του πνεύμονα, μπορεί να τοποθετηθεί σωλήνας θωρακοστομίας στο δεύτερο πρόσθιο μεσοπλεύριο διάστημα και να συνδεθεί με βαλβίδα Heimlich, ή μια μονάδα θωρακικής παροχέτευσης. Αν υπάρχει αίμα στον υπεζωκοτικό χώρο, ο σωλήνας θωρακοστομίας τοποθετείται πιο πίσω, στο 4ο, 5ο ή 6ο μεσοπλεύριο διάστημα για την παροχέτευση του αίματος ή οποιοδήποτε υγρού.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Παρακολουθούνται τα ζωτικά σημεία, η έκπτυξη του θώρακα και τα αέρια αίματος του ασθενούς, ενώ παράλληλα χορηγείται οξυγόνο για την αποτροπή υποξίας. Ο ασθενής ενημερώνεται για τον σκοπό και την διαδικασία τοποθέτησης του θωρακικού σωλήνα, ώστε να μετριασθεί το άγχος του και να είναι συνεργάσιμος. Μετά την προετοιμασία και την αποστείρωση του ασθενούς από τον χειρουργό, γίνεται τομή κοντά στην συσκευή παροχέτευσης και ο ασθενής τοποθετείται σε θέση Fowler για διευκόλυνση της παροχέτευσης, για ανακούφιση και για άνετη αναπνοή. Η θέση του σωλήνα θωρακοστομίας διατηρείται σφραγισμένη, τοποθετώντας ραφές δίκην καπνοσακούλας και εφαρμόζοντας επίδεσμο. Χρειάζεται προσοχή για την αποφυγή τάσης στον σωλήνα, ενώ σφραγίζονται όλες οι συνδέσεις για την αποφυγή διαρροής του αέρα. Όταν η ακτινογραφία θώρακα επιδείξει ότι υπάρχει επαρκής επανέκπτυξη του πνεύμονα, η οποία διατηρείται χωρίς αναρρόφηση, αφαιρείται ο σωλήνας θωρακοστομίας και η τομή καλύπτεται με μια γάζα. Ο ασθενής ενημερώνεται για την σημασία της παρακολούθησης, της ακτινογραφίας του θώρακα και οποιασδήποτε αναγκαίας φροντίδας, πριν από την έξοδο του από το νοσοκομείο. Οι καπνιστές θα πρέπει να διακόψουν το κάπνισμα, ενώ αυξάνεται βαθμιαία η σωματική άσκηση, όπως αυτή καθορίζεται κατά την αξιολόγηση κατά την περίοδο παρακολούθησης.

Aliases (separate with |): Πνευμοθώρακας
πνεύμονας

Ένα από τα δύο κωνικά σπογγώδη όργανα της αναπνοής, που εντοπίζονται στην υπεζωκοτική κοιλότητα του θώρακα.

ΑΝΑΤΟΜΙΑ: Οι πνεύμονες συνδέονται με το φάρυγγα μέσω της τραχείας και του λάρυγγα. Η βάση κάθε πνεύμονα ακουμπά στο διάφραγμα, και η κορυφή κάθε πνεύμονα υψώνεται από 2,5 έως 5 cm πάνω από το στερνικό άκρο της πρώτης πλευράς, υποστηριζόμενο από τις προσδέσεις του στην πύλη ή στις ριζικές δομές. Οι πνεύμονες περιλαμβάνουν τους λοβούς, τα λοβία, του βρόγχους, τα βρογχιόλια, τις κυψελίδες και τον υπεζωκότα. Ο δεξιός πνεύμονας έχει τρεις λοβούς και ο αριστερός δύο. Στους άνδρες, ο δεξιός πνεύμονας ζυγίζει περίπου 625 g και ο αριστερός 570 g. Οι πνεύμονες περιέχουν 300.000.000 κυψελίδες και η αναπνευστική τους επιφάνεια είναι περίπου 70 m2. Οι αναπνοές ανά λεπτό είναι 12 με 20 σε έναν ενήλικο. Η ολική χωρητικότητα του πνεύμονα κυμαίνεται από 3,6 έως 9,4 L στους άνδρες και από 2,5 έως 6,9 L στις γυναίκες. Ο αριστερός πνεύμονας έχει μια εντομή, η οποία ονομάζεται καρδιακή εντομή, για τη φυσιολογική τοποθέτηση της καρδιάς. Πίσω από αυτό βρίσκεται η πύλη, μέσω της οποίας αιμοφόρα αγγεία, λεμφαγγεία και βρόγχοι εισέρχονται και εξέρχονται από τον πνεύμονα. Ο αέρας μετακινείται από τις ρινικές οδούς στο φάρυγγα, στον λάρυγγα και στην τραχεία. Δύο κύριοι βρόγχοι, ένας σε κάθε πλευρά, εκτείνονται από την τραχεία. Οι κύριοι βρόγχοι διαχωρίζονται σε δευτερεύοντες βρόγχους, ένας για κάθε έναν από τους πέντε λοβούς. Αυτοί διαχωρίζονται περαιτέρω σε ένα μεγάλο αριθμό μικρότερων βρογχιολίων. Το πρότυπο της κατανομής αυτών στα τμήματα κάθε λοβού είναι σημαντικό στην πνευμονική και θωρακική χειρουργική. Υπάρχουν περίπου 10 βρογχοπνευμονικά τμήματα στον δεξιό πνεύμονα και οκτώ στον αριστερό, με τον ακριβή αριθμό να ποικίλλει. Υπάρχουν 50 με 80 τελικά βρογχιόλια σε κάθε λοβό. Κάθε ένα από αυτά χωρίζεται σε δύο αναπνευστικά βρογχιόλια, τα οποία με τη σειρά τους διαιρούνται για να δημιουργήσουν δύο έως 11 κυψελιδικούς πόρους. Οι κυψελιδικοί σάκοι και οι κυψελίδες προέρχονται από αυτούς τους πόρους. Οι χώροι μεταξύ των κυψελιδικών σάκκων και των κυψελίδων ονομάζονται κόλποι. Στην κυψελίδα, το αίμα και ο εισπνεόμενος αέρας διαχωρίζονται μόνο από το κύτταρο της κυψελίδας και από αυτό του πνευμονικού τριχοειδούς. Αυτή η αναπνευστική μεμβράνη είναι λεπτή (0,07 με 2,0 /m) και επιτρέπει τη διάχυση του οξυγόνου στο αίμα και τη διάχυση του διοξειδίου του άνθρακα από το αίμα στον αέρα.

ΝΕΥΡΩΣΗ: Οι πνεύμονες νευρώνονται από παρασυμπαθητικές ίνες που φέρονται με το πνευμονογαστρικό νεύρο και από συμπαθητικές ίνες που φέρονται με το πρόσθιο και οπίσθιο πνευμονικό πλέγμα, προς τους λείους μύες στα τοιχώματα του βρογχικού δένδρου.

ΑΙΜΟΦΟΡΑ ΑΓΓΕΙΑ: Οι βρογχικές αρτηρίες και φλέβες κυκλοφορούν το αίμα στο βρογχικό δένδρο. Οι πνευμονικές αρτηρίες και φλέβες κυκλοφορούν το αίμα που συμμετέχει στην ανταλλαγή των αερίων.

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ: Ο κύριος σκοπός του πνεύμονος είναι να φέρει σε άμεση επαφή τον αέρα και το αίμα, έτσι ώστε το οξυγόνο να προστεθεί στο αίμα και το διοξείδιο του άνθρακα να απομακρυνθεί. Αυτό επιτυγχάνεται από δύο συστήματα άντλησης, ένα που μετακινεί αέριο και ένα που μετακινεί υγρό. Το αίμα και ο αέρας φέρονται σε τόσο στενή επαφή, που διαχωρίζονται μόνο από περίπου 1 /m (106 m) ιστού. Ο όγκος της κυκλοφορίας στα πνευμονικά τριχοειδή είναι 150 ml, αλλά εξαπλώνεται σε μια επιφάνεια 69,68 m2 περίπου. Αυτή η τριχοειδική επιφάνεια περιβάλλει 300 εκατομμύρια κυψελίδες. Το αίμα με χαμηλό περιεχόμενο σε οξυγόνο, αλλά υψηλό σε διοξείδιο του άνθρακα, έρχεται σε επαφή με τον αέρα, που έχει υψηλό περιεχόμενο σε οξυγόνο και χαμηλό σε διοξείδιο του άνθρακα, για λιγότερο από 1 δευτερόλεπτο.

ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ: Επισκόπηση: Ο εξεταστής προσδιορίζει τον αναπνευστικό ρυθμό, παρατηρώντας τις κινήσεις του θώρακα του ασθενούς και μετρώντας τον αριθμό των αναπνοών ανά λεπτό. Στους ενήλικες, ο φυσιολογικός αναπνευστικός ρυθμός σε ηρεμία είναι περίπου 12 αναπνοές ανά λεπτό. Ενώ μετρά τον αναπνευστικό ρυθμό, ο εξεταστής μπορεί να παρατηρήσει και άλλα χαρακτηριστικά της αναπνοής. Οι ασθενείς με δύσπνοια αναπνέουν γρήγορα, πασχίζοντας συχνά να εισπνεύσουν ακόμα και σε ηρεμία. Οι συνολκές των μεσοπλεύριων και υπερκλείδιων χώρων είναι ορατές στη διάρκεια της εισπνοής. Η άπνοια του ύπνου χαρακτηρίζεται από επεισόδια παύσης της αναπνοής ακολουθούμενα από περιόδους αναπνευστικής αντιστάθμισης. Η κανονική αργή αναπνοή είναι φυσιολογική. Ψηλάφηση: Σε κατάσταση υγείας, ο θώρακας και ο πνεύμονας μεταδίδουν μια δόνηση στη διάρκεια της ομιλίας, που ονομάζεται τρόμος (fremitus). Ανωμαλίες στον τρόμο μπορούν να γίνουν αισθητές στην χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια ή στην παχυσαρκία όπου η δόνηση μειώνεται, και στην πνευμονία, όπου αυξάνεται η επί του πάσχοντος λοβού. Επίκρουση: Η κρούση στο θωρακικό τοίχωμα, επί ενός υγιούς πνεύμονα, έχει ως αποτέλεσμα έναν υπόκωφο ήχο με αντήχηση. Ο υπόκωφος χαρακτήρας της αντήχησης κάποιες φορές αυξάνεται σε εμφυσηματικούς πνεύμονες ή στον πνευμοθώρακα και ελαττώνεται από τις πλευριτικές συλλογές ή την πνευμονική πύκνωση.

ΑΚΡΟΑΣΗ: Φυσιολογικοί αναπνευστικοί ήχοι: Στα υγιή άτομα, οι αναπνευστικοί ήχοι είναι χαμηλής έντασης και έχουν μια συχνότητα 200 έως 400 κύκλων το δευτερόλεπτο (cps) η συχνότητα σπάνια υπερβαίνει τους 500 cps. Οι ήχοι αυτοί ονομάζονται κυψελιδικοί αναπνευστικοί ήχοι, όταν ακούγονται επί των πνευμόνων. Παράγονται από τον αέρα που διέρχεται μέσα από τους αεραγωγούς. Βρογχικοί και τραχειακοί αναπνευστικοί ήχοι: Αυτοί είναι υψηλότερης έντασης και πιο δυνατοί από τους κυψελιδικούς ήχους και παράγονται από τον αέρα που διέρχεται πάνω από τα τοιχώματα των βρόγχων και της τραχείας. Οι ήχοι αυτοί ακούγονται φυσιολογικά μόνο επάνω από τους βρόγχους και την τραχεία. Αμφορική και σπηλαιώδης αναπνοή: Αυτοί οι δύο σχεδόν όμοιοι ήχοι είναι δυνατοί, με μια παρατεταμένη, υπόκωφη εκπνοή. Η ένταση της αμφορικής αναπνοής είναι ελαφρώς υψηλότερη από αυτή του σπηλαιώδους τύπου, και μπορεί να τη μιμηθεί κανείς φυσώντας πάνω από το άνοιγμα ενός άδειου βάζου. Ακούγεται στις βρογχιεκτατικές κοιλότητες ή στον πνευμοθώρακα, όταν το κενό του πνεύμονος είναι εκτεταμένο, στην πυκνωμένη περιοχή κοντά σε ένα μεγάλο βρόγχο και κάποιες φορές επί ενός πνεύμονα που συμπιέζεται από μια μέτρια συλλογή. Οι τραχείς εισπνευστικοί ήχοι είναι τυπικοί του εισπνευστικού συριγμού (stridor), που αποτελεί ιατρική έκτακτη ανάγκη. Οι εκπνοές που είναι παρατεταμένες και μελωδικές είναι χαρακτηριστικές του εκπνευστικού συριγμού (wheezing). Τριβή: Ο ήχος αυτός παράγεται από την τριβή των τραχυμένων επιφανειών του υπεζωκώτος μεταξύ τους. Μπορεί να ακουσθεί και κατά την εισπνοή και κατά την εκπνοή. Η τριβή συχνά προσομοιάζει με κριγμό, αλλά είναι περισσότερο επιφανειακή και εντοπισμένη από τον τελευταίο και δεν τροποποιείται από το βήχα ή τη βαθιά εισπνοή. Μεταλλικό κουδούνισμα: Ένας ήχος σαν κουδουνάκι που ακούγεται κατά διαστήματα επί ενός υδροπνευμοθώρακος ή μιας μεγάλης κοιλότητας. Η ομιλία, ο βήχας και η βαθιά αναπνοή επάγουν συνήθως τον ήχο αυτό. Δεν πρέπει να συγχέεται με έναν παρόμοιο ήχο που παράγεται από υγρά στον στόμαχο. Τριγμοί: Ανώμαλοι αναβράζοντες ήχοι, που ακούγονται σε κυψελίδες ή βρόγχους, κριγμοί. Σείση ή Ιπποκρατική σείση: Ένας παφλαστικός ήχος που παράγεται από την παρουσία αέρα και υγρού στο θώρακα. Μπορεί να προκληθεί από την ήπια ανατάραξη του ασθενούς στη διάρκεια της ακρόασης. Ο ήχος αυτός σχεδόν πάντα υποδεικνύει είτε υδροπνευμοθώρακα ή πυοπνευμοθώρακα, παρ' όλο που εντοπίζεται επίσης επί πολύ μεγάλων κοιλοτήτων. Η παρουσία αέρα και υγρού στον στόμαχο παράγει παρόμοιους ήχους.

Aliases (separate with |): Πνεύμονας
πνευμονία

Φλεγμονή των πνευμόνων, συνήθως λόγω λοίμωξης με βακτήρια, ιούς ή άλλους παθογόνους μικροοργανισμούς. Κλινικά, ο όρος πνευμονία χρησιμοποιείται για να υποδείξει ένα λοιμώδες νόσημα. Η πνευμονική λοίμωξη που οφείλεται σε άλλες αιτίες ονομάζεται γενικά πνευμονίτιδα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάθε χρόνο προσβάλλονται περίπου 4.500.000 άτομα από πνευμονία. Η νόσος αποτελεί την 6η κατά σειρά συχνότητας αιτία θανάτου στις Ηνωμένες Πολιτείες και είναι η πιο συχνή αιτία θανάτου λόγω λοίμωξης. Συναντάται συχνότερα σε εξασθενημένα άτομα, όπως αυτά με καρκίνο, καρδιοπάθεια ή πνευμονοπάθεια, ανοσοκατασταλμένα άτομα, άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, κίρρωση, υποσιτισμό και νεφρική ανεπάρκεια, ενώ λοιμοτοξικά παθογόνα μπορούν να προκαλέσουν επίσης πνευμονία ακόμα και σε υγιή άτομα. Το κάπνισμα, η γενική αναισθησία και η ενδοτραχειακή διασωλήνωση αυξάνουν το καθένα από την πλευρά τους τον κίνδυνο ανάπτυξης πνευμονίας, μέσω αναστολής της άμυνας των αεραγωγών, και βοηθώντας τα παθογόνα μικρόβια να φτάσουν στις κυψελίδες του πνεύμονα.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Οι πνευμονίες ταξινομούνται ανάλογα με την περιοχή και τον αιτιολογικό μικροοργανισμό. Η λοβώδης πνευμονία προσβάλλει κυρίως έναν μόνο λοβό, η βρογχοπνευμονία εμπλέκει μικρότερες πνευμονικές περιοχές σε διάφορους λοβούς, η διάμεση πνευμονία προσβάλει τους ιστούς που περιβάλλουν τις κυψελίδες και τους βρόγχους του πνεύμονα. Οι άτυπες πνευμονίες προσβάλλουν διάχυτα τον πνευμονικό ιστό, αντί για ανατομικούς λοβούς ή λοβίδια. Η επίκτητος από την κοινότητα πνευμονία είναι μια πνευμονική λοίμωξη που λαμβάνει χώρα σε εξωνοσοκομειακά άτομα, και περιλαμβάνει οργανισμούς, όπως ιούς, Streptococcus pneumophila, Klebsiella pneumoniae, Mycoplasma pneuomoniae, Legionella pneumophila, Chlamydia pneumoniae, είδη Moraxella ή Pneumocystis carinii. Η νοσοκομειακή πνευμονία αναπτύσσεται σε ασθενείς που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο ή σε ένα άλλο νοσηλευτικό ίδρυμα. Αυτός ο τύπος προκαλείται πιθανότερα από gram-αρνητικά ραβδία ή από είδη σταφυλόκοκκων. Οι πνευμονίες από εισρόφηση προκαλούνται από την εισπνοή στοματοφαρυγγικών μικροοργανισμών και αφορούν συχνά αναερόβιους μικροοργανισμούς. Οι πνευμονίες σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς προκαλούνται μερικές φορές από Pneumocystis carinii ή από μύκητες, όπως ο Aspergillus ή η Candida. Μερικές μυκητιασικές πνευμονίες αναπτύσσονται σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Για παράδειγμα, η ιστοπλάσμωση είναι συχνή στο Οhio River Valley, και η κοκκιδιοειδομύκωση ανευρίσκεται στο San Joaquin River Valley ή στην Νότια Καλιφόρνια. Οι ιογενείς πνευμονίες μπορεί να προκληθούν μεταξύ άλλων από τον ιό της γρίπης, τον ιό της ανεμοβλογιάς-έρπητα ζωστήρα, από ερπητοϊούς ή αδενοϊούς.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Οι περισσότεροι ασθενείς με πνευμονία έχουν βήχα, έλλειψη αναπνοής, και πυρετό, αν και αυτά τα συμπτώματα δεν παρουσιάζονται σε παγκόσμια κλίμακα. Οι βακτηριακές πνευμονίες χαρακτηρίζονται από την αιφνίδια έναρξη, με υψηλό πυρετό, ρίγη, πλευριτικό άλγος, και κόπωση. Οι ασθενείς με άτυπες πνευμονίες εμφανίζουν συνήθως μικρότερες θερμοκρασίες και μη παραγωγικό βήχα, ενώ παρουσιάζουν λιγότερο την όψη πάσχοντος.

ΠΡΟΛΗΨΗ: Το εμβόλιο κατά του πνευμονιόκοκκου προλαμβάνει πολλές μορφές στρεπτοκοκκικής πνευμονίας. Μεταξύ άλλων, αυτό το εμβόλιο συστήνεται σε άτομα άνω των 65 ετών, σε άτομα με χρόνια αναπνευστική, καρδιακή ή νευρομυϊκή πάθηση και σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη ή νεφρική ανεπάρκεια.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η θεραπεία βασίζεται στην κλινική εικόνα (π.χ. πνευμονία της κοινότητας ή νοσοκομειακή), στα αποτελέσματα από την χρώση Gram των πτυέλων, στην ακτινολογική εικόνα της πνευμονίας, στον βαθμό της αναπνευστικής βλάβης και στα αποτελέσματα των καλλιεργειών. Πολλοί ασθενείς που νοσηλεύονται με πνευμονία χρειάζονται συμπληρωματικό οξυγόνο και αναλγητικά. Τα αρχικά αντιβιοτικά σχήματα για την πνευμονία θα πρέπει να χορηγούνται χωρίς καθυστέρηση και να περιλαμβάνουν ισχυρά ευρέως φάσματος φάρμακα. Τα αντιβιοτικά που θα χρησιμοποιηθούν στην συνέχεια θα εξαρτηθούν από τα αποτελέσματα των καλλιεργειών που ελήφθησαν κατά την είσοδο του ασθενούς στο νοσοκομείο.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ένα μεγάλο ποσοστό των ασθενών με πνευμονία δεν εισάγεται στο νοσοκομείο. Παρόλα αυτά, τα μεγαλύτερης ηλικίας άτομα, εκείνα με σοβαρά χρόνια νοσήματα και τα άτομα με οργανική δυσλειτουργία, φτωχή οξυγόνωση ή οξεία επιδείνωση, ενδέχεται να χρειαστούν νοσοκομειακή περίθαλψη, για να ελαττωθεί ο κίνδυνος θανάτου. Υποστηρικτική θεραπεία παρέχεται στον ασθενή για την αποβολή των εκκρίσεων και την βελτίωση της ανταλλαγής αερίων. Μια τέτοια θεραπεία περιλαμβάνει την αλλαγή της θέσης του ασθενούς, τις βαθιές αναπνοές και τις ασκήσεις βήχα, τις ενεργητικές και παθητικές ασκήσεις των άκρων, και τη βοήθεια της αυτοεξυπηρέτησης. Η αναπνευστική λειτουργία παρακολουθείται με την ακρόαση του θώρακος για τρίζοντες ή/και συρίτοντες ρόγχους, με την εκτέλεση οξυμετρίας σε τακτική βάση και, όταν οι ασθενείς δεν μπορούν, με την μέτρηση των αερίων αίματος. Συμπληρωματικό οξυγόνο χορηγείται συνήθως για την διατήρηση του κορεσμού του οξυγόνου >92%. Ο ασθενής αξιολογείται για σημεία και συμπτώματα αναπνευστικής ανεπάρκειας, σηψαιμίας και καταπληξίας. Ο ασθενής παροτρύνεται να εκφράσει τις ανησυχίες του, ενημερώνεται για τις διαγνωστικές εξετάσεις και τα θεραπευτικά μέτρα και του εφίσταται η προσοχή σχετικά με την σημασία της παρακολούθησης. Η εξωνοσοκομειακή θεραπεία για την πνευμονία της κοινότητας ενδείκνυται σε επιλεγμένους ασθενείς που είναι νέοι και κατά τα άλλα υγιείς, δεν είναι υποξικοί, υποτασικοί, υποθερμικοί ή δεν έχουν νεφρική ανεπάρκεια. Οι δραστηριστητες προγραμματίζονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να υπάρχει δυνατότητα αρκετής ανάπαυσης. Στον ασθενή εφίσταται η προσοχή για καλή υγιεινή των χεριών και του συστήνεται να πλένει τα χέρια με σαπούνι και νερό ή να χρησιμοποιεί ένα αλκοολούχο χαρτομάντιλο για το σκούπισμα των χεριών μετά από το φύσημα της μύτης, τον βήχα, την χρήση της τουαλέτας, το φαγητό ή το ποτό. Αν δεν έχουν δοθεί άλλες οδηγίες, ο ασθενής θα πρέπει να πίνει καθημερινά 8 ποτήρια νερό για τη ρευστοποίηση των εκκρίσεων. Οι διατροφικές προτιμήσεις και περιορισμοί του ασθενούς λαμβάνονται υπόψη στο διατροφικό του πρόγραμμα, ώστε να διασφαλιστεί η επαρκής σίτισή του. Ο καπνιστής ασθενής ενημερώνεται για την σχέση μεταξύ του καπνίσματος και των πνευμονοπαθειών (συμπεριλαμβανομένου και του αυξημένου κινδύνου πνευμονικών λοιμώξεων) και παραπέμπεται σε μια ομάδα βοηθείας για διακοπή του καπνίσματος.

Aliases (separate with |): Πνευμονία
πνευμονία από Pneumocystis carinii

Υποξεία ευκαιριακή λοίμωξη που χαρακτηρίζεται από πυρετό, μη παραγωγικό βήχα, ταχύπνοια, δύσπνοια και υποξαιμία. Προκαλείται από την Pneumocystis carinii, ένα μικροοργανισμό που παλαιότερα θεωρούνταν ότι ανήκει στα πρωτόζωα, αλλά σήμερα είναι γενικά αποδεκτός ως μύκητας. Η νόσος απαντάται συχνά σε ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς, όπως σε άτομα με σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας ή σε άτομα που έχουν λάβει οργανικό μόσχευμα και ανοσοκατασταλτικά φάρμακα. Χωρίς θεραπεία, η προοδευτική αναπνευστική ανεπάρκεια που προκαλεί η λοίμωξη είναι τελικώς θανατηφόρα.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Η νόσος θα πρέπει να εγείρει την υποψία σε ασθενείς με λοίμωξη HIV ή άλλους παράγοντες κινδύνου της νόσου, οι οποίοι εμφανίζουν βήχα και δύσπνοια. Η ακτινογραφία θώρακος μπορεί να δείξει διάχυτες διάμεσες διηθήσεις, νόσο του άνω λοβού, αυτόματο πνευμοθώρακα ή κυστική πνευμονοπάθεια. Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με ειδικές χρώσεις των πτυέλων, βρογχικές εκπλύσεις ή πνευμονική βιοψία. ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η τριμεθοπρίμη-σουλφομεθοξαζόλη προστατεύει αποτελεσματικά από την πνευμονία από Pneumocystis carinii και αποτελεί το φάρμακο εκλογής για την ενεργό νόσο. Άλλα αποτελεσματικά φάρμακα περιλαμβάνουν την πενταμιδίνη, την τριμεθοπρίμη, σε συνδυασμό με δαψόνη, και το ατοβακόνη. Τα κορτικοστεροειδή χρησιμοποιούνται επικουρικά στην αντιμετώπιση σημαντικά υποξαιμικών ασθενών (π.χ. ασθενών με κυψελοαρτηριακό οξυγόνο > 35 mmHg). Η εισαγωγή πολύ δραστικών αντιρετροϊκών φαρμάκων σε ασθενείς με AIDS έχει ελαττώσει σημαντικά την πνευμονία από την Pneumocystis carinii.

Aliases (separate with |): Πνευμονία από Pneumocystis carinii
πνευμονική βαλβίδα

Η βαλβίδα στη συμβολή της δεξιάς κοιλίας και της πνευμονικής αρτηρίας. Αποτελείται από τρεις μηνοειδείς γλωχίνες και εμποδίζει την παλινδρόμηση του αίματος από την πνευμονική αρτηρία στη δεξιά κοιλία.

Aliases (separate with |): pulmonary valve|Πνευμονική βαλβίδα
πνευμονική εμβολή

Αιφνίδια εμφύτευση θρόμβου αίματος ή λίπους σε κλάδο της πνευμονικής αρτηρίας, απειλητική για τη ζωή κατάσταση, κατά την οποία θρόμβος αίματος (που προέρχεται από τα κάτω άκρα ή την πύελο) εγκαθίσταται στους πνεύμονες. Διαγιγνώσκεται με ακτινογραφία θώρακος ή σπινθηρογράφημα και αντιμετωπίζεται με αντιπηκτικά.

Aliases (separate with |): Πνευμονική εμβολή
πνευμονική καρδία

Υπερτροφία ή ανεπάρκεια της δεξιάς κοιλίας, εξαιτίας διαταραχών των πνευμόνων, των πνευμονικών αγγείων, ή του θωρακικού τοιχώματος. Αυτή η πάθηση μπορεί επίσης να προκληθεί σε άτομο το οποίο ζει για μεγάλες περιόδους σε μεγάλα υψόμετρα.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν χρόνιο παραγωγικό βήχα, δύσπνοια κατά την άσκηση, συριγμό, εξάντληση, αδυναμία, απάθεια και διαταραχές της συνείδησης. Κατά τη φυσική εξέταση παρουσιάζεται οίδημα και οι φλέβες του λαιμού είναι διατεταμένες. Ο σφυγμός είναι ασθενής. Μπορεί να παρουσιασθούν καλπαστικός ρυθμός, ανεπάρκεια της τριγλώχινας βαλβίδας, ή ώση της δεξιάς κοιλίας. Ορισμένες φορές μπορεί να ακροασθεί πρώιμο δεξιό καρδιακό φύσημα, ή ήχος συστολικής πνευμονικής εξώθησης. Το ήπαρ είναι διογκωμένο και ευαίσθητο και μπορεί να παρουσιασθεί ηπατοσφαγιτιδικό σημείο.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ελέγχονται στενά τα επίπεδα καλίου στον ορό εάν χορηγούνται διουρητικά, σημειώνονται σημεία τοξικότητος από δακτυλίτιδα (ανορεξία, ναυτία, έμεση) και παρακολουθούνται οι καρδιακές αρρυθμίες. Περιοδικά, μετρώνται τα επίπεδα των αερίων του αρτηριακού αίματος και σημειώνονται σημεία αναπνευστικής ανεπάρκειας. Χορηγούνται τα ενδεικνυόμενα φάρμακα και αξιολογούνται ως προς τις επιθυμητές δράσεις, όπως η βελτίωση της οξυγόνωσης, του αερισμού, ή του οιδήματος και τις ανεπιθύμητες δράσεις όπως η απορύθμιση καρδιακής ανεπάρκειας. Παρέχεται θρεπτική δίαιτα σε μικρά συχνά γεύματα (περιορίζοντας τους υδατάνθρακες εάν ο ασθενής κατακρατά διοξείδιο του άνθρακα), προκειμένου να περιορισθεί η εξάντληση. Η κατακράτηση υγρών αποτρέπεται, περιορίζοντας τη λήψη υγρών από τον ασθενή ως ενδείκνυται (συνήθως 1 με 2 λίτρα ημερησίως) και παρέχοντας δίαιτα χαμηλή σε νάτριο. Εξηγείται η λογική περιορισμού των υγρών επειδή οι ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια θα είχαν προηγουμένως παροτρυνθεί να αυξήσουν τη λήψη υγρών προκειμένου να βοηθήσουν στην ρευστοποίηση των εκκρίσεων. Ενθαρρύνονται οι συχνές αλλαγές θέσεως και παρέχεται επιμελής αναπνευστική παρακολούθηση, περιλαμβανομένης της ενδεικνυόμενης οξυγονοθεραπείας και των αναπνευστικών ασκήσεων και φυσιοθεραπείας του θώρακα. Προσφέρεται βοήθεια στον ασθενή σε στοματικές εκ-πλύσεις μετά τις αναπνευστικές θεραπείες.

Οι δραστηριότητες ρυθμίζονται ώστε να αυξάνονται σταδιακά και παρέχονται περίοδοι ανάπαυσης. Ενθαρρύνεται ο ασθενής να εκφράζει τους φόβους και τις ανησυχίες του σχετικά με την πάθηση, ενώ παραμένουν με τον ασθενή μέλη της ιατρικής ομάδας κατά τις περιόδους έντασης και άγχους. Ενθαρρύνεται ο ασθενής να σημειώνει τις ενέργειες και τα μέτρα παρακολούθησης τα οποία προωθούν την άνεση και χαλάρωσή του, καθώς και να συμμετέχει στις αποφάσεις της ιατρικής φροντίδας. Επισημαίνεται η σημασία αποφυγής αναπνευστικών λοιμώξεων και της άμεσης αναφοράς σημείων λοίμωξης (αυξημένη παραγωγή πτυέλων, αλλαγές στο χρώμα των πτυέλων, αυξημένος βήχας ή συριγμός, πυρετός, πόνος και σφίξιμο στο στήθος). συνιστώνται εμβολιασμοί κατά της γρίππης και της πνευμονοκοκκικής πνευμονίας. Πρέπει να αποφεύγεται η χρήση μη συνταγογραφημένων φαρμάκων, εκτός εάν ενημερωθεί πρώτα ο επιβλέπων ιατρός. Εάν ο ασθενής χρειάζεται συμπληρωματικό οξυγόνο ή αναρρόφηση κατ' οίκον, γίνεται παραπομπή σε ένα γραφείο κοινωνικών υπηρεσιών για τη λήψη βοήθειας στη λήψη του απαραίτητου εξοπλισμού, ενώ διδάσκονται οι σωστές διαδικασίες χρήσης του εξοπλισμού. Ο ασθενής παραπέμπεται ανάλογα σε προγράμματα διακοπής του καπνίσματος, σε θεραπεία επιθεμάτων νικοτίνης και σε τοπικές ομάδες υποστήριξης.

Aliases (separate with |): Πνευμονική καρδία
πνευμονική υπέρταση

Αυξημένες πιέσεις του αίματος στις πνευμονικές αρτηρίες (πάνω από 25-30 mm Hg). Η πρωτοπαθής πνευμονική υπέρταση είναι σπάνια οικογενής νόσος στην οποία οι μικρές πνευμονικές αρτηρίες αποφράσσονται, εξαιτίας ανωμαλιών της δομής των αιμοφόρων αγγείων του πνεύμονα. Η δευτεροπαθής πνευμονική υπέρταση είναι μια αύξηση της πνευμονικής αρτηριακής πίεσης, εξαιτίας αριστερής κοιλιακής ανεπάρκειας, θρόμβων στις πνευμονικές αρτηρίες ή χρόνιων πνευμονοπαθειών.

Aliases (separate with |): Πνευμονική υπέρταση
πνευμονικής εμβολισμός

Απόφραξη της πνευμονικής αρτηρίας ή ενός εκ των κλάδων της, προκαλούμενη συνήθως από έμβολο που προέρχεται από εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση των κάτω άκρων. Περίπου το 10- 15% των ασθενών με πνευμονική εμβολή καταλήγουν. Οι παράγοντες κινδύνου για αυτή περιλαμβάνουν γενετική προδιάθεση, πρόσφατο τραύμα στα άκρα ή στην πύελο, χειρουργική επέμβαση, ακινητοποίηση (ειδικά στο νοσοκομείο), εγκυμοσύνη, χρήση ορμονικής υποκατάστασης, προχωρημένη ηλικία, καρκίνο και παχυσαρκία. Η διάγνωση είναι δυσχερής επειδή τα συμπτώματα είναι μη ειδικά και συχνά παρερμηνεύονται, και μπορεί να μιμείται άλλες παθήσεις των άκρων ή του θώρακα. Όταν υπάρχει υπόνοια πνευμονικής εμβολής, η εκτίμηση περιλαμβάνει οξυμετρία, ακτινογραφίες θώρακος, εξέταση αίματος για D- διμερή, και ανάλογα με την πρακτική του εκάστοτε νοσοκομείου, υπερηχογράφημα των κάτω άκρων, σπινθηρογράφημα αερισμού/ αιμάτωσης των πνευμόνων ή αξονική τομογραφία του θώρακα. Η πνευμονική αγγειογραφία αποτελεί την εξέταση εκλογής, είναι όμως επεμβατική. Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση αντιπηκτικής αγωγής, όπως οι ηπαρίνες και η βαρφαρίνη. Σε ασθενείς σε κρίσιμη κατάσταση μπορεί να απαιτηθεί διασωλήνωση και μηχανικός αερισμός. Θρομβολυτική θεραπεία ή εμβολεκτομή μπορεί να επιχειρηθούν.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Στο νοσηλευόμενο ασθενή, η πρώιμη κινητοποίηση, η προφυλακτική χορήγηση αντιπηκτικών και οι κάλτσες συμπίεσης (ελαστικές ή με αεροθάλαμο) μπορούν να προλάβουν το σχηματισμό θρόμβου. Τα ζωτικά σημεία, η αναπνευστική προσπάθεια, οι αναπνευστικοί ήχοι, ο καρδιακός ρυθμός και η αποβολή ούρων παρακολουθούνται στενά σε ασθενείς με πνευμονική εμβολή. Τα σημεία επιδείνωσης αναφέρονται άμεσα. Το νοσηλευτικό προσωπικό βοηθά στις διαγνωστικές εξετάσεις και στη θεραπεία και παρέχει αναλγητικά για τον πόνο, τα κατάλληλα φάρμακα, συμπληρωματικό οξυγόνο, εκπαίδευση στον ασθενή και συναισθηματική υποστήριξη. Ο θεράπων ιατρός μπορεί να λαμβάνει τακτικά αρτηριακό αίμα για εκτίμηση της οξυγόνωσης και χορήγηση του απαραίτητου οξυγόνου.

Aliases (separate with |): Πνευμονικής εμβολισμός
πνευμονικό έμφραγμα

Έμφρακτο στους πνεύμονες που συνήθως προέρχεται από πνευμονική εμβολή και μπορεί να εμφανίζεται στις ακτινογραφίες θώρακα σαν μία σφηνοειδής διήθηση κοντά στον υπεζωκότα. Η άμεση θεραπεία περιλαμβάνει έλεγχο του άλγους, συνεχή χορήγηση οξυγόνου με μάσκα, ενδοφλέβια ηπαρίνη (εκτός εάν ο ασθενής να έχει κάποια γνωστή διαταραχή πήξης), και θεραπεία της καταπληξίας ή της αρρυθμίας αν υπάρχουν.

Aliases (separate with |): Πνευμονικό έμφραγμα
πνευμονικό οίδημα

Μια δυνητικά απειλητική για τη ζωή συσσώρευση υγρών στο διάμεσο ιστό και στις κυψελίδες των πνευμόνων. Το συσσωρευμένο υγρό μπορεί να εμποδίσει την ανταλλαγή οξυγόνου και διοξειδίου του άνθρακα και να προκαλέσει αναπνευστική ανεπάρκεια.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Το υγρό μπορεί να εξέλθει από τα κυψελιδικά τριχοειδή αν τα αγγεία αυτά υποστούν βλάβη και γίνουν έντονα διαπερατά στα υγρά (μη καρδιογενές πνευμονικό οίδημα) ή εάν η υδροστατική πίεση στα αιμοφόρα αγγεία ξεπεράσει την τάση του φυσιολογικού τοιχώματος των τριχοειδών αγγείων των κυψελίδων (καρδιογενές πνευμονικό οίδημα). Το καρδιογενές πνευμονικό οίδημα μπορεί να προέλθει από οποιαδήποτε κατάσταση προκαλεί συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, περιλαμβανομένων μεταξύ άλλων του εμφράγματος, της ισχαιμίας ή της υποσυσταλτικότητας του μυοκαρδίου, τη σοβαρή βαλβιδική καρδιακή νόσο, τις αρρυθμίες, την υπερβολική ενδοφλέβια χορήγηση υγρών και τη διαστολική δυσλειτουργία.

Το μη καρδιογενές πνευμονικό οίδημα συνήθως είναι απόρροια βλάβης των αιμοφόρων αγγείων, όπως συμβαίνει στο σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας των ενηλίκων (σήψη, σοκ, πνευμονία από εισρόφηση, απόφραξη αεραγωγών). Μερικές φορές, υγρό πλούσιο σε πρωτεΐνη κατακλύζει τους πνεύμονες ως αποτέλεσμα έκθεσης σε φαρμακευτικό παράγοντα (πχ. υπερβολική δόση ηρωίνης), υπολευκωματιναιμίας, έκθεσης σε μεγάλο υψόμετρο (νόσος των ορέων), αιμορραγία εντός ή γύρω από τον εγκέφαλο ή άλλες καταστάσεις.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Οι ασθενείς αισθάνονται σαν να πνίγονται και συνήθως εμφανίζουν εργώδη, ηχηρή αναπνοή, παραγωγικό βήχα με αιμόφυρτα πτύελα, δίψα για αέρα, άγχος, αίσθημα παλμών και μεταβολή του επιπέδου συνείδησης. Τα σημεία της νόσου περιλαμβάνουν ταχύ ρυθμό αναπνοής, ανύψωση του θώρακα και της κοιλίας, σύσπαση των μεσοπλεύριων μυών και κυάνωση. Για να διευκολύνει την κίνηση του αέρα προς και από το θώρακα, ο ασθενής συνήθως ανακάθεται και αντιστέκεται στο να ξαπλώσει κάτω.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Πρέπει να χορηγηθεί άμεσα οξυγόνο. Θειϊκή μορφίνη, νιτρώδη και διουρητικά της αγκύλης χορηγούνται συνήθως σε ασθενείς με καρδιογενές πνευμονικό οίδημα. Μπορεί να χρειαστεί να χορηγηθεί αερισμός με θετική πίεση των ανώτερων αεραγωγών ή να γίνει διασωλήνωση και αερισμός με μηχανικά υποβοηθούμενη αναπνοή.

ΠΡΟΓΝΩΣΗ: Το αποτέλεσμα είναι καλό, αν η κατάσταση σταθεροποιηθεί ή αναστραφεί με την εφαρμογή της κατάλληλης θεραπείας.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Η κεφαλή του ασθενούς ανασηκώνεται, εκτιμώνται οι αναπνοές και η αναπνευστική προσπάθεια. Χορηγείται οξυγόνο αναλόγως, φροντίζοντας να περιορίζεται η ροή σε ασθενείς με περιορισμένη αναπνευστική ικανότητα. Ακροώνται οι πνεύμονες για επιπρόσθετους ήχους, όπως οι τρίζοντες, οι υγροί ρόγχοι και οι ρεγχάζοντες και η καρδιά για την εκτίμηση του καρδιακού ρυθμού και της ύπαρξης καλπαστι-κού ρυθμού. Παρακολουθείται ο ασθενής για την ύπαρξη βήχα με ροδόχροα, αφρώδη πτύελα. Το δέρμα του εξετάζεται για εφίδρωση, ωχρότητα ή κυάνωση. Λαμβάνεται ιστορικό σχετικά με τα φάρμακα που ελάμβανε ο ασθενής ειδικά για καρδιολογικά και αναπνευστικά προβλήματα, ή αν έπαιρνε ναρκωτικές ουσίες. Παρακολουθούνται συνεχώς ο καρδιακός ρυθμός, η αρτηριακή πίεση και τα επίπεδα κορεσμού σε οξυγόνο του αίματος. Τοποθετείται φλεβοκαθετήρας μέσω του οποίου χορηγείται διάλυμα φυσιολογικού ορού (NSS) για διατήρηση της φλέβας για την ενδοφλέβια (IV) χορήγηση φαρμάκων. Χορηγούνται τα φάρμακα πρώτης γραμμής και παρακολουθείται η ανταπόκριση του ασθενούς. Η ενδοφλέβια μορφίνη επιβραδύνει τον αναπνευστικό ρυθμό, βελτιώνει την αιμοδυναμική κατάσταση και ελαττώνει το άγχος. Πρέπει να χορηγηθεί πριν από την έναρξη χορήγησης συνεχούς θετικής πίεσης στους ανώτερους αεραγωγούς (CPAP). Η CPAP, από την άλλη, βελτιώνει την οξυγόνωση και ελαττώνει το καρδιακό φορτίο, απομακρύνοντας την ανάγκη διασωλήνωσης και αερισμού με θετική τελοεκπνευστική πίεση (PEEP). Εισάγεται ουροκαθετήρας για τη μέτρηση των αποβαλλόμενων ούρων. Η διούρηση πρέπει να αρχίσει εντός 30 λεπτών από την ενδοφλέβια χορήγηση διουρητικών της αγκύλης. Το πνευμονικό οίδημα αποτελεί μια πραγματικά επείγουσα κατάσταση του αναπνευστικού, η οποία τρομοκρατεί τον ασθενή. Όλα τα άτομα που συμμετέχουν στη φροντίδα του ασθενή σε αυτή την κρίσιμη κατάσταση πρέπει να παραμείνουν όσο το δυνατό πιο ψύχραιμα, να παρέχουν διαρκή επιβεβαίωση και να προσπαθούν να εξηγήσουν ό,τι συμβαίνει στον ασθενή με απλά και κατανοητά λόγια. Οι φορείς υγείας πρέπει να συζητούν με τον ασθενή τα συναισθήματά του για την κατάστασή του και να του παρέχουν πιο λεπτομερείς εξηγήσεις για το τι του συνέβη. Ο ασθενής υψηλού κινδύνου για πνευμονικό οίδημα καθοδηγείται στο να αναγνωρίζει τα αρχικά συμπτώματα προκειμένου να δράσει άμεσα, σε μια προσπάθεια να προληφθούν μελλοντικά επεισόδια.

Aliases (separate with |): Πνευμονικό οίδημα
πνευμονικό σύνδρομο από ιό hanta

Μία οξεία αναπνευστική νόσος που πρωτοεμφανίστηκε στις νοτιοδυτικές Η.Π.Α. το 1993 και χαρακτηρίζεται από οξύ μη καρδιογενές πνευμονικό οίδημα. Προκαλείται από πολλά στελέχη του ιού hanta. Ο ιός Sin Nombre είναι ο πιο συχνός στις Η.ΠΑ, αλλά άλλα παθογόνα στελέχη έχουν επίσης αναγνωρισθεί σε όλο τον κόσμο.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Οι ιοί hanta είναι μονόκλωνοι RNA ιοί. Μεταφέρονται με τα τρωκτικά, από τα οποία ο πιο κοινός ξενιστής στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο ποντικός deer. Η λοίμωξη είναι συνήθως το αποτέλεσμα της εισπνοής ψεκασμένων ζωικών εκκριμάτων από τα τρωκτικά που έχουν επιμολυνθεί από τον ιό, αλλά η μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο κατεγράφη στην Αργεντινή με λοίμωξη από τον ιό Andes Hanta. Μέχρι το 2002, είχαν αναγνωριστεί λιγότερες από 300 περιπτώσεις στις Η.Π.Α. Η νόσος έχει θνησιμότητα περίπου 50%. Η επίπτωσή της αυξάνεται μετά από ζεστούς, υγρούς χειμώνες στη διάρκεια των οποίων πεθαίνουν λίγα τρωκτικά. Όλες οι περιπτώσεις προέρχονταν από αγροτικές περιοχές σε ανθρώπους οι οποίοι εμπλέκονταν σε δραστηριότητες ελέγχου των τρωκτικών ή ταξίδεψαν σε περιοχές που λυμαίνονται τρωκτικά.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Μετά από μια περίοδο επώασης περίπου 5 - 33 ημερών (μέσος όρος 15), οι ασθενείς συνήθως αναφέρουν μυαλγία, πυρετό, κεφαλαλγία, ναυτία, έμετο και διάρροια. Ακολουθεί αιφνίδια έναρξη δύσπνοιας και μη παραγωγικού βήχα, που ταχέως εξελίσσεται σε μη καρδιογενές πνευμονικό οίδημα και καταπληξία. Η διάχυτη ενδαγγειακή πήξη και η νεφρική ανεπάρκεια είναι συχνές.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Το HPS διαγιγνώσκεται από την κλινική εικόνα, την παρουσία αντισωμάτων IgM έναντι του ιού στο αίμα και την ανοσοενζυμική αντίδραση Western-blot, μεταξύ άλλων εξετάσεων.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: Δεν υπάρχει καμία αποτελεσματική αντιιική φαρμακευτική θεραπεία. Στους ασθενείς παρέχεται υποστηρικτική φροντίδα σε μονάδα εντατικής θεραπείας με οξυγόνο, μηχανική αερισμό, ενδοφλέβια υγρά και αγγειοσυσπαστικά. Τα εμβόλια έναντι του ιού παρέχουν πιθανώς κάποια προστασία σε άτομα που διατρέχουν κίνδυνο έκθεσης στον ιό.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Οι άνθρωποι που ζουν σε ή επισκέπτονται περιοχές όπου έχουν αναφερθεί κρούσματα της νόσου, πρέπει να εκπαιδευθούν ώστε να είναι προσεκτικοί κάτω από τις βεράντες, στα υπόγεια και στις σοφίτες ή στους χώρους αποθήκευσης, όπου μπορεί να υπάρχουν απεκκρίματα ποντικών. Τα απεκκρίματα των ποντικών δεν πρέπει να απομακρύνονται με ηλεκτρική ή με απλή σκούπα·έτσι αυξάνεται ο κίνδυνος εισπνοής τους. Αντίθετα, τα άτομα πρέπει να καλύπτουν τα απεκκρίματα με ένα διάλυμα 10% οικιακού λευκαντικού, να τα καθαρίζουν ενώ φορούν προστατευτικά ρούχα και μια μάσκα με φίλτρο HEPA και να τα τοποθετούν σε σακούλα απορριμμάτων. Τα νεκρά τρωκτικά πρέπει να ψεκάζονται με απολυμαντικό, μετά να τοποθετούνται σε διπλές σακούλες μαζί με το υλικό καθαρισμού και να απορρίπτονται σύμφωνα με τις τοπικές πρακτικές. Οι επαγγελματίες της υγείας πρέπει ταχέως να αναφέρουν στην πολιτεία ή στις αρμόδιες υπηρεσίες δημόσιας υγείας οποιαδήποτε κρούσματα της νόσου για να προστατέψουν τη δημόσια υγεία. Σκεφτείτε την πιθανότητα βιοτρομοκρατίας, αν η νόσος εμφανιστεί έξω από μια ενδημική περιοχή, σε ασυνήθη χρονική περίοδο ή με ασυνήθιστο τρόπο. Οι αγροικίες πρέπει να αερίζονται πριν εισέλθει κανείς σε αυτές. Οι κατασκηνωτές πρέπει να αποφεύγουν τις φωλιές και να κοιμούνται σε κρεβάτια ή σε στρώματα και όχι στο έδαφος. Τα παιδιά πρέπει να διδάσκονται να μην προσπαθούν να πιάσουν ή να παίξουν με ποντικούς deer. Ένα φυλλάδιο ασφάλειας είναι διαθέσιμο στα Κέντρα Ελέγχου Νόσων, Ατλάντα, Georgia. www.cdc.gov.

Aliases (separate with |): Πνευμονικό σύνδρομο από ιό hanta
πνευμονιοκοκκική μηνιγγίτιδα

Μηνιγγίτιδα που οφείλεται στον πνευμονιόκοκκο, μία νόσος που κυρίως εμφανίζεται στους ενήλικες. Στις Η.Π.Α. το 20% περίπου των προσβεβλημένων ασθενών πεθαίνουν. Λόγω της παγκόσμιας ανάκαμψης της αντοχής των στρεπτόκοκκων στις πενικιλίνες, η χλωραμφενικόλη και οι κεφαλοσπορίνες, η βανκομυκίνη, η ριφαμπικίνη και άλλοι αντιβακτηριακοί παράγοντες χρησιμοποιούνται για να αντιμετωπίσουν αυτή τη λοίμωξη. Αν δοθούν ενδοφλέβια στεροειδή (π.χ., δεξαμεθαζόνη) στην αρχή της θεραπείας, μειώνουν τον κίνδυνο θανάτου και αναπηρίας που προκαλούνται από αυτή τη λοίμωξη.

Aliases (separate with |): Πνευμονιοκοκκική μηνιγγίτιδα
πνευμονοκοκκική πνευμονία

Η πιο συχνή μορφή πνευμονίας στις Ηνωμένες Πολιτείες που προσβάλλει περίπου μισό εκατομμύριο άτομα κάθε χρόνο. Αρχίζει συχνά με ρίγη και μπορεί να είναι θανατηφόρα, ειδικά σε ηλικιωμένα άτομα ή σε άτομα με άλλες παθήσεις. Προσβάλλει συνήθως καπνιστές, άτομα με υποκείμενη πνευμονική νόσο, άτομα που έχουν προσβληθεί πρόσφατα από γρίππη ή άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία, χρόνια ή μεγάλη κατανάλωση οινοπνεύματος ή κίρρωση.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Πυρετός, ρίγη, παραγωγικός βήχας, πλευρίτιδα, εξάντληση και εφίδρωση.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Μπορεί να χορηγηθεί πενικιλίνη, αλλά η συχνότητα αντίστασης των πνευμονιόκοκκων προς το εν λόγω φάρμακο αυξάνεται ταχέως. Εναλλακτικά αντιβιοτικά αποτελούν οι κεφαλοσπορίνες τρίτης γενιάς, η ερυθρομυκίνη, η βανκομυκίνη και η λινεζολίδη.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Η νόσος προλαμβάνεται με εμβολιασμό. Τα άτομα που θα πρέπει να εμβολιάζονται είναι αυτά άνω των 65 ετών, άτομα με καρδιοπάθειες, πνευμονοπάθειες, ηπατοπάθειες και νεφροπάθειες ή ανοσοκατεσταλμένα άτομα.

Aliases (separate with |): Πνευμονοκοκκική πνευμονία
ποιότητα ζωής που σχετίζεται με την υγεία

Η μετρήσιμη επίδραση της αντίληψης ενός ανθρώπου για την υγεία του και η επίπτωση που έχει στην ικανοποίησή του από τη ζωή και τη γενικότερη καλή κατάσταση. Η HRQOL επηρεάζεται από τη λειτουργική και την κοινωνικοοικονομική κατάσταση, τους κινδύνους της υγείας, διάφορα πιστεύω, το πολιτισμικό περιβάλλον, πολιτικές και κοινωνικές πρακτικές.

Aliases (separate with |): Ποιότητα ζωής που σχετίζεται με την υγεία
πολιομυελίτιδα

Φλεγμονή της φαιάς ουσίας του νωτιαίου μυελού. Πρόκειται για μια οξεία ιογενή νόσο που χαρακτηρίζεται από πυρετό, φαρυγγαλγία, κεφαλαλγία, έμετο και συχνά ακαμψία του αυχένα και της ράχης. Οι όψιμες επιπλοκές της λοίμωξης περιλαμβάνουν την ατροφία μυϊκών ομάδων που προκαλεί σύσπαση και μόνιμη παραμόρφωση. Η πολιομυελίτιδα μπορεί να προληφθεί με εμβόλια που χορηγούνται στα παιδιά.

Aliases (separate with |): Πολιομυελίτιδα
πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία

Ένα από πολλά κληρονομούμενα σύνδρομα που προκαλείται από διαταραχές σε ογκοκατασταλτικά γονίδια και οδηγεί σε καλοήθεις και κακοήθεις όγκους σε πολλούς ενδοκρινείς αδένες. Αγγειοϊνώματα και κολλαγονώματα του δέρματος είναι επίσης συχνά ευρήματα. Αυτή η ομάδα νόσων έχει ταξινομηθεί σύμφωνα με τους αδένες που προσβάλλονται. Στη ΜΕΝ τύπου Ι (ΜΕΝ Ι) υπάρχουν όγκοι του παραθυρεοειδούς, της υπόφυσης και των νησιδίων του παγκρέατος.

Η ΜΕΝ τύπου II (ΜΕΝ II) χαρακτηρίζεται από μυελώδες θυρεοειδικό καρκίνωμα, φαιοχρωμοκύττωμα και παραθυρεοειδική υπερπλασία.

Η ΜΕΝ τύπου III (ΜΕΝ III) είναι αρκετά όμοια με την ΜΕΝ II, αλλά υπάρχουν εκσεσημασμένες ανωμαλίες του προσώπου με νευρώματα του επιπεφυκότα, του βλεννογόνου των χειλέων, της γλώσσας του λάρυγγα και του γαστρεντερικού σωλήνα.

Aliases (separate with |): Sipple syndrome (MEN II)|Wermer′s syndrome (MEN I)|νεοπλασία|Πολλαπλή ενδοκρινική
πολλαπλή σκλήρυνση, σκλήρυνση κατά πλάκας

Μία χρόνια νόσος του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ), στην οποία υπάρχει καταστροφή της μυελίνης και των νευραξόνων εντός πολλών περιοχών του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού σε διαφορετικούς χρόνους. Αυτό οδηγεί σε προσωρινές, επαναλαμβανόμενες ή επίμονες διακοπές στην αγωγή της νευρικής ώσης, που προκαλούν συμπτώματα, όπως μυϊκή αδυναμία, αιμωδίες, διαταραχές της όρασης ή απώλεια του ελέγχου του εντέρου της κύστης και των σεξουαλικών λειτουργιών. Η MS είναι μία σχετικά συχνή διαταραχή: περισσότεροι από 250.000 Αμερικανοί είναι προσβεβλημένοι. Οι γυναίκες είναι δύο φορές πιο πιθανό να έχουν την ασθένεια από τους άνδρες και οι Ευρωπαίοι-Αμερικανοί είναι πιο πιθανό να προσβληθούν από τους Αφροαμερικανούς ή τους Ασιάτες-Αμερικανούς. Τέσσερις κύριες κατηγορίες της MS είναι αναγνωρίσιμες σήμερα. Η καλοήθης μορφή χαρακτηρίζεται από πολλά επεισόδια δυσλειτουργίας του νευρικού συστήματος, που ακολουθούνται από πλήρη ανάρρωση. Η πρωτοπαθής προοδευτική μορφή χαρακτηρίζεται από ταχεία απώλεια των νευρολογικών λειτουργιών, που δεν υποχωρούν, προκαλώντας βαριά λειτουργικά ελλείμματα, τα οποία επιδεινώνονται με το χρόνο. Πιο κοινές από αυτούς τους τύπους MS είναι οι δύο υποτροπιάζουσες-διαλείπουσες μορφές. Σε ασθενείς με αυτές τις διαταραχές, τα νευρολογικά ελλείμματα αναπτύσσονται και μετά βελτιώνονται είτε πλήρως είτε μερικώς. Σε ασθενείς που πετυχαίνουν μόνο μερική αποκατάσταση της νευρολογικής τους λειτουργίας, η δευτεροπαθής πρόοδος της νόσου μπορεί να οδηγήσει σε σταδιακή συσσώρευση οπτικών, κινητικών ή αισθητικών αναπηριών.

Περίπου οι μισοί από όλους τους ασθενείς με MS καθίστανται ανίκανοι για εργασία εντός 10-15 ετών από την πρώτη έναρξη των συμπτωμάτων. Εντός 25 ετών από τα πρώτα συμπτώματα, οι μισοί από αυτούς τους ασθενείς δεν μπορούν να περπατήσουν.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Το αίτιο της νόσου είναι άγνωστο, αν και πολλές ενδείξεις υποδεικνύουν ότι Τ λεμφοκύτταρα, που βλάπτουν νευρικά κύτταρα και νευρικά έλυτρα, παίζουν σημαντικό ρόλο, δηλαδή η νόσος έχει αυτοάνοση βάση.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ Σχεδόν ένα τέταρτο όλων των ασθενών με MS αρχικά αναπτύσσουν οπτικές διαταραχές ή τύφλωση. Αυτή η κατάσταση, που λέγεται οπτική (ή οπισθοβολβική) νευρίτιδα, μπορεί να ανταποκριθεί σε υψηλές δόσεις κορτικοστεροειδών. Άλλες συνέπειες της νόσου μπορεί να περιλαμβάνουν αιφνίδια ή προοδευτική αδυναμία σε ένα ή περισσότερα άκρα, μυϊκή σπαστικότητα, νυσταγμό, κόπωση, τρόμους, αστάθεια βάδισης, υποτροπιάζουσες λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος (που προκαλούνται από δυσλειτουργία της κύστης), ακράτεια και αλλαγές στην διάθεση, συμπεριλαμβανομένης της κατάθλιψης.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ Παρόλο που δεν υπάρχει γνωστή θεραπεία για την MS, τα κορτικοστεροειδή, η ιντερφερόνη άλφα και το ανοσοτροποποιητικό φάρμακο glatiramer μπορούν να χρησιμοποιηθούν υπό ειδικές συνθήκες για να μειώσουν την αναπηρία ή τη συχνότητα των υποτροπών και την πρόοδο της νόσου σε ασθενείς με κάποιες μορφές MS. Η θεραπεία πρέπει να εξατομικεύεται, διότι αυτές οι θεραπείες μπορεί να είναι ακριβές, αναποτελεσματικές στην καλοήθη ή πρωτοπαθή προοδευτική νόσο και όχι καλά ανεκτές από κάποιους ασθενείς. Συμπτωματική ανακούφιση (π.χ., της σπαστικότητας με μυοχαλαρωτικά ή της δυσλειτουργίας της κύστης με αντιχολινεργικά φάρμακα) παρέχεται, όπως απαιτείται.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Οι επαγγελματίες υγείας πρέπει να παρέχουν υποστήριξη σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας και στις οικογένειές τους. Ο ασθενής συμβουλεύεται να αποφεύγει την κόπωση, την υπερβολική προσπάθεια, την έκθεση σε υπερβολική ζέστη ή ψύχος και σε στρεσογόνες καταστάσεις και ενθαρρύνεται να ακολουθεί ένα φυσιολογικό πρόγραμμα καθημερινών δραστηριοτήτων και άσκησης. Ο ασθενής διδάσκεται σχετικά με τα συμπτώματα που μπορεί να συμβούν κατά τη διάρκεια των εξάρσεων της νόσου και με την ανάγκη προσαρμογής του προγράμματος φροντίδας στις μεταβαλλόμενες ανάγκες, καθώς και με τη χορήγηση της συνταγογραφούμενης φαρμακευτικής αγωγής. Τόσο ο ασθενής, όσο και η οικογένεια ενθαρρύνονται να προάγουν την ασφάλεια στο σπίτι και το εργασιακό περιβάλλον.

Aliases (separate with |): Πολλαπλή σκλήρυνση, σκλήρυνση κατά πλάκας
πολυκυστική νεφροπάθεια

Κληρονομική νόσος κατά την οποία σχηματίζονται κύστεις στα νεφρά και σε άλλα όργανα, καταστρέφοντας ενδεχομένως τον νεφρικό ιστό και την νεφρική λειτουργία. Η αυτοσωμική υπολειπόμενη μορφή εμφανίζεται στην πρώιμη παιδική ηλικία, ενώ η αυτοσωμική επικρατής μορφή αναπτύσσεται συνήθως αργότερα. Οριστική θεραπεία αποτελεί η αιμοκάθαρση και η μεταμόσχευση νεφρού. Επειδή ανευρίσκονται εγκεφαλικά ανευρύσματα συχνά σε ασθενείς με πολυκυστική νόσο των νεφρών, αυτοί πρέπει να ελέγχονται συχνά με αξονική ή μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου.

Aliases (separate with |): Πολυκυστική νεφροπάθεια
πολυκυτταραιμία

Ιδιαίτερα αυξημένα επίπεδα κυττάρων του αίματος. Οφείλεται σε πρωτοπαθή αιματολογική νόσο (π.χ. λευχαιμία) ή αποτελεί αντίδραση σε κάποιο νόσημα.

Aliases (separate with |): Πολυκυτταραιμία
πολύμορφη κοιλιακή ταχυκαρδία

Πολύμορφη ταχυκαρδία δίκην ριπιδίου. Ένας ταχύς, ασταθής τύπος κοιλιακής ταχυκαρδίας στην οποία τα σύμπλοκα QRS εμφανίζονται να στρέφουν ή να μετατοπίζουν τον ηλεκτρικό προσανατολισμό γύρω από την ισοηλεκτρική γραμμή του ηλεκτροκαρδιογραφήματος. Συχνά, συμβαίνει σαν απειλητική για τη ζωή παρενέργεια ενός φαρμάκου (π.χ. κινιδίνη, αμιωδαρόνη, ή ένα τρικυκλικό αντικαταθλιπτικό) που επιμηκύνει το Q-T μεσοδιάστημα, αλλά μπορεί επίσης να περιπλέξει συγγενή σύνδρομα μακρού Q-T. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ενδοφλέβιο θειικό μαγνήσιο για την θεραπεία της αρρυθμίας.

Aliases (separate with |): torsade de pointes|Πολύμορφη κοιλιακή ταχυκαρδία
πολύμορφο γλοιοβλάστωμα

Τύπος αστροκυτώματος που χαρακτηρίζεται παθολογικά από την παρουσία εξαιρετικά ανώμαλων και κακοήθων εγκεφαλικών κυττάρων. Κλινικά, ο όγκος ανήκει στους πλέον επιθετικούς πρωτοπαθείς όγκους του εγκεφάλου. Η επιβίωση 1 έως 2 ετών από τη διάγνωση είναι σπάνια.

Aliases (separate with |): glioblastoma multiforme|Πολύμορφο γλοιοβλάστωμα
πολύμορφο ερύθημα

Εξάνθημα το οποίο είναι συνήθως αποτέλεσμα ανοσολογικής αντίδρασης σε φάρμακα ή σε μια λοίμωξη, ειδικά από τον ιό του απλού έρπητα. Μπορεί να εμφανιστεί στο δέρμα με «πολύμορφους» τρόπους, όπως κηλίδες, βλατίδες, φυσαλίδες, κνίδωση και, χαρακτηριστικά, με πολύχρωμες βλάβες ή βλάβες που μοιάζουν με στόχους. Μπορεί να αφορά στις παλάμες, στα πέλματα, στους βλεννογόνους, στο πρόσωπο και στα άκρα. Η νόσος είναι συνήθως αυτοπεριοριζόμενη. Η πιο σοβαρή- και μερικές φορές θανατηφόρα- μορφή της νόσου, όπου εμπλέκονται οι οφθαλμοί, το στόμα και διάφορα εσωτερικά όργανα, ονομάζεται σύνδρομο Stevens- Johnson ή τοξική επιδερμική νεκρόλυση.

Aliases (separate with |): Πολύμορφο ερύθημα
πολύποδας

Μόρφωμα που προβάλλει από βλεννογόνους και μοιάζει με μικρό μανιτάρι. Μπορεί να εμφανιστεί στη ρινική κοιλότητα, τα αφτιά, την στοματική κοιλότητα, τους πνεύμονες, τις φωνητικές χορδές, την μήτρα, τον τράχηλο της μήτρας, το ορθό, την ουροδόχο κύστη, το παχύ και το λεπτό έντερο.

Aliases (separate with |): Πολύποδας
πολυυδράμνιο

Κατάσταση στην οποία ο όγκος του αμνιακού υγρού στο δεύτερο μισό της κύησης υπερβαίνει τα 2000 ml. Το οξύ πολυυδράμνιο λαμβάνει χώρα ξαφνικά μεταξύ της 20ης και 24ης εβδομάδας κύησης και χαρακτηρίζεται από την ταχεία (εντός λίγων ημερών) αύξηση του όγκου του. Το χρόνιο πολυυδράμνιο, το οποίο αποτελεί μια συνεχή, βαθμιαία αύξηση του όγκου του αμνιακού υγρού, είναι πιο συχνό. Η υπερβολική διάταση της μήτρας μπορεί να προκαλέσει πρόωρο τοκετό.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Η αιτία είναι άγνωστη. Παρόλα αυτά, το πολυυδράμνιο λαμβάνει χώρα συχνότερα σε συνδυασμό με συγγενείς εμβρυϊκές ανωμαλίες που εμποδίζουν την κατάποση, στην ανεγκεφαλία, στην μονοζυγωτική πολύδυμη κύηση και στο 10% των κυήσεων σε διαβητικές γυναίκες.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Τα ύποπτα κλινικά σημεία περιλαμβάνουν την διάταση της κοιλιακής χώρας, την δυσανάλογη αύξηση του πυθμένα της μήτρας σε σχέση με την ηλικία κύησης και την δυσκολία στην ακρόαση του εμβρυϊκού καρδιακού παλμού. Όταν η ποσότητα του αμνιακού υγρού υπερβεί τα 3000 ml, η παρεμπόδιση του διαφράγματος και η συμπίεση της κάτω κοίλης φλέβας έχουν ως αποτέλεσμα την εμφάνιση δύσπνοιας και αύξησης του οιδήματος.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Η υπερηχογραφία επιβεβαιώνει την ύπαρξη πολυυδράμνιου και διαγιγνώσκει τις εμβρυϊκές ανωμαλίες, όπως την ανεγκεφαλία ή τις εκτεθειμένες εμβρυϊκές μήνιγγες.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Γίνεται αμνιοπαρακέντηση για την ελάττωση του αμνιακού υγρού σε γυναίκες που εμφανίζουν σοβαρή αναπνευστική δυσχέρεια. Στις περισσότερες περιπτώσεις παρόλα αυτά, η συντηρητική αντιμετώπιση περιλαμβάνει την κατάκλιση στο αριστερό πλάγιο, ώστε να αυξηθεί η αιμάτωση του πλακούντα και η διούρηση.

Aliases (separate with |): Πολυυδράμνιο
πορφύρα

Κάθε εξάνθημα κατά το οποίο τα ερυθρά αιμοσφαίρια διαρρέουν στο δέρμα ή τους βλεννογόνους, συνήθως σε πολλές θέσεις. Τα πορφυ-ρικά εξανθήματα σχετίζονται συχνά με διαταραχές της πήξης ή θρόμβωση. Οι μικροσκοπικές πορφυρικές βλάβες ονομάζονται πετέχιες. Οι μεγαλύτερες αιμορραγίες του δέρματος ονομάζονται εκχυμώσεις.

Aliases (separate with |): Πορφύρα
πράσινο τσάι

Τσάι φτιαγμένο από φύλλα του φυτού Camellia sinensis που έχουν αχνισθεί για την αποφυγή ζύμωσης και στη συνέχεια τυλίγονται και αποξηραίνονται. Τα συστατικά του πράσινου τσαγιού που λέγεται ότι επηρεάζουν την υγεία είναι αντιοξειδωτικά και λέγονται κατεχίνες. Συχνά, προωθείται για την θεωρούμενη πρόληψη για ορισμένους τύπους καρκίνου. Παρ όλο που μελέτες έχουν δείξει αντικαρκινικές δράσεις πειραματικά σε ζώα, είναι αμφιλεγόμενη η απόδειξη της αποτελεσματικότητάς του σε ανθρώπους.

Aliases (separate with |): Πράσινο τσάι
πρεσβυωπία

Η μόνιμη απώλεια προσαρμογής του κρυσταλλοειδούς φακού του οφθαλμού που παρατηρείται στα μέσα της 4ης δεκαετίας ζωής και χαρακτηρίζεται από την αδυναμία όρασης ενός αντικειμένου που βρίσκεται κοντά στον οφθαλμό (δηλ. σε απόσταση ανάγνωσης).

Aliases (separate with |): Πρεσβυωπία
πριαπισμός

Μη φυσιολογική, επώδυνη και συνεχής στύση του πέους που προκαλείται από μια πάθηση και λαμβάνει χώρα χωρίς σεξουαλική επιθυμία.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Μπορεί να οφείλεται σε βλάβες του νωτιαίου μυελού πάνω από την οσφυϊκή χώρα. Δυνατόν να υπάρχει εξόγκωση των σηραγγωδών σωμάτων χωρίς στύση. Μπορεί να αποτελεί αντανακλαστικό από περιφερικούς αισθητικούς διεγερτικούς παράγοντες, από οργανικό ερεθισμό των νευρικών οδών νευρικών κέντρων, όταν δεν υπάρχει σεξουαλική επιθυμία. Μερικές φορές ανευρίσκεται σε ασθενείς με δρεπανοκυτταρική αναιμία ή οξεία λευχαιμία. Ενδεχομένως να οφείλεται επίσης σε ουσίες που εγχέονται στο πέος για την πρόκληση στύσης.

Aliases (separate with |): Πριαπισμός
προβολή, προεκβολή, προεξοχή
  1. Η ρίψη προς τα εμπρός.

  2. Ένα τμήμα που εκτείνεται πέρα από τα όρια των γειτονικών του αντικειμένων.

  3. Η διανοητική διαδικασία, κατά την οποία οι αισθήσεις μεταδίδονται στα αισθητήρια όργανα ή τους διεγερμένους υποδοχείς, ή έξω από το σώμα στο αντικείμενο που αποτελεί το ερέθισμα.

  4. Η διαστρέβλωση μιας αντίληψης που αποτελεί συνέπεια της καταστολής της και προκαλεί φαινόμενα, όπως το μίσος για ένα άτομο που έχει αγαπηθεί παθιασμένα ή η απόδοση σε άλλα άτομα ιδίων ανεπιθύμητων χαρακτηριστικών. Αυτά είναι χαρακτηριστικά μιας παρανοειδούς αντίδρασης.

  5. Στην ακτινολογία, η διαδρομή της ακτίνας Χ. Στην προσθιοπίσθια προβολή για παράδειγμα, η ακτίνα εισέρχεται από την πρόσθια επιφάνεια του σώματος και εξέρχεται από την οπίσθια.

Aliases (separate with |): Προβολή, προεκβολή, προεξοχή
προγεννητική φροντίδα

Η τακτική παρακολούθηση και αντιμετώπιση της υγείας μιας εγκύου γυναίκας και του εμβρύου της κατά την διάρκεια της κύησης. Η επισταμμένη φροντίδα βασίζεται στην λεπτομερειακή ανασκόπηση του ιατρικού, χειρουργικού, μαιευτικού και γυναικολογικού, διατροφικού και κοινωνικού ιστορικού της γυναίκας και της οικογένειάς της, για ενδείξεις γενετικών ή άλλων παραγόντων κινδύνου. Οι εργαστηριακές αναλύσεις παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για την παρούσα κατάσταση υγείας της ασθενούς και ενδείξεις για την θεραπεία και την προσδοκούμενη καθοδήγηση. Προγραμματίζονται περιοδικές επισκέψεις για την αξιολόγηση των αλλαγών της αρτηριακής πίεσης, του βάρους, του ύψους του πυθμένα της μήτρας, του εμβρυϊκού καρδιακού ρυθμού και δραστηριότητας και για την αξιολόγηση οποιονδήποτε προβλημάτων υγείας. Για να καταστεί δυνατή η ενεργή συμμετοχή της γυναικός στην φροντίδα και για να διευκολυνθεί η πρώιμη διάγνωση και η άμεση θεραπεία των αναδυόμενων προβλημάτων, δίνεται έμφαση στην καθοδήγηση και εκπαίδευση της γυναικός. Ο ιατρός περιγράφει και συζητά με την κυοφορούσα την διατροφή και την δίαιτά της (συμπεριλαμβανομένης της σημασίας των συμπληρωμάτων φυλλικού οξέος), την αντιμετώπιση των συχνών ασήμαντων προβλημάτων από την ίδια, την ενημερώνει ότι θα πρέπει να αναφέρει οποιαδήποτε συμπτώματα στον ιατρό της πρωτοβάθμιας περίθαλψης, την βοηθά στην πρόσβαση των διαθέσιμων πηγών σχετικά με την προετοιμασία για τον τοκετό και της παρέχει υποστήριξη και συμβουλευτική.

Aliases (separate with |): Προγεννητική φροντίδα
προγεστερόνη

Μια στεροειδική ορμόνη που λαμβάνεται από το ωχρό σωμάτιο και τον πλακούντα. Είναι υπεύθυνη για τις αλλαγές στο ενδομήτριο στο δεύτερο ήμισυ του εμμηνορρυσιακού κύκλου, το οποίο προετοιμάζεται για την εμφύτευση της βλαστοκύστης. Διευκολύνει την εμφύτευση, αναστέλλοντας την κινητικότητα της μήτρας και διεγείρει την ανάπτυξη του μαζικού αδένα. Η προγεστερόνη χρησιμοποιείται για την θεραπεία γυναικών με διαταραχές της περιόδου (δευτεροπαθής αμηνόρροια, μη φυσιολογική αιμορραγία της μήτρας, ανεπάρκεια ωχρινικής φάσης) και για την αντιμετώπιση του νεφρικού ή ενδομητριακού καρκινώματος. Σε συνδυασμό με τα οιστρογόνα χρησιμοποιείται για αντισύλληψη και στην εμμηνοπαυσιακή θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης.

Aliases (separate with |): Προγεστερόνη
προδρομικός πλακούντας

Πλακούντας που προσφύεται στο κατώτερο τμήμα της μήτρας. Υπάρχουν τρεις τύποι: Ο επιπωματικός πλακούντας, ο οποίος προσφύεται στο κατώτερο τμήμα της μήτρας και καλύπτει εντελώς το έσω τραχηλικό στόμιο, ο παραχείλιος πλακούντας, ο οποίος φτάνει μέχρι το έσω τραχηλικό στόμιο και ο επιχείλιος, ο οποίος καλύπτει τμήμα του έσω τραχηλικού στομίου.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Ελαφριά αιμορραγία, η οποία υποτροπιάζει με μεγαλύτερη σοβαρότητα και εμφανίζεται στον 7ο ή 8ο μήνας της εγκυμοσύνης. Βαθμιαία αναπτύσσεται αναιμία, ωχρότητα, ταχυσφυγμία, δύσπνοια και χαμηλή αρτηριακή πίεση.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Η ανώδυνη αιμορραγία κατά τους τρεις τελευταίους μήνες της κύησης, σε συνδυασμό με έναν πλακούντα που ανευρίσκεται στο κάτω τμήμα της μήτρας, αποτελούν τα διαγνωστικά σημεία.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Θα πρέπει να διατηρηθεί η αιμάτωση πριν και κατά την διάρκεια του τοκετού. Η αιμορραγία μετά τον τοκετό θα πρέπει να προλαμβάνεται ή να ελέγχεται. Η αναιμία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται πριν και μετά τον τοκετό. Η πρόληψη της σηψαιμίας είναι αναγκαία.

ΠΡΟΓΝΩΣΗ: Η πρόγνωση εξαρτάται από τον έλεγχο της αιμορραγίας και την πρόληψη της σηψαιμίας.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Σε ένα ήσυχο περιβάλλον ενημερώνεται η ασθενής για το τι συμβαίνει. Στην συνέχεια ενημερώνεται για τη διαδικασία του υπέρηχου. Η ασθενής ενημερώνεται ότι στην περίπτωση που ο υπέρηχος επιδείξει προδρομικό πλακούντα, θα καθυστερήσει η άσηπτη κολπική εξέταση ως την 34η (προτιμότερο μέχρι την 36η εβδομάδα) εβδομάδα κύησης (ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες επιβίωσης του εμβρύου) και στη συνέχεια θα ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα για άμεσο κολπικό τοκετό ή την καισαρική τομή. (αν παρόλα αυτά ο υπέρηχος αποκαλύψει έναν φυσιολογικά προσφυόμενο πλακούντα, θα γίνει αποστειρωμένη κολπική εξέταση με ένα κολποδιαστολέα, ώστε να αποκλειστούν τοπικές αιτίες αιμορραγίας και να παραγγελθούν εξετάσεις για να αποκλειστούν προβλήματα πηκτικότητας).

Η ασθενής βρίσκεται υπό αυστηρή κατάκλιση και στενή ιατρική παρακολούθηση στο νοσοκομείο, ώστε να παραταθεί η περίοδος κύησης μέχρι την 36η εβδομάδα, όπου θα υπάρχει πιθανώς πνευμονική ωριμότητα (ή μπορεί να προκληθεί πνευμονική ωριμότητα 48 ώρες πριν τον τοκετό). Ο απαιτούμενες διασταυρούμενες μονάδες αίματος εξαρτώνται από τις ανάγκες της ασθενούς. Ο αιματοκρίτης της ασθενούς διατηρείται στο 30% ή και παραπάνω. Η ασθενής προετοιμάζεται σωματικά και ψυχικά για την καισαρική τομή, ενώ ενδέχεται να γίνει προσπάθεια κολπικού τοκετού, μόνο όταν ο προδρομικός πλακούντας είναι επιχείλιος ή παραχείλιος.

Η ασθενής μετά τον τοκετό παρακολουθείται στενά για συνεχή αιμορραγία, η οποία ενδέχεται να λάβει χώρα από τα μεγάλα αγγεία στο κατώτερο τμήμα της μήτρας, ακόμα και αν έχει συσπαστεί ο πυθμένας της. Μπορεί να χορηγηθεί προφυλακτική αντιβιοτική αγωγή, λόγω της ευπάθειας της ασθενούς για λοίμωξη. Οκυτοκίνη χορηγείται για τον έλεγχο της αιμορραγίας, ενώ παρέχονται συμπυκνωμένα ερυθρά ή ολικό αίμα. Η μαιευτική χειρουργική ομάδα είναι διαθέσιμη, σε περίπτωση που χρειαστεί περαιτέρω παρέμβαση. Η αιμοδυναμική κατάσταση της ασθενούς παρακολουθείται συνεχώς, ώστε να παρασχεθεί η αναγκαία ποσότητα αίματος και υγρών, για να αποτραπεί και να αντιμετωπιστεί η υπογκαιμία και να αποφευχθεί η υπερογκαιμία.

Αν και η μητρική θνησιμότητα αποτελεί ένα πρόβλημα, η ασθενής και η οικογένειά της θα πρέπει να διασφαλιστούν ότι αυτή είναι απίθανη, αλλά όχι αδύνατη στα περισσότερα μεγάλα κέντρα, λόγω του συντηρητικού θεραπευτικού σχεδιασμού που ακολουθούν. Στην περίπτωση εμβρυϊκής δυσχέρειας ή θανάτου, η οικογένεια ενημερώνεται ότι αυτά σχετίζονται με την αποκόλληση ενός σημαντικού τμήματος του πλακούντα ή μεγάλου υπογκαιμικού σοκ ή αμφοτέρων. Η ασθενής και η οικογένειά της αξίζουν τη συμπάθεια και την υποστήριξη του ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού. Αν το επιβάλλει η οικονομική ή η οικογενειακή κατάσταση της ασθενούς, κανονίζεται συνάντηση με την κοινωνική υπηρεσία. Η συνάντηση με κάποιον πνευματικό ρυθμίζεται ανάλογα με τις επιθυμίες της ασθενούς. Η ελάττωση του άγχους της μητέρας βοηθά στην μείωση της ευερεθιστότητας της μήτρας και έτσι όταν η ασθενής δεν ανταποκρίνεται στα νοσηλευτικά μέτρα (π.χ. τεχνικές χαλάρωσης, καθοδηγούμενες παραστάσεις) ή όταν είναι γνωστό ότι η κατάσταση εκ μέρους της ασθενούς δεν αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά, θα πρέπει να λαμβάνεται η συμβουλή ενός ειδικού για την ψυχική υγεία.

Aliases (separate with |): Προδρομικός πλακούντας
προεγχειρητική φροντίδα

Η φροντίδα που παρέχεται πριν από μια χειρουργική επέμβαση, συμπεριλαμβανομένης της ιατρικής αξιολόγησης των κινδύνων της επέμβασης και της ψυχολογικής προσαρμογής του ασθενούς.

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ: Ο χρόνος συζήτησης με τον ασθενή για την σημασία της επέμβασης και την ευκαιρία να εκφράσει τις ανησυχίες του και τους φόβους του είναι βασικός. Ο ασθενής θα πρέπει να ενημερωθεί ότι πρέπει να βήχει, να αναπνέει βαθιά (η επίδεση της τομής είναι αναγκαία), να αλλάζει συχνά θέση στο κρεβάτι, και να γυμνάζει τα άκρα του ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Η εγχειρητική περιοχή προετοιμάζεται και περιγράφεται. Το γαστρεντερικό σύστημα προετοιμάζεται ανάλογα (περιορισμός υγρών και τροφής), ενθαρρύνεται η ανάπαυση και ο ύπνος, ελέγχονται οι εργαστηριακές εξετάσεις και χορηγούνται τα προεγχειρητικά φάρμακα μετά την κένωση του ασθενούς. Ο ασθενής θα πρέπει να διατηρεί καλή υγιεινή του στόματος, να αφαιρεί τις οδοντοστοιχίες, αν υπάρχουν, όπως επίσης τα κοσμήματα και το make up και να φοράει νοσοκομειακό μανδύα. Επιβεβαιώνεται επίσης ότι φέρει το ειδικό περικάρπιο με τα στοιχεία εξακρίβωσης. Αν η ασθενής έχει έμμηνο ρύση, θα πρέπει να καταγραφεί στο διάγραμμά της ο τύπος προφύλαξής της. Τα ταμπόν και οι σερβιέτες θα πρέπει να αλλάζονται, τουλάχιστον κάθε 4-6 ώρες όσο αφορά τα πρώτα.

Ο ασθενής χρειάζεται οδηγίες όσον αφορά τον χρόνο επαναδραστηριοποίησης του, συμπεριλαμβανομένου του πότε θα επιστρέψει στην εργασία του και στις αθλητικές δραστηριότητες, πότε θα έχει πάλι σεξουαλικές επαφές και αν θα υπάρξει μετεγχειρητικά περιορισμός στην οδήγηση αυτοκινήτου.

Aliases (separate with |): Προεγχειρητική φροντίδα
προεκλαμψία

Επιπλοκή που λαμβάνει χώρα στο 3%-5% των κυήσεων και χαρακτηρίζεται από υπέρταση, πρωτεϊνουρία και οίδημα. Η κατάσταση μπορεί να εξελιχθεί γρήγορα από την ήπια στην σοβαρή της μορφή και αν δεν αντιμετωπιστεί ενδεχομένως να εξελιχθεί σε εκλαμψία. Αποτελεί την πρώτη αιτία εμβρυϊκής και μητρικής νοσηρότητας και θνησιμότητας, ιδιαίτερα στις υποανάπτυκτες χώρες.

ΣΥΝ.: Υπέρταση κυήσεως

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Η αιτία είναι άγνωστη. Παρόλα αυτά η επίπτωση είναι υψηλότερη στις έφηβες, στις πρωτότοκες, στις καπνίστριες, στις διαβητικές και υπέρβαρες γυναίκες. Οι παθολογικοί μηχανισμοί που ανευρίσκονται στην προεκλαμψία περιλαμβάνουν τον γενικευμένο αγγειόσπασμο, την βλάβη των σπειραμάτων, την υπογκαιμία και την αιμοσυμπύκνωση, λόγω μετακίνησης υγρών από τον ενδοκυττάριο χώρο στον διάμεσο ιστό.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Η νόσος αναπτύσσεται μεταξύ της 20η εβδομάδας κύησης και του τέλους της πρώτης εβδομάδας μετά τον τοκετό. Παρόλα αυτά, απαντάται συχνότερα κατά την διάρκεια του 3ου τριμήνου. Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα περιλαμβάνουν την αιφνίδια αύξηση βάρους, τις σοβαρές κεφαλαλγίες και τις οπτικές διαταραχές. Οι ενδείξεις αυξημένης σοβαρότητας περιλαμβάνουν την επιγαστραλγία ή το κοιλιακό άλγος, το γενικευμένο οίδημα και το οίδημα στην προϊερή και προσωπική χώρα, την ολιγουρία και τα αυξημένα αντανακλαστικά. Τα αντικειμενικά ευρήματα περιλαμβάνουν την υπέρταση, το οίδημα, την πρωτεϊνουρία και τα αυξημένα αντανακλαστικά.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει την κατάκλιση, την δίαιτα, τα αντιυ-περτασικά φάρμακα, την ενδοφλέβια έγχυση θειικού μαγνησίου ή την άμεση διεξαγωγή ή αποπεράτωση του τοκετού, ανάλογα με την σοβαρότητα της νόσου και την ωριμότητα του εμβρύου.

Aliases (separate with |): Προεκλαμψία
προκαρκινωματώδης

Παθολογική κατάσταση (π.χ. πολύποδας) που τείνει να εξαλλαγεί σε κακοήθεια.

Aliases (separate with |): Προκαρκινωματώδης
προκλητό δυναμικό

Η ηλεκτροεγκεφαλογραφική καταγραφή της ηλεκτρικής δραστηριστητας που παράγεται σε ένα από τα διάφορα επίπεδα του κεντρικού νευρικού συστήματος από τη διέγερση μιας περιοχής του αισθητικού νευρικού συστήματος. Η ανάλυση της απάντησης μπορεί να παρέχει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τη λειτουργία του κεντρικού και του περιφερικού νευρικού συστήματος.

Aliases (separate with |): Προκλητό δυναμικό
προλακτίνη

Ορμόνη που παράγεται από την πρόσθια υπόφυση. Στους ανθρώπους η προλακτίνη μαζί με τα οιστρογόνα και την προγεστερόνη διεγείρει την ανάπτυξη του μαστού και τον σχηματισμό γάλακτος κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ο θηλασμός αποτελεί σημαντικό ερέθισμα για την παραγωγή της προλακτίνης στην περίοδο της λοχείας. Μερικές από τις μεταβολικές δράσεις της προλακτίνης μοιάζουν με αυτές της αυξητικής ορμόνης. Στις γυναίκες αυτές οι δράσεις περιλαμβάνουν την αμηνόρροια, την γαλακτόρροια και την υπογονιμότητα. Στους άνδρες η υπερπρολακτιναιμία μπορεί να προκαλέσει στυτική δυσλειτουργία. Η υπερπρολακτιναιμία μπορεί να συνοδευτεί με αμηνόρροια στις γυναίκες και μειωμένη σεξουαλική ικανότητα στους άνδρες. Η θυρεοειδοτρόπος ορμόνη και το κάθε είδους stress μπορούν να διεγείρουν την έκκριση προλακτίνης.

Aliases (separate with |): Προλακτίνη
προνύμφη, νύμφη
  1. Γενικός όρος που εφαρμόζεται στην αναπτυσσόμενη μορφή ενός εντόμου μετά την έξοδο του από το ωό και πριν τη μεταμόρφωσή του σε χρυσαλίδα, από την οποία αναδύεται ως ενήλικο άτομο.
  2. Ανώριμες μορφές άλλων ασπόνδυλων οργανισμών όπως οι σκώληκες.
Aliases (separate with |): Προνύμφη, νύμφη
πρόπτωση της μήτρας

Διαταραχή κατά την οποία η μήτρα προπίπτει εκτός του κόλπου λόγω χαλάρωσης των μυών του πυελικού εδάφους. Υπάρχουν 3 βαθμοί βαρύτητας. Στον πρώτο ο τράχηλος προπίπτει μέσα στον κόλπο. Στο δεύτερο εξέρχεται αυτού, ενώ στον τρίτο ολόκληρη η μήτρα βρίσκεται εκτός του κόλπου.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Πρόκειται για κληρονομική ή συνηθέστερα επίκτητη διαταραχή. Οι προδιαθεσικοί παράγοντες περιλαμβάνουν κληρονομική χαλαρότητα των συνδέσμων της μήτρας και τραυματισμό αυτών ή και των μυών του πυελικού εδάφους κατά τον τοκετό.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: H διαταραχή εμφανίζεται μετά από εργώδεις προηγηθέντες τοκετούς ή άλλες μαιευτικές επεμβάσεις καθώς και στη περίπτωση που η έγκυος σταματήσει την εξώθηση πριν ο τράχηλος διασταλεί πλήρως. Συνήθως συνυπάρχει με πρόπτωση του πρόσθιου και οπίσθιου κολπικού τοιχώματος δηλαδή με κυστεοκήλη και ορθοκήλη. Στα πρώιμα στάδια υπάρχει αίσθημα βάρους, αίσθημα ξένου σώματος στον κόλπο, πόνος στη μέση κατά την ορθοστασία και την κόπωση καθώς και συχνουρία και ακράτεια, ιδίως όταν συνδυάζεται με κυστεοκήλη. Σε προχωρημένα στάδια παρουσιάζεται επιπλέον πυώδης έκκριση και μια προπίπτουσα μάζα στο αιδοίο, κυρίως κατά την ορθοστασία και την προσπάθεια. Στην πρόπτωση τρίτου βαθμού υπάρχει συχνά πόνος στη βάδιση και ανικανότητα ούρησης -εκτός αν η μάζα μειωθεί- καθώς και κυστίτιδα.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Ποικίλλει με την ηλικία, το βαθμό πρόπτωσης και τη συνυπάρχουσα παθολογία. Αν πρόκειται για σοβαρού βαθμού πρόπτωση τότε η ενδεικνυόμενη θεραπεία είναι η χειρουργική καθήλωση της μήτρας.

Aliases (separate with |): Πρόπτωση της μήτρας
προσδόκιμο ζωής

Τα χρόνια που αναμένεται να ζήσει ένα μέσο άτομο μιας δεδομένης ηλικίας. Πολυάριθμοι παράγοντες επηρεάζουν το προσδόκιμο ζωής, συμπεριλαμβανομένων των συνηθειών (π.χ. κάπνισμα), των χρόνιων νόσων (π.χ. συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, νεφροπάθεια τελικού σταδίου ή καρκίνοι), του φύλου (οι γυναίκες ζουν περισσότερο από τους άνδρες) και της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Στις ΗΠΑ, το μέσο προσδόκιμο ζωής είναι τα 77 έτη.

Aliases (separate with |): Προσδόκιμο ζωής
προσταγλανδίνη

Μεγάλη ομάδα βιολογικά δραστικών, ακόρεστων λιπαρών οξέων με 20 άτομα άνθρακος που παράγονται κατά τον μεταβολισμό του αραχιδονικού οξέος και διαμέσου της οδού της κυκλοξυγενάσης. Πρόκειται για τοπικές ορμόνες που σχηματίζονται ταχέως, δρουν στην γειτονική περιοχή και στην συνέχεια διασπώνται και καταστρέφονται από ένζυμα. Οι προσταγλανδίνες PGD2, PGE2, PGF2α, PGI1PGI2, (προστακυκλίνη) και η ΤΧΑ2 (θρομβοξάνη) αποτελούν σημαντικούς μεσολαβητές της φλεγμονής. Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα αναστέλλουν την παραγωγή προσταγλανδινών. Οι προσταγλανδίνες επηρεάζουν ένα ευρύ αριθμό βιολογικών διαδικασιών, συμπεριλαμβανομένων της αγγειοδιαστολής, της αγγειακής διαπερατότητας, του βρογχόσπασμου, της συγκόλλησης των αιμοπεταλίων, της δυσμηνόρροιας, την αναστολής της γαστρικής έκκρισης, της διέγερσης των νευρικών υποδοχέων του άλγους κατά την καταστροφή των ιστών, την αναστολή του ύπνου και την διατήρηση ανοικτού αρτηριακού πόρου. Η εξωγενής χορήγηση PGE2 υπο μορφή ζελ χρησιμοποιείται για την μαλάκυνση του τραχήλου πριν την έναρξη του τοκετού.

Aliases (separate with |): Προσταγλανδίνη
προστάτης

Αδένας που αποτελείται από έναν μέσο και δύο πλάγιους λοβούς και ο οποίος περιβάλει τον αυχένα της ουροδόχου κύστης και την ουρήθρα στον άνδρα. Είναι μερικώς μυώδης και μερικώς αδενώδης, με πόρους που εκβάλλουν στο προστατικό τμήμα της ουρήθρας. Έχει διαστάσεις 2 x 4 x 3 cm και βάρος 20 g, περικλείεται από μια ινώδη κάψα που περιέχει λείες μυϊκές ίνες στην εσωτερική της στοιβάδα. Μυϊκές ίνες διαιρούν επίσης τον αδενικό ιστό και περικλείουν την ουρήθρα. Ο αδένας εκκρίνει ένα θολερό, ελαφρά αλκαλικό υγρό, το οποίο σχηματίζει τμήμα του σπερματικού υγρού.

ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΤΟΜΙΑ: Φλεγμονή του αδένα μπορεί να λάβει χώρα, συχνά ως αποτέλεσμα γονορροϊκής ουρηθρίτιδας. Η μεγέθυνση του προστάτη είναι συχνή, ειδικά μετά την μέση ηλικία. Αυτό προκαλεί απόφραξη της ουρήθρας, εμποδίζοντας την ούρηση και οδηγώντας μερικές φορές σε κατακράτηση ούρων. Οι καλοήθεις και κακοήθεις όγκοι, οι λίθοι και η οζώδης υπερπλασία είναι συχνά, ειδικά σε άνδρες μετά τα 60.

Aliases (separate with |): Προστάτης
προστατικός αδένας

Ο αδένας του άνδρα ο οποίος περιβάλλει τον αυχένα της ουροδόχου κύστης και την ουρήθρα. Είναι εν μέρει αδενικός, με πόρους που εκβάλλουν στην προστατική μοίρα της ουρήθρας, και εν μέρει μυϊκός. Εκκρίνει ένα αραιό, ιριδίζον, ελαφρώς αλκαλικό υγρό που αποτελεί συστατικό του σπέρματος. Ο προστάτης αποτελείται από έναν μέσο λοβό και δύο πλάγιους λοβούς, οι οποίοι έχουν διαστάσεις 2 x 4 x 3 cm και βάρος περίπου 20 g· περικλείεται από μια ινώδη κάψα με λείες μυϊκές ίνες στην εσωτερική της στιβάδα. Η νεύρωση παρέχεται από το κατώτερο υπογάστριο πλέγμα.

Aliases (separate with |): Προστατικός αδένας
προσωπικό νεύρο

To έβδομο κρανιακό νεύρο. Μικτό νεύρο αποτελούμενο από απαγωγές ίνες οι οποίες νευρώνουν τους προσωπικούς μυς, το μυώδες πλάτυσμα, τους υπογναθικούς και υπογλώσσιους σιελογόνους αδένες και προσαγωγές ίνες από τους γευστικούς κάλυκες των προσθίων δύο τρίτων της γλώσσας και από τους μύες. Οι προσαγωγές ίνες προέρχονται από το γονα-τώδες γάγγλιο, ενώ οι κινητικές και εκκριτικές ίνες από πυρήνες στη γέφυρα Κατανέμονται καθόλο το αυτί, το πρόσωπο, την υπερώα και τη γλώσσα. Οι κλάδοι του είναι ο τυμπανικός, της τυμπανικής χορδής, ο οπίσθιος ωτιαίος, ο διγα-στρικός, ο βελονοϋοειδής, ο κροταφικός, ο ζυγωματικός, ο παρειακός, ο στοματικός ο γναθικός και ο αυχενικός.

Aliases (separate with |): Προσωπικό νεύρο
Page:  « Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Next »
Glossary 2.8 uses technologies including PHP and SQL